Antikacılar Pasajı içindeki Şişerka’daki rakı-balığın keyfi başka oluyor, bizden söylemesi.

Midyeci Seyfi artık Çeşme’nin sembollerinden biri oldu. Plajda keyif yaparken midye yemek burada bir gelenek.

Alaçatı’nın rüzgârı tüm dünyaya nam saldı. Sörf öğrenmek için daha iyi bir yer olmaz. Myga, sörf öğrenebileceğiniz en iyi kursları veriyor. Üstelik üç-dört günlük paket programları da var.

Pazar ve pazartesi akşamları saat 18.00- 19.30 arasında Bayblon’da Küba’dan gelen Havana Salsa grubu çıkıyor. Eğer rast gelirseniz mutlaka uğrayın. Bilmeyenlere ders de veriyorlar.

Rüzgaraltı Kafe kahvaltı için ideal. Ufacık pancakeleri var.

Eftelya’nın midyeli pilavını yemek için İzmir’den günü birlik gelenler bile var.

Alaçatı’nın girişindeki Bayır’ın kuru kahvesinin tadına bakın. 80 yıldır babadan oğla geçen kahvenin şimdiki sahibi Atilla Bey, “Halis muhlis Türk kahvesi yapıyorum,” diyor. Damla sakızlı kahveyi de kahveden saymıyor.

Dalyanköy’ün girişindeki Hüseyin Usta’nın tarifini kimseye vermediği damla sakızlı kurabiyeleri müthiş. Isırıyorsunuz içinden damla sakızlı krema akıyor. Torba torba alıp İstanbul’a getirenler bile var.

İmren Pastanesi’nin sakızlı muhallebisini başka hiçbir yerde yiyemezsiniz.

Alaçatı içinde kebapçı ve dönerci yok. Canınız çekerse Ilıca’daki Altınkapı’ya gidebilirsiniz. Döneri de kaşarlı köftesi de müthiş.

Gece Dalyan’ın tepesine gidip karşıda ışıl ışıl parlayan Sakız Adası’nı izlemek gençler arasında yeni bir moda olmuş.

Sakız Adası, Çeşme’nin hemen yanında. Limandan Ertürk gemileri adaya günde bir sefer yapıyor. Sabah 09.00′da Sakız’a gidip akşam 19.00′da dönebilirsiniz. Fiyatı 45-50 avro arasında değişiyor.

Tekne kiralamak isterseniz Swiss Otel’in 16 kişilik Kısrak adındaki yatını kiralayabilirsiniz. Günlük kiralama bedeli 1500 TL. Bilgi için tel: (0232) 724 03 30

Gece atıştırması için en popüler adresler Kırçiçeği ve Topçu. Cece’den çıkanlar genelde soluğu Topçu’da çöp şiş yemek için alıyor.

26.07.2009 ( SABAH)

6’sında Salihli ovasına varıyorsunuz. Üzüm bağları ve Salihli kenti

karşılıyor sizi. Turgutlu’ya yaklaştığınızda, üzüm bağları yerini

Zeytin ağaçlarına bırakıyor. Bornova’ya dek devam eden ve

uçsuz-bucaksız izlenimi veren yeşil deniz(ova), insana o denli

duyusal sevinçler(Hazlar) veriyor ki, ille de yazma gereksinimi

duyuyorsunuz. Bu, hazzın kalıcılığını sağlayan bir yaklaşım. Çünkü

insan, doğaya ve doğana(kendisine) bu hazzı her an yok edecek bir

saldırı içinde. Böylesi bir korku ve bu korkuyu taşımanın ayıbı

içinde, hazzı yok ettiğimizin farkında değiliz.

Otobüsün ikinci katında alabildiğine uzanan yeşilin hiç bitmeyecek

sonsuzluğunu izliyor olsanızda, bu korkuyu atamiyorsunuz üstünüzden.

Dağlar ve Tepeler gökyüzünün maviliğine payanda olmuş, yeşil örtünün

mavi çatısını oluşturmuş adeta.

Ececan mavi ve yeşilin birleştiği noktalarındaki aldatıcılığı

karşısında, sevinçle “Baba bak, denize geldik” çığlığını atması,

gözlerini yeni açmış yolcuların güne tebessümle başlamasını sağladı.

Ececan Tavan Mavi, taban yeşil halı manzara karşışısında hayli

etkilenmiş olacak ki sürekli bir şeyler söylemeye çalışıyor. Yeşiy

halıya renk ve desen katan Zeytin ağaçlarını, üzüm bağlarını

gösterirken ki hali herkese adeta dinlencenin güzelliğini bir kez

daha anımsatıyor gibi, çünkü herkes Ecoş’a bakıp zor da olsa sabahın

mahmurluklarına tebessüm katabiliyorlar. Bornova yakınlarındaki

Manisa dağlarının oluşturmaya başladığı hafif rampayı tırmanarak,

yamanlar dağını teğet geçiyoruz. Bornova’yı geçip İzmir’e

yaklaşırken Üzüm bağları yerini, zeytin ağaçlarına, Zeytin ağaçları

da, daha yükseklerde yerini Çam ağaçlarına bırakıyor. Yamanlar

dağının alt eteklerinden yavaş yavaş inişe geçerken, Çam ağaçları da

sizinle birlikte aşağı inmeye çalışıyor. Ama birden Zeytin ağaçları

önüne çıkıp “Dur, Bundan sonrası benim!” dercesine Çamların önüne

atlayıp, bize eşlik etmeye başlaması, insana güzellik sunmak için

yarış içindeki doğanın hallerinden biri. Doğa’nın bu halini izlemek

Doğanlara müthiş bir duygu veriyor olması gerek, çünkü bir Doğan

olarak Doğa’nın bu yarışı bize müthiş bir sevinç ve de erinç

veriyor. Düze indiğinizde Zeytin ağaçlarının arasında birkaç çam

ağacının ürkek duruşu, Zeytin ağaçlarına rahmen düzlüğe kaçak inmiş

Çam ağaçlarının olduğunu gösteriyor. Onlara birkaç selvi ve Kavak

ağaçları da katılmış. Ürkek birlikterliğin verdiği bir hüznü

duyumsasanız da Yine de doğanın bu ürkek duruşu insanı

umutlandırıyor.

07’de İzmir’e indiğinizde, hostes’in anons sesi ile uyananlar

gözlerini oğuşturarak camdan dışarıya yöneliyorlar bakışlarıyla.

Hostes devam ediyor: “27/07/1996’da başlayan(tabi ki böyle değil.

Hostesi ben sırf tarihi belgelemek için böyle konuşturuyorum)

yolculuğumuz sona ermek üzere. Bizleri tercih ettiğiniz

için.vs.vs..Buca, Narlıdere vs.vs istikametinde gidecek yolcularımız

servis araçlarından faydalanabilirler.” Diye sonlanan reklam

arasından sonra “Yeşil” de bitiyor. Yeşil ile Maviyi, daha doğrusu

denizin doğasını ve kara’nın doğasın birbirinden ayıran, yatay ve

dikey gri kara hatlar yeşil ile mavinin yerini almış. Öylesine

devasa bir hat ki aşmanız olası değil. Her yazımda söylüyorum, bur

da da söyleyeceğim: “Denize düşseniz Karaya, Karaya düşseniz denize

çıkmanız olası değil..Kapkara devasa bir hat” Evet her kıyı

kentimizde olduğu gibi; İzmir girişinde de, gri kara beton yoğunluğu

estetikten yoksun haliyle sizi karşılıyor. Yeşil; zeytin’i, Selvisi,

Kavağı, Çamı ile esaret duvarına çarpmışçasına İzmir girişinde geri

dönmüş. Sağındaki Bayraklı ve solundaki Kahramanlar duvarı İzmir

girişinde esir koridoru oluşturmuş adeta. Bu koridordan salt Kente

ufuk çizgisi belirsiz grikara bir silüet süzülüyor. Bu grikaralık

Alsancakta yoğunlaşarak Mavi çatiyi zorlayan yüksekliğe

ulaşıyor…İşte yeşil ve Mavi’nin tum umutlarının söndüğü,

özgürlüğünün yok edilip esaretinin kurumsallaştığı kapı bu. Yeşi ve

mavinin burada girmesi yasak, ancak kozmetik duvarlarında yer

alabiliryorlar. Bu kapıdan sonra rastladığınız duvarlardaki yeşi ile

mavi asla özgür değiller. Bunların duruşu; NE TE KİM’in Devrim

sözcüğü yerine kullandırttığı İNKİLAP sozcüğü lekesi gibi duruyorlar

duvarlarda.

Karagribeton ormanındaki doğa özgürsüzlüğü

Nu yaşayıp Narlıdere’ye indiğinizde, esaret duvar yüksekliklerinin

azaldığın gözlemliyorsunuz. Narlıdere’den başlayan otoban’dan Urla

ve Çeşme’ye doğru yöneldiğinizde, artık yeşil-yeşil göğün maviliğine

bakarak nefes almaya başladığınız an doğa özgürlüğünün başladığını

hissediyorsunuz.

Otoban’ı hızla geçerken doğadaki ürkekliği yaşıyorsunuz, çünkü yeşil

ve mavinin olağanüstü birlikterliği bitecek endişesine

kapılıyorsunuz. Çünkü arkanızda sizi izleyen karagri esaret bulutu

her an sizi geçecekmiş duygusunu yaşıyorsunuz.

Ürkeklik yavaş yavaş kalksa da sakınımı(temkini) kesin elden

bırakmıyorsunuz. Narlıdere karşıladığında bir kez daha derin bir

nefes alıyorsunuz.. Tekkedağı tepesini tırmanarak Güzelbahçe’ye

indiğinizde, yeşil ile mavinin özgürlük savaşını kazandığını

görüyorsunuz. İnsan olarak bunda katkınız olsun istiyorsunuz. Çünkü

bu; doğa savaşımındaki evrensel kutsallığın en yücesi.

Sürdürülebilir doğa ve doğan yaşanırlılığının evrensel gerekliliği..

Güzelbahçe beraberinde Krızman’ı getiriyor. Yazanı ve çizeni için en

zor güzellik..Hiçbir yazar, ressam bunu sayfalarına görüntüleyemez.

Müthiş bir doğa görselliği..Marmaris’li Nitekim için bir şey

diyemem..

Ececan ile, sabahın altısında; doğayı daha rahat izleyebilmek için,

boşalan ön koltuklara geçer geçmez sormuştu: “Baba Çeşme’ye geldik

mi?” diye. Her gördüğü yeni yer için ayni soruyu tekrar eder oldu.

Belli ki sıkıldı..sıkmaya da başladı. Anladı da. Bu sefer soruyu

değiştirdi, ama içinde yine de Çeşme var: “Baba Çeşme’ye niçin çeşme

diyorlar?”. Yanıtsız bırakmıyoruz. Fakat takmış çeşmeye. Bu sefer

kendi kendine mırıldanmaya başladı: “Galiba çoook çeşme vary, çeşme

de..Gidince göyüyüm..” Etrafımızdakiler Ececan’a bakıp bakıp

gülüyorlar. Özellikle solumuzdaki bayan Ececan ile ilgilenir oldu.

Tanıştık. O da bizim gibi Ankaralı imiş(Arhavili olarak artık

kendimi Ankaralı görmeye başladım). Bu müthiş yerin adının;

Güzelbahçe-krızman olduğunu söyledi. İlk kez geldiğimiz anlayınca

her yeni yeri bize söyler oldu. Urla dedi, Alaçatı dedi, ve en

sonunda Ececan’ın istediği ÇEŞME dedi. Biz de “Oh be” dedik. Ececan

iki eliyle çocuksu alkış yaparak: “Yaşasın geldik!” çığlıkları

atmaya başladı. Füsün hanım buraların yerlisi olmuş. Çeşme-

Çiftlikköy’de amcası ile ortak villası varmış. Amcası 65’inden sonra

Çeşme’nin güzelliğine dayanamamış ve Yerleşmiş. Çeşme ve Alaçatı.

Rüzgarları ile ünlü . Fakat Çiftlikköy’de rüzgar pek rahatsız edici

değilmiş. Füsün hanım anlattıkça anlatıyor. Susacağı yok. Bir soru

ile durdurayım dedim, pişman oldum sorduğuma çünkü daha hızlı

konuşmaya başladı. Bu sefer kesmiyorum, çünkü söyledikleri ilginç,

sürekli not alıyorum. O otomatiğe bağlanmış makine gibi konuşuyor.

Daha doğrusu kumar makinesinden para döker gibi harfleri seri olarak

önüme döküyor, ben topluyorum. Güzelbahçe-Krızman bölgesinde

otobanın deniz tarafı yoğun yapılaşma içinde olmasının, kara

tarafının aksine yapılaşmaya açık olmamasının nedeni otoban imiş.

İnsanlar otoban inşa edilmezden bu bölgedeki denize sıfır alanları

işgal etmişler. Otoban olunca Çeşme’ye ulaşım süresi çok çok düşünce

yetkililer, tabi ki merkezi yönetim otobanın her iki tarafını Doğal

Sit Alanı ilan etmiş. Ve her iki tarafta da yapılaşma durdurulmuş.

Arsa fiyatları düşmüş. Nedeni yapılaşma yasağı, fakat mevcüt

yapıların fiyatı alabildiğine artmış…Alaçat’dayız. Sizi ayakta

kalmanın gururuyla Yel Değirmenleri karşılıyor. Eski ve yeni yapılar

arasından süzülerek, Çeşmeye yaklaşmaya çalışıyoruz. Ve Çeşme’deyiz.

Ececan Çeşme dendiğinde alkışlamasına karşın Çeşme’ye gelemeyişinin

sorgusunu yapmış olacak ki, geldiğimize kesin kanı getirince bir kez

daha alkış birlikte çığlığını tekrarladı. O’nun tüm sıkıntıs

Çeşme’den çok Kuzenleri Ezgi ve Hazal’a kavuşmak. Otobüs kendi özel

garajında bizi bıraktı. Sevgili baldız Nesrin ve Bacanak Meten

sönmez’in evleri hayli uzakmış. Telefon etmek için Kulubeye

yaklaşırken köşeden Metin kardeş çıkmasın mı, elindeki filelerle…

Hasretlik seronomisinden sonra, ben istirahatı düşünürken, haydin

Dalyanköy’e demesinler mi?

Metin ve Nesrin Çeşme gümrüğünde görevliler. Metin çalışıyor. Nesrin

izinli. Arabasıyla bizi Dalyanköy’e gidiyoruz. Dalyan’ın sözcük

anlamı; Balık avlama yeri..Bakalım bu Balık avlanan yerde ne var ne

var. Çünkü nesrinin dediğine göre burada yok yok, tabi ki doğa

bağlamında. Dalyanköy hem bir köy, hem de koy, ama her şeyden önce

bir balıkçı köyü ve koyu.

Bayındır inşaatın yol çalışması ve Çeşme Koy’undaki Yat İnşaatı

devam ediyor. Bu nedenle pek de içaçıcı bir görüntü yok. Tek inşa

bunlar. Konut inşası yok kadar az. Sevgili metin’e soruyorum: “..”

“Ha balık, ha deniz ne fark eder, ikisi de ayni kokuya çıkar. Keşke

öyle bir şey olsa idi. Bu bok kokusu, bok..” Evet kanalizasyon

sistemi olmadığı için foseptik kullanıldığı için, altyapı projeleri

olmadığı için, arıtma projeleri düşünülmediği için, İçin da için .

İşin özü Dünyanın sayılı kıyı kentlerinden birinde Bok kokusundan

geçilmiyor. Kıyı kentlerimizin temel sorunu. Doğal Sit Alanı ilan

edilmesinden sonra hiç değilse mevcutlarının alt yapısı doğaya zarar

vermeyecek şekilde dizayn edilse. Bu Doğal Sit Alanı yaptırımının

fazla süreceğini zannetmiyorum.

Metin ve Nesrin’in evi Terminalın hemen üstü. Aynı zamanda Çeşme

girişi. Çeşme esiyor ya, burası daha çok esiyor. Bulundukları yer

Karadağ diye geçiyor. Dağ-mağ yok. Tepe nin eteğinde evleri. Tepe

saçkıran olmuş gibi kel. Çeşme’nin çevresi Kıran dağlarının

oluşturduğu tepeciklerle çevrili. Karadağ da bunlardan biri.

Metin’in anlattığına göre tepe ormanlık değil Bağlıkmış. Rumlar’ın

göç etmeleri sırasında buralar yanmış, yok olmuş. Uzun zaman Karabağ

denmiş buralara. Karadağ olarak değiştirilmesi düşündürücü.. Metin

Çeşme ormanları yangınlarla yok oldu diyor. Anlaşılan yapılaşma

yanında yangınlaşma da Çeşme yarımadasında etken olmuş. Çeşme

yarımadası Doğal ve Tarihi zenginliklerle dolu demek yanlış. Bana

göre Çeşme, Tarih ve Doğanın açık hava müzesi zenginliğinde bir

görkeme sahip.Tarihte Ticaret merkezi ve önemli deniz üssü olarak

kullanılmış. Yat Limanı ve Otoban inşası o’nu tarihteki varsıllığına

kavuşturmaktan ziyade birilerinin varsıllığına varsıllık katma

porejeleri diyebiliriz.

DALYANKÖY/KÖSTE:

Çeşme’yi uzun-uzun anlatacağız. Biz şu Dalyan’a bir geçiverelim.

Biliyor musunz, bilmiyorum.?! Nerden bileceğim? Hepiniz yanımda

değilsiniz ki, bildiğinizi bilebileyim. Ben yine de bildiğimi

yazayım, dahası Nesrin’den öğrendiğimi:Ülkemizde iki tane dalyanımız

varmış.Birincisi tüm dünyanın “caretta caretta” kaplumbağaları ile

tanıdığı Muğla’nın, diğeri de balık restoranları ile söz edilen

Çeşme’nin Dalyanköy’ü..İzmir’e karayolundan çok yakın olan ,

Çeşme’nin bu güzel mi güzelin, köyünde, koyunda ve koynundayız.

Dalyanköy Çeşme Yarımadası’nın kuzeyinde limanı ise Top burnunun 1

deniz mili kadar güneyinde yer alıyor. Taşevleri ve portakal

bahçelerinden geçerek ulaşıyoruz. Çeşme’ye mesafesi 4 km.Yat limanı

tamamen doğal bir koy ve Nesrin’in anlattığına göre, hiçbir hava

etkilemediği için tam bir kış sığınağı. Etrafı balıkçı

lokantalarıyla dolu. Limanın iki tarafında da irili ufaklı bir çok

plaj bulunuyor. Ayayorgi ve Sakızlı bunlardan en çok bilinenleri.

Buralarda denizi ve kumunun güzelliğini anlatmak için tüm dünya

dillerinin sözcükleri yetmiyebilir. Bu nedenle tedarikli olmakta

fayda var!!?? Dalyanköy sakinliği ne zaman benim sükünetimi ve

güzelliğimi bozarlar endişesinin getirdiği bir sakinlik geldi bana.

Dalyan yörede yaz gecelerinin en gözde mekani olmaya namzet.

Yatların ve balıkçı teknelerinin, kayıkların bağlandığı doğal limanı

bir dere gibi karanın içine girmektedir. Köyün Rumlar döneminden

kalan eski evleri, sokakları oldukça iyi korunmuş durumdadır. Bazı

evlerin pansiyon olarak düzenlendiği köyün daracık sokaklarının

arasından geçip dalyana, deniz kıyısına çıktığınızda yörenin en

güzel balıkları sizi bekliyor. Bir dizi balıkçı lokantasının

sıralandığı Dalyan’da Barbaros Hayrettin ve bir de balıkçı heykeli

bulunuyor. Yaz sezonunda sık ve düzenli ulaşım sağlanıyor.

Dalyan dediğim gibi tam bir doğal sığınak .Özellikle kış

aylarında..Limanın sol başında bir denizkızı heykeli, sağ köşesinde

de bir Turgut Reis heykeli var..

Dalyanköy’ün eskiden adı “Köste”ymiş..70 li yılların sonuna kadar

kendi halinde küçük bir balıkçı köyü.. O dönem tarlalarda köylüler

tütün ekerler, çocuklar salep ve nergis toplarlarmış..Tüm yazlık

yerlerimiz gibi ileriki zamanlarda bir beton yığınına dönüşmez

inşallah. Çünkü ülkenin elitleri tam anlamıyla keşfetmemişler

burayı.

Dalyanköy’lü Nezir’in destansı öyküsününü Nesrin anlattı bize. Nezir

sarışın ve yağız bir köy yakışıklısı.Sağır ve dilsiz, iri kıyım,

güçlü kuvvetli, yoksul bir genç..Kışın tarlada ve kamyonlarda

çalışıyor, bahar ve yaz aylarında balıkçılık yapıyormuş..60lı

yılların başında bir rum aile Sakızdan Köye gelmiş. Ailenin kızı

Tinike Nezir’e aşık olmuş. Nezir’de Tinika’ya.. Gözleriyle ve

davranışlarıyla bu sağır ve dilsiz gence aşkını hissettirmiş güzel

rum kızı. Sakız’a dönmüş.Nezir’i unutamıyor. Nezir’de o’nu. Nezir

sandalla Sakıza kaçıyor.Yunanlılar onu casus diye yakalamışlar ve

iade etmişler. Tarlasında bir kule yapmaya başlamış..Kule giderek

göğe yükselmiş..Kulelerin en uzunu olmuş..28 metre..Ta tepesinden

Sakızı görmeyi hayal edermiş Nezir…Sonra bir kayık inşa etmiş, 14

m uzunluğunda..Tekrar Sakıza kaçıp aşkına kavuşmak için..Böylece

yıllar geçmiş.Nezir yapamamış istediklerini..Yaşamında hiç

evlenmemiş..Birgün bisikletiyle köye gelirken de trafik kazasında

hakkın rahmetine kavuşmuş..O öldükten çok sonra köye Sakız’dan gelen

orta yaşlı bir bayan Nezir’in boş kulesine bir anahtar, bir kilit ve

bir demet kır çiçeği bırakmış ”Ben de seni çok seviyorum. Aşkların

en yücesine..” diye mırıldanarak ordan uzaklaşmış.

Dalyanköy’de denizin zevki de bir başka..Aya Yorgi var..Kocakarı

plajları var..Sakızlıkoy var.Aya Yorgi hiç rüzgar almayan nefis bir

koy.

SAKIZLIKOY:

Genelde, Dalyan’da Karadeniz Kökenlilerin yaşadığını öğrendim. Hayli

ilginç geldi bana. Sanki Karadenizlinin denizi yoktu da buralara

gelmişler. Denizin hem de karası karadenzde..Nezir’in kahvedeki

resmine bakmak için, aslen Trabzonlu olan ama tamamen yöre aksanını

almış yaşlı bir amca ile konuşuyorum. Nezir’in destanına o da

değiniyor. Köyün bana çok entersan bulduğum bir geleneğinden söz

etti. Nişan Balığı. Böylesi bir gelenek bizim Karadenizde pilmiyurum

pen(Bu gerçek Lazların, yani benim aksanım değil. Bu Trabzonlu ve

Rizelilerin aksanı. Trabzonlu Keldüm der, Rizeli Celdum der…İşte

öyle bir şey) Genelde karadeniz kökenlilerin yaşadığı köydeki

geleneklerden biri olduğunu söylüyor ama nerden edindiklerini

bilmiyor. Nezir’in atalarından mı, Rumlar’dan mı, yoksa Trabzon’dan

mı taşıdıklarından haberi yok.Geleneksel nişan balığı şöyle:

“..Nişan yapacak oğlan evi tarafından büyük bir balık avlanır(Belli

ki büyük balık avlanıncaya dek beklemek var). Çupra, istavrit ya da

levrek olabiliR. Oğlan evi tarafından süsleniyor, balığın üstüne

parlak kağıtlarla kız ve oğlanın isimlerinin baş harfleri çeşitli

motiflerle işleniyor.Süslenen balık bir tepsiye konuyor ve kız evine

gönderiliyor.Kız evi de bunu pişiriyor ve bir parçasını oğlan evine

gönderiyor.” Eeee Dalyan burası. Yani “Balık avlama yeri” Burada

yaşanmayacak da nerde yaşanacak balık fantezileri. Burada yaşanan

her şey güzel. Doğası, Doğanı, İçinden babamız çıksa yediğimiz Deniz

ve Balığıyla, her şey güzel..

Çeşme müthiş bir güzelliğe sahip, ah şu müthiş rüzgari olmasa.

Kendisini İzmir’e bağlayan ve sırasıyla üçkuyular, güzelbahçe, urla,

karaburun, zeytinler, alaçatı ve çeşme çıkışları bulunan yaklaşık 80

km uzunluğunda otoban’a sahip bir Çeşme..

29 km`lik Çeşme kıyı şeridi boyunca göreceğiniz birbirinden güzel

plajların her birinden ayrı bir keyif alıyorsunuz. Tertemiz denizi,

eşine az rastlanır yumuşacık kumsalları ve bunaltmayan güneşiyle

kucaklar sizi. Ve zengin deniz aktiviteleriyle bir harika Çeşme,

hepsini önceden düşünmüş ve her bir plajını farklı bir alternatif

olarak hazırlayıp hizmetinize sunmuştur sanki

DalyanKÖY ve Sakızlı koy’unu yazmıştık. Şimdi sıra diğerlerinde:

ILICA :

2 Km`ye yakın uzunluktaki geniş ve beyaz kumlu

plajları, nitelikli konaklama tesisleri ve termal olanaklarıyla

Çeşmenin en büyük ve popüler turizm merkezidir.

Deniz`in içinden kaynayan sıcak termal suları, ılıca plajını ve

yöredeki diğer plajları büyük birer termal havuz haline getirir.

Ilıca`daki büyük, küçük konaklama tesisleri, yoğun bir turist

kapasitesinin ihtiyacını karşılayabilecek durumdadır. Ilıca`nın

önemini arttıran en önemli husus, termal olanaklarıdır. Birçok

küçük, otel ve pansiyonlarda bile kaplıca suyu vardır. Çeşme

plajlarının ve özellikle ılıca plajının en önemli özelliklerinden

biri de, kıyıdan denize doğru yaklaşık yüz metrelik bir şeridin

insan boyunu geçmeyecek derinlikte olmasıdır. Sığ sularda, özellikle

termal kaynaklarla beslenen sularda ultraviyole ışınlarının insan

sağlığına çok daha fazla yararlı olduğu bilimsel bulgularla

kesinleşmiştir. Bunların yanı sıra , bu plajlardan çocukların

yararlanma olanakları, sağlık ve can güvenliği bakımından

elverişlidir.

BOYALIK KOYU :

Yaklaşık 5 Km. uzunluğunda çok güzel plajlara sahip bir koydur.

Ilıca plajının karakteristiklerini gösteren bu koy, bugün Çeşme`nin

en hızlı gelişen turizm alanlarından biridir. Koyun orta kısmında

yer alan Kalem Burnunun karayla birleştiği yerde, yapıldığı yıllarda

Türkiye`nin en büyük ve en modern konaklama tesislerinden biri olan

ALTINYUNUS TATİL KÖYÜ ve Marinası bulunmakta olup köyün tüm doğal

zenginliklerini turistin hizmetine sunmaktadır. Bu koyun kuzey

rüzgarlarına kapalı en sakin plajı SAKİN DENİZ (Ayayorgi) plajıdır.

Kıyısındaki lokantaları ve kamp yerleriyle gerçekten sakin ve

dinlendirici bir köşedir.

ŞİFNE-BÜYÜK LİMAN-PAŞA LİMANI : Ilıca plajı merkez olmak üzere

kuzeydoğu yönünde Şifne`ye kadar uzanan kıyı bandı, güzel plajları

ve kaplıcalarıyla değerli bir merkez oluşturur. Büyük Liman, Paşa

Limanı koyları, turistik tesislerin, kamp alanlarının ve toplu

yazlık konutların toplandığı bir yerdir. Şifne, kaplıcalarıyla ünlü

bir merkez olup, çok sayıda temiz ve düzenli pansiyon hizmet

vermektedir. Ilıca merkezine yaklaşık 5 Km. uzaklıktaki bu önemli

turizm merkezine ulaşım Ilcadan sağlanır.

ILDIRI :

Antik Erythria kentinin bulunduğu Ildırır ve yöresi, doğal plajları

ve kamp alanlarını bakımından kampçılar için ilginç, bir yöredir.

Çeşme ilçe merkezine 22 km. Ilıca`ya 15 km. uzaklıktaki bu tarihi ve

doğal zenginliklere sahip yöreye ulaşım Şifne`den sonra stabilize

bir yolla yapılmaktadır.

ÇİFTLİKKÖY VE PIRLANTA PLAJI :

Çeşme ilçe merkezinin güney ve güneybatısında yer almaktadır. Bu

yörenin en önemli plajları PIRLANTA-TURSİTE ve ALTINKUM plajlarıdır.

Kaliteli Motel ve pansiyonlarıyla çok sayıda turisti ağırlayabilecek

kapasiteye sahiptir. Ayrıca kamping yapmak için uygun alanlar

vardır. Çeşme bölgesinde hakim olan kuzey rüzgarlarına kapalı

bulunan bu plajlar, Çeşme ilçe merkezine yaklaşık 10 Km.

uzaklıktadır.

ÇATAZMAK PLAJI :

Ulaşım Çeşme ilçe merkezinden sağlanır. İlçe merkezine uzaklığı 5

km.`dir.

EŞEK ADASI :

Eski adıyla “GONİ” olarak bilinen günümüzün Eşek Adası Çeşme`den

yatlarla bir saat uzaklıkta, temiz koyları ve konuksever eşekleriyle

günübirlik yat gezintileri için ideal bir yerdir. Doğal konumu

itibariyle kuzey rüzgarlarına kapalı olan koylarında sualtı ve su

üstü sporları yapmaya çok elverişlidir. Adanın tamamı maki ile

kaplıdır ve üzerinde yaşayan eşeklerin yaşayabilmesi için rüzgarla

çalışan bir tatlı su kuyusu bulunmaktadır. Bahar aylarında yolunuz

düşerse sizleri yaban nergisleri, katır tırnakları ve kekiklerin

sarhoş eden kokusuyla karşılaşırsınız. Ada tamamen turistik amaçlara

hizmet etmekte olduğundan ve Milli Parklar kapsamında olduğundan

gece konaklaması mümkün değildir. Adanın hemen yanında bulunan

Karaada, doğal bir akvaryum görünümünde olan Mavi Koy sizi büyüleyen

bir uğrak yeri olacaktır

Ececan Çeşme’yi sayıklarken “Heyhal çok çeşmesi vay, o’nun için adı

Çeşme” diye mırıldanmıştı. Bu Ececan’ın çocuksu doğrusu doğru

olanmış. Çünkü Çeşme’nin tarihi dokusu içinde ÇEŞMELERİN büyük yeri

var.

Sırasıyla tarihi dokusuna bir dokunalım:

ÇEŞMELER :

Çeşme’nin tipik Ege mimarisi özelliklerine sahip pek çok yapısının

yanısıra, adını aldığı Osmanlı dönemi çeşmeleri de, bu mimari

zenginliğe ayrı bir değer kazandırır. İlçe merkezi planında yerleri

belirlenen bu çeşmelerden Anonim Çeşme 1792 yılında, Kaymakam adlı

Çeşme de 1829 yılında yaptırılmıştır.

KALE :

Çeşme kalesi, 1508 yılında Osmanlı Padişahı 2. Beyazıt tarafından

deniz kıyısına yaptırılmıştır.. Sonraki yıllarda denizin

doldurulması sonucu bugünkü halini almıştır. Kale ve Liman, ticaret

ve savaş gemilerini kötü hava koşullarına ve düşman saldırılarına

karşı korumaktaydı. Kalenin güney kapısı, Osmanlı mimarisinin bütün

özelliklerini taşımaktadır. Kale içinde müze mevcut olup, müzede

Ildırı (Eritre)’den çıkarılan arkeolojik eserler sergilenmektedir.

KERVANSARAY:

1529 yılında Kanuni Sultan Süleyman tarafından yaptırılan iki katlı

kervansaray, tipik Osmanlı dönemi kervansaraylarından biridir. Bir

benzeri de Kuşadası’nda (Öküz Mehmet Paşa Kervansarayı) bulunan

yapının mimarı Ali Pabuççu’nun oğlu Ömer’dir. “U” biçiminde bir

plana sahip olan yapının ortasında geniş bir avlu, bu avlunun

çevresinde de dükkan, depo ve odalar yer almaktadır. Bir veya birkaç

merdivenle birinci kata çıkılır, burası da biçim bakımından zemin

katına benzer. Yolcular özellikle yabancı tüccarlardır. Bunlar

oralarda ya hayvanlarıyla geceyi geçirebilecekleri bir konut veya

şehirlerde mallarını koyacak ve satacak bir yer bulurlar.

Kervansarayın restorasyonu tanımlamakta olup, otel olarak günümüzde

hizmet vermektedir

TÜRBELER :

18. Yüzyıla ait altıgen planlı bir türbedir. Osmanlı türbe

mimarisinin temel karakteristiklerini yansıtmaktadır. İlçe merkezi

planında yeri belirlenmiştir.

CAMİLER :

Camilerin tümü 19. Yüzyıla aittir. Bugün kullanılmakta olan bu

camilerden Hacı Memiş Camii 1832 yılında, Hacı Mehmet Camii 1842

yılında inşa edilmiştir.

ÇEŞMEKÖY :

“Eski Camii” olarak da anılan yer, Çeşme ilçe merkezinin 2 Km.

güneyindedir. Bizans egemenliği sırasında 1. Kılıç Arslan`ın

kayınpederi Emir Çaka, yarımadayı ele geçirince, 1081 yıllarından

Çeşme`ye gelmiş ve Oğuz Boylarından gelen Türkleri bu merkeze

yerleştirmiştir. Halen bir cami kalıntısı ve geniş mezarlığıyla 11.

Yüzyıl Türk yerleşmelerine ait ilginç bir örnektir.

Çok değil bundan kısa bir süre önce Çeşme, neredeyse sadece deniz

tutkunlarının bildiği, uğradığı ufak kendi halinde küçük bir balıkçı

kasabasıydı. Yeşille mavinin bu derece içiçe geçmişliği bu şirin

beldeyi bir tutku haline getirdi.Sıcak su kaynaklarıyla, güneşiyle,

kumsalleriyle Çeşme bugün bir turizm cenneti.

Korkum şu ki; önümüzdeki yıllarda Bodruma seçenek gösterilip,

görgüsüz sosyetelerin mekaninına dönüşmesi(28 Temmuz 1996). İşte o

zaman, hiçbir zaman dinlemediğim Ferdi Tayfur’un türküsünü dinlerim

gibime geliyor:

susadım çeşmeye varmaz olaydım

elinden bir tas su içmez olaydım

yolum düştü köyünüzden geçmez olaydım

gelmez olaydım, güzel yüzüne bakmaz olaydım

……… Felaket tellallığın bırakıp biz Çeşme’nin tarihine bir göz

atalım:

İlk çağda CYSSUS adıyla bilinen Çeşme, Anadolu’nun Batı kıyısında

MÖ.1000 yıllarında tahmin edilen 12 İyonya kentinden biri olan

Erythrai (ERİTRE)’nin Ildırı İskelesiydi.Bu nedenle Çeşme’nin tarihi

ile bir arada ele alınması gerekir. Erythrai, Çeşme merkezine 27 Km.

uzaklıkta küçük adacıkları olan güzel bir koyun üzerinde

kurulmuştur. Arkeolojik kalıntılarda M.Ö. 3000 de Erythoros

yönetiminde olan kolonistler tarafından kurulduğu

anlaşılmaktadır.Bugün arkeolojik ve turistik yönden büyük önem

taşıyan ERİTRE, MÖ.7. ve 8. Yüzyıllarda büyük bir iktisadi güce

sahip olmuştur.Bu dönemde kent, Doğu Akdeniz ve özellikle Kıbrıs ile

ticari ilişkilerde bulunuyor ve (CHIOS) -SAKIZ adası ile birlikte

esir ve şarap ticaretini elinde tutuyordu. ERİTRE, önce LYDIA

(LİDYA), sonradan perslerin saldırısına uğrayıp büyük ölçüde zarar

görmüş, MÖ.14.yüzyılda ise yeniden zengin bir devlet olmuştur.

MÖ.2.yüzyılda kent , Bergama krallığına , daha sonra da Roma

İmparatorluğuna bağlanmıştır. Romalılar zamanında Çeşme yöresi

CYSSUS adını almıştır.Roma imparatorluğu ikiye bölününce Bizans

topraklarında kalan ERİTRE, önemini kaybetmiş, özellikle Put’a ve

çok Tanrılı dinlere karşı olan inancın güçlendiği dönemde, kentteki

antik yapıların çoğu yıkılıp yakılmıştır.

Ortaçağda Bizans İmparatorluğu’na bağlı olan ERİTRE ve Çeşme Yöresi

ilk olarak ÇAKA BEY zamanında Türklerin eline geçmiştir.M.S. 1081 de

Birinci Kılıçaslanın kayınbabası ÇAKA BEY tarafından Selçuklular

devrinde KLOZEMENE yarımadası ele geçirilmiştir. Osmanlılar

zamanında Yıldırım Beyazıt tarafından yeniden Osmanlı

İmparatorluğu’na bağlanan kent Türk egemenliğine girdiği 1336 dan

sonra Erythrai, Erythre, Rhtrai Lythri şeklinde değişiklikler

gösteren bu yerleşme yeri, 1402 Ankara Savaşından sonra Timur

tarafından tekrar Aydınoğullarına bağlanmış, 1422 yılında yeniden

Osmanlılara geçmiştir. 16.y.y.`dan sonra İlderen ve Ildırı halini

almıştır. Birinci Dünya Savaşından sonra yurdumuzun paylaşılmasıyla

Çeşme Yunanlılar tarfından işgal edilmiş, fakat Kurtuluş Savaşı’nda,

Fahrettin Altay Paşa birlikleri tarafından, 16 Eylül 1922’de düşman

işgalinden kurtarılmıştır.

Erythrai`den çıkarılan taşınabilir eserlerin tümü İzmir Arkeoloji

Müzesindedir.

Çeşme günümüzde denizi ile gündemde. Tarihte de Denizdeki

savaşlarıyla. Ve Çeşme deyince Kârhaneciler(Burada antrparantez

açtım bile. Çünkü her şeyin, her kesin bir anda anlamı kayan

ülkemizde, bu kelimenin de anlamı kayabilmektedir; aynen bu

kelimenin kaydığı gibi . Halbüki sözcüğün anlamı “İş yeri” dir );

börekçisi, Pidecisi, Ötelcisi diye sıralar ama Çeşme deyince;

elbetteki ‘Çeşme kendisiyle ünlü’ diyeceğiz öncelikle, doğa

zenginliği nedeniyle. İşte bu ünlüyü oluşturan dokuları sıralarsak;

Başta çeşme Kalesi, Altın Kum sahilleri, rüzgari, boy vermeyen ama

mavinin anlatılmaz tonuyla zevk veren denizi, Ilıcası, bana göre

sivrisineksizliği. Ama bir ünlü var ki o’da CEZAYİRLİ HASAN PAŞA.

Bakmayın Cezayirli denmesine, hemşehrim ve meslekdaşım olur. Şaka

bir yana gerçek şu ki; Kafkas kökenlidir ve de Mühendislik okulunun

temelini atan kişidir. İşte ben bunu en başa oturturum Çeşmenin

ünlüleri arasında.

Çeşme’nin güzelliği değil, Rüzgarı başına bela idi.Hiç aklınıza

gelir mi Rüzgarın savaşa sebep olacağı? Tarihte de rüzgar nedeniyle

savaşan iki devlet Osmanlı ve Rustur diyebiliriz. Bilindiği gibi;

Çeşme’nin çok eski zamanlardan beri var olan önemi, kürekle hareket

edebilen kadırga ve çektirmelerin yerlerini sadece yelkenle

seyredebilen büyük kalyonlara terk etmelerinden sonra daha da

artmıştı. Çünkü; sabit donanımlı(arma) dörtgen şekilli büyük

yüzeylerden oluşan yelkenlere sahip ve kabasorta diye tanımlanan

gemiler için devamlı aynı yönden esen “Ticaret rüzgarına sahip

Çeşme, yani istikrarlı ve kuvvetli rüzgarı olan Çeşme Ruslar için

çok önemliydi. Ayrıca Osmanlı İmparatorluğunun güç kaybetmeye

başlamasıyla, Venedik donanmasının iki de bir Çanakkale Boğazını

kapaması ve Osmanlı donanmasını dışarı bırakmaması nedeniyle, Çeşme

Limanı daha da önem kazanmıştı. İmparatorluğun çeşitli yerlerinden

gemi ve askerler Çeşme’den istenilen yerler kolaylıkla

seyredilebiliyor. Çeşme’de tutulan birkaç kalyon Boğaz ağzından

Venedikleri kovalamakta etkili oluyordu. Gene tahıl ve diğer zirai

ürünlerin Avrupa ülkelerine gönderilmesi de Çeşme limanı

aracılığıyla ucuz ve emin şekilde mümkün oluyordu.

Tüm bunlar savaş nedeniydi. İşte “5 Temmuz 1770 Çeşme Deniz Savaşı”:

1770 yazında Sakız ve Çeşme önlerinde beliren Ruslar Türk ve Rum

halklarını şoke etmişti. Pek çok Rus askerlerinin kalabalık

filolarla Ege kıyılarına ve adalarına çıktıkları söylentisi

yaygındı. Özellikle Rus taraftarı provokatörlerin de abartısıyla

giderek halk arasında endişe ve huzursuzluk yaratmıştı. Osmanlı

ahalisi Rus tehdidinin olsa olsa Karadeniz yönünden gelebileceğini

bunu da Azak kaleleri, sonra İstanbul ve Çanakkale boğazında

engelleyebileceğini düşündüğü için Rusların birdenbire ortaya

çıkmalarına inanmakta zorluk çekmişti. Peki ama Ruslar Karadeniz’den

ve Boğazlardan görünmeden nasıl Ege’ye gelmişlerdi? Ruslar

Egedeydiler. Bu olay sadece Müslüman ve hrıstiyan Osmanlı tebasının

değil Babıali’nin de şaşkınlığına yol açmıştı. Fransızlar

zaman-zaman Osmanlıyı Rusların filo hazırlığı içinde oldukların

konusunda uyarmış, fakat Osmanlı bunu ciddiye almamıştı.

Petro’nun ölümünden önce önerdiği, Boğazlardan geçip sıcak denizlere

açılma ve Osmanlı İmparatorluğunun ortodoks teb’asını ayaklandırarak

İmparatorluğu zayıflatma stratejisi Ruslar tarafından başlatmak için

önce Mora halkı ayaklandırılmış başaramamıştı. Donanmanın ve adalar

denizi harekatı verilen operasyondan amaç; Çanakkale Boğazını

zorlayıp Marmara’ya çıkmak oradan da İstanbul’a saldırmaktı. Ancak

bu arada Ege’ye çıkmış olan Osmanlı donanmasını ortadan kaldırmak

gerekliydi. Donanma, boğazlardan geçmeye en büyük engeldi. Kaptanı

Derya Hüsameddin Paşa tarihte Rus donanmasına karşı etkin olamamış

başarısız komutandı. İşte bu noktada Cezayirll Hasan Paşa efsanesi

devreye giriyor. O tarihte Hüsamettin Paşanın emrinde olan Cezayirli

Hasan beyin (sonradan Paşa unvanını almış ve Kaptan-ı Derya

olmuştur.) atak bir yaklaşımla Rus filosuna saldırmak istiyor fakat

engelleniyor..

Osmanlı donanmasının 5 Temmuz günü bugün Damlasuyu adı verilen

mevkide yarların altında kıyıya birkaç gomina((185.2 metre-deniz

milinin onda biri) mesafede iki sıra olarak demirlendiğini savlarlar

tarihçiler. Fakat Cezayirli Hasan bey komutasındaki Burc-u Zafer;

dokuz ay önce çok iyi cins ağaçlardan yapılmış, iyi donatılmış ve

bazı kaynaklara göre 90 bronz topla silahlandırılmış savaş sınıfı

ihtişamlı gemi(kalyon) en deneyimli ve becerikli olanıdır , Osmanlı

filosunun diğer gemilerine oranla.

Rus filosunda İngiliz Amiral öncülük yapıyor. Bunu HAZMEDEMEYEN Rus

komutan filonun önünde bulunan Evropa adlı kalyonun arkasından

Burc-u Zafere saldırıyor ve ateşini çok yaklaşıncaya kadar tutuyor.

Amacı çok yakından yapacağı bir savlo (sancak cekmek icin kullanilan

1, 5 burgatalik/parmak ince halat.) ile Türk gemisinin işini bir

defada bitirmek. Ancak Demir haladı üzerine pürmeçe(Permece’dir ve

yedek halat demektir) tutmak suretiyle borda(geminin üstü) toplarını

Rus Amiral gemisine çevirip beklemekte olan Cezayirli Hasan Paşa,

onlardan önce ateş komutu vererek geminin armasının büyük kısmını

tahrip ediyor manevradan aciz duruma düşen gemi sürüklenerek Osmanlı

gemisinin üzerine düşüyor. Türk ve Rus, asker ve gemicileri şiddetli

bir çarpışmaya başlıyorlar, bir süre sonra bir rivayete göre Rus

gemisinin tutuşan direği, bir başkasına göre Burc-u Zafer’in direği

rus gemisinin cephaneliğinin üzerine düşüyor ve infilak ederek 800

kişiyle beraber batıyor.

Ancak bahse konu Adalar denizi harekatının karanlık ve pek iyi

bilinmeyen yönleri de var

Netice itibariyle Yevstafiy tüm gemicileri ve askerleri ve ayrıca

Mora’ dan gemiye binen bir bölük süvari askeriyle birlikte havaya

uçtu. Amiral Sprıdov ise on altı subay ve astsubay birlikte

infilaktan birkaç dakika önce gemiden ayrılmış bulunuyordu.

Yevstafiy’in üzerine düşmüş olduğu Burc-u Zafer’in demir haladına

kaloma(demir atmış bir geminin zincirinin su içinde kalan kısmı…)

vererek Rus gemisinin çatmasını(hukukta gemilerin çarpışmasına

verilen ad.) hafiflettiğini olayın şahitleri anlatıyorlar. Ancak bu

yetmemiş olmalı ki Osmanlı filosunu öncü gemisi demir yerinden

koparak sürüklenmiş ve 600 -700 metre güneyde bir buruna oturarak

kısmen yanmış ve batmış bugün battığı yerde hala sert ağaçtan

yapılmış kalıntıları durmakta

Rus gemisinin batması ve Burc-u Zafer’in tutuşup karaya oturmasını

takip eden dakikalarda Osmanlı donanmasının paniğe kapılıp Çeşme

limanın içine kaçtığını ve üst üste bir şekilde demirledikleri

savlanır. Ruslar ve İngilizler 6 Temmuz günü Çeşme’nin içine kaçan

Osmanlı donanmasının yok edilmesi için bir plan tasarlarlar. 6

Temmuzu 7 Temmuz a bağlayan gece üç ateş kayığını(Yangınlarda

kullanılan ince, uzun, 3 veya 4 cift kurekli kayık) esmekte olan

kuzey rüzgarından faydalanarak limana doğru yolladılar. Kayıklardan

birine bir Rus teğmen diğer ikisine İngiliz subayları kumanda

etmektedirler. Bu üç kayıktan bir tanesi hedefine erişip deniz

suyuna karşı yağlanıp ziftlenmiş bir kalyonu tutuşturunca üst üste

durumdaki gemilerinde tutuşmaları gecikmedi. Birbiri akasına tutuşan

cephaneliklerin infilakları ortalığı cehenneme çevirdi.

Savaş ilginçliklerle dolu. Yukarıda Bizimkiler Rus Donanmasını

Karadeniz’den beklerken, Rus Donanmasının Batlıktan İngilizlerin

yardımıyla Akdeniz’e inmesine ve Mora’yı alıp Rumları isyana

katmalarına değinmiştik. Bu savaştaki zafer Rusları o kadar

etkilemiş ki; Kont Orlov sonradan Ceşmenski yani Çeşmeli adını bile

alabilmiş. Sanki zaferi kendi kazanmış gibi. St. Petersburg

yakınlarında Çeşme Kilisesi, Çeşme Hamamı, Çeşme Kilisesi olduğunu,

o dönem inşa edilen Rus gemilerine Çeşme adı verildiği savlanır.

Çeşme Deniz Savaşı Osmanlı Donanması açısından önemli bir kilometre

taşı niteliğindedir. Osmanlı İmparatorluğu’nda modern anlamdaki ilk

ilim ve bilim yuvalarından olan Deniz Harp Okulu’nun temellerinin

atılmasına neden olduğundan, herkes tarafından bilinmesi ve

dikkatlice incelenmesi gerekir.

Çeşme Deniz Savaşı , tarihimize “Çeşme Faciası” diye geçer. Çünkü;

Meydan larousse, Anabritanıca ve Büyük larousse ansiklobedilerden

faydalanarak değindiğim gibi; , 1770 yılının 6 temmuz gecesi , Rus

donanmasının gerçekleştirdiği baskınla , Osmanlı deniz gücü tümüyle

yok edildi. Fakat şu gerçeği de unutmamak gerekir, tarihçiler: Çeşme

Deniz Savaşı Osmanlı Donanması açısından önemli bir kilometre taşı

niteliğindedir. Osmanlı İmparatorluğu’nda modern anlamdaki ilk ilim

ve bilim yuvalarından olan Deniz Harp Okulu’nun temellerinin

atılmasına neden olduğundan, herkes tarafından bilinmesi ve

dikkatlice incelenmesi gerektiğini söylerler.

Çeşme tarihi ile özdeşleşen iki kişi var Birincisi; 1071 yılında

Aandolu`yu yurt haline getirme girişimlerine başlayan Türkmen

Beylerinden ÇAKA BEY, diğeri isi yakın tarihte cesareti ile ün

salmış olan CEZAYİRLİ HASAN PAŞA:

“Hasan Paşa 1720`de Gelibolu`da doğdu. Köle idi. Sonradan efendisi

tarafından azad edilen Hasan Paşa, onun verdiği bir miktar sermaye

ile, yiğitlerin şöhretini duyduğu Cezayir`e gitmek için yola çıkmış.

Yolda gemileri Düşman gemisiyle çatışmaya girince Hasan Paşa, çok

genç olmasına rağmen düşman gemisine sıçrayıp büyük bir cesaretle

cenge katılmış. Geminin mürettebatından on beş kadarını tek başına

öldürdükten sonra, diğerlerini geminin ambar ve kamarasına kapatarak

gemiyi ele geçirmişti. Hasan Paşa`nın bu cesareti o zamanın Cezayir

dayısı tarafından pek takdir edildiğinden, gemi kendisine verilerek

Dayılar( cezayir, tunus, vetrablusgarb’da merkezden gönderilen

osmanlı eyalet beylerbeylerinin etkinlikleri yok olduktan sonra

ortaya çıkan ve yönetime yerleşen yerel egemenlerin seçtiği

yöneticiler) arasına katılmıştır. Kısa zamanda şöhrete ulaşarak

Cezayir’deki Tlemsen şehri Beyi olan Hasan Paşa, Cezayir`deki

dayıların hasetliğine maruz kalıp, hayati tehlikeye düştüğünden

İspanya`ya geçmiş.

İstanbul`a dönen Hasan Paşa, Cezayir`e gitmeden önce yeniçeri

ocağına yazılmış ve Belgrad seferinde büyük başarılar göstermiştir.

Kendisi denizciliği ile meşhur olduğundan kaptanlar sınıfına

alınarak, bir de gemi verilmiştir. 1770`de MİR-İ MİRANLIK(Askeri

beylik) payesi verilerek kaptan olmuş ve Limni adasını

Hırıstiyanlardan alıp “GAZİ” ünvanını almıştır. Aynı sene içinde

vezir olan Hasan Paşa, Kaptan-ı Derya tayin olmuştur. Daha sonra

boğaz muhafızı, sonra da Anadolu eyaleti ve Rusçuk Seraskeri (savas

ve asker isleri bakani ) oldu. 1786`da Sadaret(basbakanlik)

kaymakamı olan Hasan Paşa, iki sene sonra Kaptan-ı Deryalıktan

azledildi. Hasan Paşa Kaptan-ı Derya(oramiral) olduğu senelerde 1768

Türk-Rus harbi baş göstermişti. Rusların Akdenize gönderdikleri

Baltık donanması önce Osmanlı donanmasıyla çarpışmış, ama bu

çarpışmada kesin sonuç alınamamıştı. Ege kıyılarına yakın KOYUN

ADALARI civarında yapılan ikinci bir savaşta asıl muharebe Hasan

Paşa`nın kalyonu ile Rus Amirali Sipiridov`un gemisi arasında

olmuştur. Hasan Paşa ile otuz kadar yiğit Rus gemisine geçmiştir.

Düşman gemisinde yapılan kahramanca çarpışma esnasında yaralanan

Hasan Paşa, tekrar kendi gemisine geçmiştir. Bu beklenmeyen baskın

ile şaşkına dönen Moskoflar telaşa kapılarak kendi cephaneliklerini

ateşlemişler, ateş Türk gemisine de sıçrayınca her iki gemi de

yanmaya başlamıştı. Türk yiğitleri de kıyıdan gönderilen bir kayıkla

kurtarılmışlardı. Hasan Paşa`ya gösterdiği kahramanlık sebebiyle

kendisine Kaptanlık ve Beylerbeyliği(sancak beylerinin-valilerin

başı) verilmiştir. Hasan Paşa`nın ikinci Kaptan-ı Deryalığı 15 yıl

sürdü. Bu süre içinde pek büyük hizmetlerde bulunan Hasan Paşa,

Suriye ve Irak`ta baş gösteren Tahir Ömer isyanını bastırmış, daha

sonra 1787 Rus-Avusturya harbinde Yılan Adası savaşına katılıp, Rus

donanmasını mağlup etmiştir. Ertesi yıl İsmail önünde de Rusları

hezimete uğratarak başarı kazanmış, bu başarısı üzerine

Sadrazamlık(Başbakanlık) payesi verilmiştir. Hasan Paşa`nın bu

görevi 3 ay sürmüştür; 1790 senesinde vefat etmiştir. Hasan Paşa,

yürüttüğü devlet hizmetleri yanında birçok hayır eserleri de

bırakmıştır. İstanbul tersanesinde bir kışla yaptıran Hasan Paşa,

Midilli`ye çeşmeler yaptırdı. Bakla`da yine çeşme, Vizne`de cami,

hama ve üç çeşme, Midilli`de Paşa köşkü ve büyük mermer havuz ve

Limni, Sakız, İstanköy adalarında çeşmeler yaptırdı.Bence en büyük

hizmeti: bugünkü İstanbul Teknik Üniversite’nin, dahası

Mühendisliğin temelini atmasıdır. Şöyle ki “1773 senesinde,

haliç’te, tersane-i amirenin darağacı semtinde, büyük maçunanın(Ağır

yük kaldırma makinesi) bulunduğu mahalledeki bir gözde, tersane

hendesehanesini(mühendishane) kurmuştur. Burası 1784′te

mühendishane-i bahri hümayun(Deniz Harp Okulu), 1795′te

mühendishane-i berri-i hümayun(Kara Harp Okulu), 1883′te hendese-i

mülkiye mektebini doğurmuş ve istanbul teknik üniversitesi, deniz

harp okulu ve yüksek denizcilik okulunun kuruluşlarına ön ayak

olmuştur-ekşi sözlük”

Hasan Paşa`nın en büyük özelliği, kendisine alıştırdığı bir aslanı

daima yanında gezdirmesiydi. Çeşme Kalesi önündeki Aslanlı heykeli

turistlerin en büyük ilgi odağı.

1996 Temmuz’unun 29’u. Dün başlayan ve hala devam eden bir yangından

söz edeceğim. Önce gazetelerdeki haberi veyeyim: “Türkiye’nin iki

önemli turizm merkezi, orman yangınlarıyla cehenneme döndü.

Kuşadası’ndaki yangin Dilek yarımadası Milli parkını tehdit ederken

Marmaris’teki yangın da Datça yarımadasına doğru yayılıyor. 2000

Hektarlık alan kül oldu. PKK’da Osmaniye’de orman

yaktı(Milliyet-29/7/1996)”

Son tümce düşündürücü geldi bana. Yani PKK’nın orman yakması

tümcesi. Bu bana sevgili Metin’in söylediği; Çeşme’de azınlıkları

göçe zorlayan Orman ve Bağ alanlarının yangınını çağrıştırdı.

Aslında, “Ormanı yakan kim ? sorusunun yanıtından önce ormanı yakmak

kendimizi yakmak olduğunu öğrenmemiz gerekir. Ne olursa olsun, hangi

nedene dayanırsa dayansın doğayı yakmak, doğanı, yani kendimizi

yakmamızdır. Bunu fark edemeyişimizin zavallılığını atamadığımız

sürece hem kendimizi hem doğamızı yok etmeyi sürdüreceğiz. Gazetinin

bir başka köşesinde, bir başka yok oluşu okuyorum. Evet zülfü

Livaneli’nin “Ölümden Yaşama Dönüş” başlıklı köşe yazısını. Ölüm

oruçlarında ölen gençleri ve olayları yazıyor. Ölen

gençlerden-Adalet bakanı Şevket kazan’ın : “ Gizli örgüt

itirafçılara zorla ölüm örücü tutturuyor. Örgüt’ün faksı ve de cep

telefonları bile var..Cezaevleri gizli örgütlerin adeta eğitim

alanı..Bunlara müdahale edeceğiz, ilk müdahalelerde olduğu gibi yine

en az 50 kişi ölebilir..” şeklindeki açıklamalarından-Refah Parti

milletvekili Mukadder Başeğmez’in de içinde yer aldığı, Zülfü

Livaneli, Ercan Karakaş, Yaşar Kemal, Eşber yağmurdereli, Oral

Çalışları, Halil Ergün ve Ercan kanar’ın yer aldığı, cezaevindeki

olayları izleme ve uzlaştırma komitesinden- Ve uzlaşı komitesini,

içerideki bölücü örgütün, din düşmanı ABD yandaşlarının dışarıdaki

uzantısı olduğunu belirten, Akit gazetesinden Yaşar

Kaplan’dan(21/7/1996 günkü yazısı)’ söz eden yazısını okuyorum.

Erbakan iktidarı utanmadan Kendi Milletvekilini bile suçlayan

değerlendirmelerde bulunabiliyor, cezaevinde onlarca hükümlü

ölürken. Ve “ Bay- rampaşa’daki tutuklular Solcu, sağcı, ülkücü,

dinci, Kürtçü olabilir, biz demokrasinin evrensel dayanağı insan

hakları için varız. Amacımız ölümleri durdurmaktır..” diyen gurubu

Akit gazetesi, Emperyalistlerin Kapitalist ağa babaların uşağı,

Namussuzlar-ki aralarında Mukadder başaeğmez de var- diye

suçayabiliyor. Bunlarla alay eden Şevket Kazan ise Yaşar Kaplan’a

göre namuslu. Belli ki bu namuslu adamlarla bu toplumun işi var.

Bunlar yarın farklı aldatmacalarla, belki de ABD kucağında karşımıza

çıkıp başımıza bela olurlar gibime geliyor…Göreceğiz bakalım.

Bugün 29/7/1996. Sevgili Bacanak ve baldız Çeşme’nin bir başka

güzelinin koynuna atacaklar. Evet Boyal Koy’a gidiyoruz. Cezayirli

Hasan Paşa’nın heykelinin önünden geçip Ankara’yı aramak için sahil

boyuna indim. Ankara’yı bulamadım, ama yerde bir top buldum. Evet

antik bir top. Herkes başına uçuşmuş Herkes topun tarihi feryadını

izliyor. PTT’ye yakın Çeşme kalesi-ki ayni zamanda Çeşme müzesi-

önündeki Cezayırli Hasan Paşa’nın önünde duruyor savaş topu. Başında

dalgıçlar, içlerinden biri bu araştırma gurubunun başı olsa gerek ki

sürekli talimatlar veriyor topu temizleyen dalgıçlara. Yakın bir

koy’dan çıkarmışlar. Büyük Çeşma Deniz savaşında batan tek Rus

gemisinin bugüne dek çıkarılan en büyük toplarından biri. Denizden

çıkan tüm ganimetler ona teslim edilmesi gerekiyormuş- çasına

Cezayirli Gazi Hasan Paşa’nın önüne atmışlar. Cezayırlı Aslanıyla

birlikte olayı izliyor.

Çeşme balıkçı barınağı; Bayındır A.Ş tarafından “Çeşme Turizm Yat

Limanı” na dönüştürmek için genişletiliyor.

Boyalı Koyundayız. Çeşme’de ilk yapılaşmaya açılan bu 5 km’lık kıyı

bandı, Çeşmeye’ye çok yakın. Buradaki yapılaşmayı , dahası kıyı

saldırganlığını görünce, kendimi karamsarlıklar girdabında buldum.

Hani hint Okyanusunda, cennetin halkaları gibi dizilmiş Adalar var

ya, adı Maldiv. İşte bunun için küresel ısınmadan dolayı çok yakin

gelecekte tamamen sular altında kalacak deniyor. Çeşme de böyle

giderse, yapıların altında kalabilir. Çünkü bunun sinyallerini

Boyalı koy’da alıyorsunuz. Doğanın evrensel boyasını bozanlar Boyal

Koy’a doğa duyarlılığı içinde baksınlar istiyorum.

Boyalı da kıyı yasaları-ki kim taka..-dikkate alınmaksızın denize

sıfır, üstelik estetikten yoksun hangar binası benzeri bir

yapılaşma. Olayı biraz abartacağım: ‘Hani çocuklar vardır, denizden

korkar, bir ayağı deniz de bir ayağı kumda ürkek duruş verirler ya,

yapılarımızın da durumu öyle diyebilirim. Çeşme’nin gelecekte Bodrum

ile yarışacağını söyleyenler beni ürkütüyor. Ya Bodrum’un o mavi ile

yeşili yok eden ariel beyazı beton yığınına dönüşürse Çeşme! Abartı

katsayımı biraz artıracağım. Hani kefen giymiş Bodruma …Yine Sevgili

bacanağın söylediğine göre, yabancılar mülk edinmeye başlamış,

özellikle, talan içerikli, özal’ın ‘Yabancıların Mülk edinmesini

kolaylaştıran’ yasası sonrası. Yabancılar Cennet diyormuş buralara.

Cennet olduğunu biz de biliyoruz. İspanya’da, Fransa’da, Nörveç’te

v.b ülkelerde böylesi cennetler yok mu.? Var! Var da; böylesi talan

kolaylıkları sağlanmıyor, sözde yatarmcı veya bir şekilde

talancılara. Çevreyi ve doğayı kesin tahrip ettirmiyor. Onun için

bizim buralar Cennet, yoksa cennet olduğundan değil. Kendilerine

verilen ödünün adı Cennet. Ödün üstüne ödün veren benim odunlarım,

bunun adını da yabancı yatırım diyorlar. Yabancılar da bizim oduna

mobilya iltifatları yaparak, Tükiye’nin özgürlükler ülkesi olduğunu

sölüyorlar. Biliyorum içinizden “Neee??!!” feryatlarının

koptuğunu.Çünkü biliyorsunuz ki, bu ülkede ‘Netekim’ ler yaşını

büyüterek çocukları astılar. Buna; ‘özgürlüğümüze hayran kaldıkları

için yabancılar yatırım yapıyor’ demeyelim. Bunun adı; bal gibi,

aptallığımıza güvenerek yabancıların ülkemizi yatırmasıdır. Evet;

Yabancı yatırımı değil, YABANCININ ÜLKEMİZİ YATIRMAS bunun adı.

Yeni yeni başlayan sörf tutkunları için Çeşme müthiş bir yer. Zaten

Yel değirmenleri gördünüz mu, bilin ki orda sörf yapılıyor.

Anladınız değil mi, rüzgar sörfünden bahsettiğimi. Çünkü, sörf’ün

tek materyali rüzgar. O da Çeşme ve Alaçatı’da çooook. Ya, Tarihi

taş evleri deyince..Durun oraya da geleceğim, yani Alaçat’ya biraz

sabredin beeeee!

Sevgili Metin ve Nesrin’in gümrükteki işleri çok ve de zor. Günlerce

Tatilci tayfasını bir şekilde Çeşme’den sonraki istasyonlara yönlendirmişler. Kuşadası’nın mimari intiharını, sessiz ve de sakin bir şekilde izleyerek, Anadolu’nun batıdaki en uç noktasındaki güzelim yarımadayı, azıcık sağı solu ellenmiş olsa da, gelinlik kız gibi korumuşlar. Ama gelin görün ki gelinlik kız Çeşme, fıkır fıkır. Artık baba evi İzmir’in sakin ve huzurlu ağırlığından kurtulmak istiyor. Hafif meşrep Bodrum’un yaptığı izdivacı kıskanmıyor değil. Kendisinin daha gösterişli ve atak olduğunun farkında.

Adını taşıyan, çeşitli kuşlara adanmış şarkı yarışmalarıyla aynı mutluluğu yakalayamayacağını biliyor. Bu yüzden de çeyizini sürprizlerle takviye ediyor. Acemiliklerini üzerinden atmak üzere. Mahremiyeti gibi koruduğu Ayayorgi Koyu’nu ve Dalyan’ı örten bikinisini çıkarıyor.

Ona hayır demek imkansız

İzmir’den Çeşme’ye ulaşmanın iki yolu var. Hangisini seçerseniz seçin mutsuz olmanız zor. İster süratli bir otoban yolculuğu, ister sahildeki eski yol. Ben yine de eski yolu seçiyorum. Yolun başındaki Parmakyalatan’ın zengin tavuk mönüsünden tadıp, Urla’ya merhaba demeden geçmek ihanet gibi geliyor. Tanju Okan’ın heykeline ince bir saygı duruşu, Çeşme sınırlarına dahil olmanın ilk koşulu.

Biraz içlere girerek Ildırı, Şifne, Ilıca’yı geçerek Çeşme’ye varmak, 35 dakikalık otoban yolculuğundan daha eğlenceli. Yol üzerindeki plajları görünce paniklemeye gerek yok. Sezonun kısa olduğu koskoca bir palavra. Eylülün sonuna kadar dünyanın eşsiz plajlarından ve ücretsiz doğal kaplıcalarından faydalanmak mümkün. Yok, eğer benim param bol diyorsanız beş yıldızlı otellerin jakuzilerinden ve oyunlarından ve de şifalı sularından yararlanın.

KOPARMA SAATİ

Eğlence için de geç saatleri beklemeye gerek yok. Direksiyonu Ayayorgi’ye kırın. Bir kaç metresi asfalt gerisi ancak tek arabanın geçebileceği toprak yolu takip edin. Adres sormaya bile gerek yok. Öğle saatlerinde yeri göğü inleten müziğin sesi, aradığınız adresi karşınıza çıkarıyor. Ağaçların arasındaki Fly Inn, Hakan Dalokay tarafından düzenlenmiş. Kumsalı olmamasına karşın tahta iskeleleri, koyun doğal yapısını bozmamış. Bol aktiviteli bir mekan. Fly Inn’in faaliyeti akşama doğru bitişiğindeki Mask’a kayıyor. Hafta içi partileri müzik ve dans. Hele bir de hafta sonu görün. Akşamı beklemeye ne hacet. Zımba gibi DJ’lerin darbuka ve davulla takviye edilmiş ‘‘koparma saati’’ başlıyor. Güneşin sönmesini beklemiyorlar. Tempolu müzik, ahaliyi bikini ve mayolarıyla denizden çimenlere taşıyor. Zaman ilerledikçe eğlence, ayine dönüşüyor. Enerji yoksunlarını çileden çıkaracak dansın ve şamatanın bitmesini beklemek boş bir hayal. Hortumlarla kalabalığın üzerine su püskürtülmesi harareti düşüremiyor. İşletmenin diğer sürprizleri başlıyor. Sürahilerdeki buz gibi kokteyller kafalardan aşağıya bocalanıyor. Sabaha kadar koyun her tarafında ayrı bir şamata.

Paparazzi’de civardaki diğer beach club’lardan farklı bir ambians var. Gece Fransız mutfağıyla başlıyor. Müzik, yalnızca alternatif rock. Herkesi büyük bir muhabbet halinde görmek şaşırtmasın. 250 kişilik çekirdek Paparazzi tiryakisi grup, her akşam aynı yerde buluşuyor. Paparazzi’nin sahibi Bülent Gülcen’in hayat hikayesi de en az mekanı kadar ilginç. İşi bilenler ‘‘Çabucak küsen ruh hali olmasa dünyanın sayılı cazcılarından biri olurdu’’ diyorlar.

DALYAN KOYU

Çeşme’nin kuzeyinde sevimli bir köy, mavi bayraklı Kocakarı plajı, her türlü konforun Akdeniz mimarisyle buluştuğu Dalyan Plaza Oteli, filozof balıkçısı Huzur Hasan, özellikle de bayan Catherine’li Cafe L’Apero.

Dalyan, deniziyle güneşiyle tadına varılamayan bir yer. Ama önemli muhabbet noktaları atlanırsa tam olarak yaşanmamış kabul edilir. Akşam saatlerinde Akgün Sokak’ta hoş bir tabela var, L’Apero. İçeriye girmekte fayda var. Bayan Catherine konuklarını kapıda karşılıyor. Aperatif alınarak müzik eşliğinde Dalyan Koyu’nu izlemek için en uygun nokta.

Duvarında Bayan Catherine’nin şiiri:

Bir yanda tütün diziliyordu/Bir yanda balık tutuluyordu/1974′te geldiğimde böyleydi köyümüz/Artık tütün yok, balık ta çok azaldı/Ama yollar, liman, tekneler ve evler/Hepsi çok büyüdü/Tıpkı bizim çocuklar gibi/Dünün Köste’si/Bugününün Dalyan’ı oldu.

Karısının yanından ayrılmayan tabii ki balık bulamaz

Dalyan Koyu’nda birbirinden leziz balıkların servis yapıldığı 15 restoran var. Özellikle biri var ki ne yenilen balığa ne de sahibinin muhabbetine doyuluyor. Hasan Kandemir’in cenneti. Masasına oturanlarda ne dert ne kasavet kalıyor. Bu yüzdendir ki adına Huzur Hasan demişler. Aslen Rizeli, balıkçı bir ailenin çocuğu. Zamanında İzmir’in balıkçı köyü Güzelbahçe’ye göç ederek Egeli olmuşlar. Uzun yıllar İzmir ve İstanbul’daki restoranların balık ihtiyacını karşılamış. Karadeniz’den Akdeniz’e kadar olta atmadığı yer kalmamış: ‘‘1992′de bu meşakkatli işi bıraktım. Zamanında çok sakin olan bu köye bir tır dolusu malzemeyle gelerek yerleştim. Derhal güzel bir kadro kurarak restoranı hizmete açtım.’’ Yine de 9 yıldır Dalyanköy’de restoranların önüne ‘‘bir sevgi yolu’’ yapamamaktan şikayetçi.

Şimdiki balıkçıları biraz nazlı buluyor. ‘‘Denizlerde balık kalmadı’’ iddiası Huzur Hasan’ın asla kabul etmediği bir sav: ‘‘Şimdikiler ev balıkçısı, karılarının yanından ayrılamadıkları için balık bulamıyorlar. Biz sahil sahil balığın peşinde dolaşırdık. Yoksul köylere beş altı kasa balık verir karşılığında bir parça ekmek alırdık’’ diyor.

Okuyanlarla arkadaş oldum, böylelikle gözlerime zarar vermeden öğrendim.

Balıkçının manzarası kötüyse, teknesine yer değiştirir.

İstanbul’da şato istiyorsan, git önüne demir at.

Sinirlerimi aldırdım, boşa attım.

Geceleri uyumam, erken kalkarım, hayattan çalmak büyük avanta. Uykudan iyi bir hayatım var.

Bir cebinden çalıp diğer cebine koymuyorsan paran olmaz.

Çok para zor. Çok yüklersen deve bile çöker.

Bir kayık ve üç oltayla denize çık, karnın doyar.

Devamlı istakoz yiyerek organlarımı yeniliyorum. Bildiğin gibi istakozun ayağı kırılıyor. Yeniden çıkıyor.

Asla geriye bakma, güneşteki patlamayı görürsün.

İçelim ayılalım. İçip sarhoş oluyorsan ne faydası var ki.

Kendine zararın yoksa başkasına da yoktur.

Dünyanın merkezi Dalyanköy. Burada sallanma dünyanın dengesini bozarsın.

Üç kuruşluk malı ziyan etmiyorsan, birşeyleri atmıyorsan kendini batırırsın.

Az akıl çok huzur, çok para az huzur, az para çok huzur, hiç para tam huzur.

Mutlaka Karşıyaka’dan bir kız alacaksın.

Hayatın menopozu yoktur, yaşayabildiğin kadarını yaşa.

Mevkiler ağır gelir insana.

Aile orkestrası FISHBONE

Haftasonu L’Apero’da dünyada eşi benzeri bulanamayan bir orkestra sahneye çıkıyor. Ellerindeki neşterleri kısa bir süre bırakan Erol ve Yıldız Balık çifti çocukları Deniz ve Gökhan’la sahnedeler. Profesör Erol Balık ve oğlu Gökhan gitarla, Yıldız Hanım ve Deniz’e eşlik ediyorlar. Yıldız Hanım, mikrobiyoloji ve enfeksiyon hastalıkları uzmanı.

Baş asistanlığını yaptığı Erol Bey’i pek de romantik olmayan bir ortamda tanıyarak evlenmiş: ‘‘Hastaneye ağır bir yanık vakası gelmişti. Diğer doktorlar bu temizleme işini daha sert bir şekilde yaparken Erol’un hassasiyetini görünce çok etkilendim.’’ Böylece tanışıyorlar. Erol Bey İzmir’in eski orkestralarından Maça Beşlisi’nin de kurucularından. Yıllarca çeşitli kulüplerde müzik yapmış, Hürriyet Gazetesi tarafından düzenlenen Altın Mikrofon yarışmasında Erkin Koray’ın da yer aldığı ‘‘takdir toplayan gruplar’’ arasına girmişler. Sempozyum ve kongrelerin zaman zaman sıkıcı atmosferlerinde Erol Bey ve ailesi meslektaşlarının yardımına koşuyor. Günün önemine binaen bestelenmiş şarkılarıyla ortamı yumuşatıyorlar.

Söylediği napoliten şarkılarla izleyenleri kendisine hayran bırakan Deniz, Haliç Üniversitesi Mimarlık Fakültesi’nde öğrenimini sürdürüyor. Gökhan bu yıl üniversiteye başlıyor. Ailenin müzik stüdyosunu andıran evlerindeki faaliyet yalnızca müzikle sınırlı değil. Yıldız Hanım 15 kişinin çalıştığı bir laboratuarın sahibi olmanın yanısıra, yakında piyasaya çıkacak olan bir kitabın da yazarı. ‘‘Okyanus Çiçeği’’ adındaki romanında İkinci Dünya Savaşı’nda Almanya’da yaşayan bir Türk’ün hayatını kaleme almış.

ÇEŞME DOSTLARI SANAT GRUBU

Çeşme’de sanat etkinliklerini geliştirmek için geçen yıl 20 kişi biraraya geliyor. Yazar Yaşar Aksoy tarafından kurulan grup, L’Apero’da sık sık biraraya gelerek, gürültücü tatilcilerin arasında sanat faaliyetlerini yürütüyor. Cafenin özel olarak hazırlanmış bir bölümünde yerli ve yabancı sanatçıların eserlerini sergiliyorlar. Emekli büyükelçi İsmet Birsel (Ressam), Cavit Kürnek (Fotoğraf sanatçısı), Yaşar Aksoy (Yazar), Yıldanur Ketenci (Resim-heykel), Avukat Turan Tomer (Heykeltraş), Füsun Dölek (Ressam), Hande Ataca (oda tasarımcısı) ve Catherine Grüber.

Bülent Gülcen

İlhan Erşahin ilk bende çaldı

İzmir Konservatuarı’nı son sınıfta terk ederek Viyana’ya gitti. Guidhall College of Music and Drama’da eğitim aldı. Bu arada gastronomi kurslarına katıldı. Bir süre sonra İngiltere’ye gidip BBC’nin ünlü piyanisti Edith Bogel’le birlikte piyano çaldı. Esas tutkusu cazla daha çok haşır neşir olmak için bu kez Amerika’ya uçtu. Berklee’de iki dönem okudu. Maddi durumu taklaya gelince, hobisi olan mutfakla ilgili işlere daldı. Bu arada ailenin kendisine olan ihtiyacı Gülcen’i Çeşme’ye getirdi: ‘‘84′de buralar acayip ıssız yerlerdi. Paraya ihtiyacım vardı. Ne yapayım derken buralarda sandviç ve meşrubat satmaya başladım. Bir kaç gün sonra mönüye köfte ve bonfile ekledim. İki hafta içinde ağır bir Fransız mutfağı kurdum. Tahtadan derme çatma. Mutfak iki kez yangın tehlikesi atlattı. Gelen para ancak kendini döndürüyordu. Yaz başları borç alıyor, yaz sonları borcumu ödüyordum. 86′ başında cebimde ancak otobüs bileti alacak parayla yeniden Viyana’ya gittim. Bir süre mutfak şefliği yaptım. Dışarıda çalışıp buraya para getiriyordum. 87′de de Paparazzi kendi çapında isim yapmıştı. İlhan Erşahin Türkiye’de ilk kez burada sahneye çıktı. Başlarda aşçı kıyafetiyle ben de piyanonun başına geçiyordum. Sipariş gelince müziği kesip mutfağa dalıyordum.’’

PİYANOLU BAR ALADİN

Çeşme’nin büyük bir inatla kışın da açık kalan ender mekanlarından. Piyanolu bar olarak da biliniyor. Barın kendisi kadar sahibi de ilgi çekici. Mehmet Şişman 85′de Çeşme’ye ilk kez geldiğinde önce Donkişot adındaki barı işletmiş. Uzun arayışlardan sonra Ilıca’da şimdiki yerini bulmuş. Yüz yıllık eski bir Rum evini işleyerek son haline getirmiş. Mehmet Şişman bu işi bir zamanlar Gaskonyalı Toma’nın sahne aldığı Bebek’teki Yalı Gazinosu’nun sahibi olan babası Mustafa Şişman’dan öğrenmiş. En kaliteli çatal bıçak takımları, bez peçeteleri, piyanosu, özellikle deri kaplı mönüsü. Her masanın ve sandalyenin adı var. İstanbul özlemini gidermek için her birine bir boğaz semtinin adını vermiş. Mekanı kadar kendisine de özen gösteriyor. Her gün mutlaka kolalı beyaz gömlek, beyaz pantolon ve parfüm. Çelik gibi yakasında bir kovboy kravatı. Müzik konusunda da oldukça tutucu. Yerli olarak sadece Alpay, Tanju Okan, Sezen Aksu. Aladin’in kalite konusunda taviz vermez tutumu, karşısındaki pejmurde mekanın müziği tarafından zaman zaman tacize uğruyor.

Catherine Grüber

Belçika’dan Dalyan’a

1969′da Brüksel’de Türkiye’li beyaz Ruslar’dan Nikita ile evlendim. Belçika’da mühendislik yapıyordu. 74′de beni Türkiye’ye getirdi. Tekneyle kıyıları dolaşırken Dalyan’ı denizden keşfettik. O zaman küçük bir balıkçı köyüydü. Eşim de balık tutmayı seviyordu. Köylülerle tanıştık. 4 yıla yakın kirada oturduk. 1978′de bu evi yaptık. Evin içinde dolu dolu yaşadık. 83′de İzmir’de bir trafik kazasında eşimi kaybettim. Çocuklar da büyüyünce kocaman evde yalnız kaldım. Eve yeniden hayat vermek istiyordum. Önceleri antika resim satmak için düşünmüştüm evin bahçesini. Gelenler için iki masa koydum. Bir baktım ki gelen müşteriye bira satmak resim satmaktan daha kolay. Ben de cafe yaptım. Bu seçtiğim bir hayat tarzı değildi. Ama çok iyi dostlar edindim. Evin bakım masrafları için de iyi oldu. Bayan Catherine’i en çok şaşırtan Türkiye’de evlerin pırıl pırıl, sokakların özensiz olması. Dalyan’ın son on yılda olumsuz geliştiğini söylüyor. Taş evleri yıkarak ikinci konut yapanlar, yarım inşaatlar, kötü reklam tabelaları, gazete kağıtlarıyla kaplanmış boş dükkan vitrinleri Dalyan’ın karekteristik yapısını bozmuş. Sahildeki Cevat Restoran’ın dumanı da bütün Dalyan’ı sarmalayınca iyice kızıyor. Ferforje sandalyeli Cafe’sinde ambians yaratırken ızgara kokuları bayan Catherine’i yerinden kaldırıyor: ‘‘En kısa zamanda belediye başkanlığına aday olacağım.’’

Habana, Çeşme’nin yazlık ve kışlık mekanlarından. Vakti zamanında dört papazın yaşadığı eski bir taş ev. Akşam saatlerinde terasında konservatuvarlı üç genç napoliten şarkılar çalıyor (solda). Gece yarısı ise muhteşem bir orkestra var, Grup Kaygı. Okay Aynur (vokal,davul), Oktay Aynur (perküsyon), Armağan Sönmez (gitar,vokal), Ebru Kalabaş (vokal), Yavuz Darıdar (klavye ve nefesliler), Caner Canay (bas) sahne alıyor. Onların ilerleyen saatlerdeki ritm gösterileri izlenmeye değer.

NEREDE NE VAR?

Aladin

Ilıca (nostaljik, latin, caz, klasik)

Pecos

Yıldız Burnu

Habana

Çeşme (caz, rock, latin)

Plaza Wine Hause

Çeşme (müzikli bar restoran)

Sea Side

Alaçatı (gündüz plaj, gece disco bar)

Sun-Set

Paşalimanı (restoran,bar)

Baküs Bar

Altınyunus (Atilla Demircioğlu çalıyor)

Neptün Bar

Altınyunus

Mask

Ayayorgi (beach-club, gece disco,bar)

Fly Inn

Ayayorgi (beach-club)

Paparazzi

Ayayorgi (beach club restoran,rock)

Mekan

Ayayorgi (beach-club, gece disco bar)

Envelo

Dalyan (canlı müzik, bar)

Deep Hancı

Sakızlıköy (beach club, bar)

Grand Hotel

Sahil (beach-club, bar)

Nispet

Ilıca

Hancı

Ilıca

“Tavsiyelerimizden bir kısmını bile gerçekleştirdiyseniz artık siz de ÇEŞMELİSİNİZ…”

Kimine göre alışkanlıktır Çeşme… Yaz mevsimini ilk tanıdığı o aylardan beri, aile büyüklerinin evlerinde, sonradan yenilenen yazlıklarda büyümek sıradandır onlar için. İzmir kadar memleketleridir onların, Çeşme ise İzmir kadar ev sahibidir yazlıkçılarına…

Uzaklara gittikleri de olur; bazı tatillerde başka sayfiyelere, belki deniz aşırı ülkelere… Ama dönüp dolaşıp gelinen yer yine Çeşme’dir. Büyükannenin evi, akşam üstü 6 dan sonra huzur dolan sarı saçlı, mavi gözlü büyük plajları ve turistik çarşısı…

Kimine göre meraktır Çeşme. Belki ekranda göze çarpan bir ayrıntıdan ya da gazetelerde yer alan haberlerden, ilanlardan yola çıkılarak ulaşılan bir sahil kasabasıdır…

Denizin ve güneşin birleştiği, rüzgârın yalnız bırakmadığı Çeşme; size yaşam tarzınıza uygun tatil seçenekleri sunarak ona ayırdığınız günleri en güzel şekilde değerlendirmenizi sağlar. Geldiğinizde Çeşme’nin sunacağı ilk ikram, sizi bunaltıcı sıcaklardan kurtarmak için serin bir rüzgâr olacaktır. Bu ikram eşliğinde sakızlı Türk kahvenizi yudumlayarak yol yorgunluğunuzu atabilirsiniz.

260 km2 üzerine kurulan bu küçük ölçekli, ama hissettirdikleri ve yaşattığı haz ile insanlarda büyük etki bırakan bu sahil kasabasında neler yapabilirsiniz?

Çeşme’den bir yere geçilmez, yol üzeri değildir. Son duraktır Ege’nin eşsiz yarımadası… Buradan sonrası deniz komşusu, dede dostu, Ege’nin çekişmesi bitmeyen iki güzel kızından biri, Sakız Adası…

Sakız Adası Çeşme’den Avrupa’ ya açılan kapımız… Sakız – Çeşme arasında her gün düzenli çalışan feribotlar, Çeşme maceranızı , konaklamalı veya konaklamasız Sakız gezisiyle renklendirme fırsatı sunar size.. Yunanistan’a tatile gelen turistler için de, Sakız Adası’ndan Çeşme’ye günlük turlar düzenlenerek, Çeşme tanıtılıyor…Sakız Adası’nın yerli halkı da Çeşme’yi alışveriş ve tatil için tercih ediyor..

Otobandan Çeşme’ye doğru devam ederken karşınıza çıkacak rüzgar gülleri, şöhreti artık dünyaya yayılan, taş evlerine paha biçilemeyen Alaçatı’ya geldiğinizin habercisi olacaklar. Bu şirin kasabaya girince sizi ilk karşılayan eski taş değirmenler… Değirmenlere yaklaştıkça artan rüzgar sakın korkutmasın sizi, hatta inatla rüzgarı takip edin. Tepeyi aştıktan sonra göreceğiniz yüzlerce özgürlük simgesi, rengârenk rüzgâr sörfünün büyüsüne kendinizi bırakın. Rüzgarın her yönden estiği koridorun merkezinde yer alan sörf istasyonları, bir yandan dünya şampiyonlarını ağırlarken, hiç bilmeyenlere de rüzgar sörfü öğrenme imkanı vermekte.

Alaçatı’ nın Rumlardan yadigar, kışın sıcak, yazın serin olan taş evleri attığınız her adımda sizi başka diyarlara getirecek.Alaçatı çarşısında yan yana dizilen birbirinden şık kafe ve restoranları sakın es geçmeyin. Vaktiniz varsa yemeğinizi birinde yedikten sonra, kahvenizi bir diğerinde yudumlayın ki, her birinin modernize edilmiş tarihi dokusu sizi büyüleyebilsin. Köşeden gelen, burnunuza hükmeden kokuya doğru yaklaşın, sokaklarının her köşesinde buram buram kokan lavantadan bir demet mutlaka alın ve antika pazarında Alaçatı turunu tamamlayın. Şimdilik bu kadar deseniz de, o mutlaka sizi geri çağıracaktır.

Alaçatı’dan sizi uğurlayan görkemli çam ağaçlarının gölgesini aracınızda hissederek devam ettiğiniz yolun bitiminde cama vuracak güneş; yazlık evlerin cenneti olan Ilıca’ya geldiğinizin habercisi olacak.

Ilıca’nın bir ucundan bir ucuna yan yana uzanmış olan görkemli yazlıklar sadece görünenler. Ara sokaklarda ve koylarda daha niceleri, Haziran ayında kapılarını açacak ev sahiplerini bekliyorlar. Ağrılarınıza derman olacak Şifne Kaplıcaları, deniz içerisinden çıkan sıcak sular Ilıca merkeze sadece 2 km. mesafede şifa dağıtıyor.

Dünyanın sayılı kumsal plajlarından biri olan Ilıca plajı, muhteşem kumu ile sizi görür görmez etkileyecektir. Kalabalığı tercih etmeyenler akşamüstü ya da sabahın erken saatlerinde mutlaka bu denizin keyfine varmalıdır.

Denizden sonra hissedeceğiniz açlığın en büyük sebebi yan yana dizilmiş kumrucuların ızgaralarından yayılan o müthiş koku. İlk defa Ilıca’ da özel ekmek kullanılarak yapılan, daha sonra Türkiye’nin birçok yerine yayılan bu güzel sandviçi vatanında denemeden sakın gitmeyin. Her şeyin yerinde güzel olduğuna dair tecrübeniz bir kat daha artacaktır.

Olur da akşam saatlerinde yolunuz Ilıca’ya düşerse ya da burada yer alan birbirinden konforlu 5 yıldızlı tesislerden birinde konaklıyorsanız, akşam yürüyüşünüz sırasında Yıldızburnun’dan gelen sakin müzik seslerine kulak verin. Bu güzel koyda bulunan birbirinden şık mekanlara deniz kokusu ve ferahlatıcı meltem eşliğinde alacağınız birer içki ile geceye hazırlanın.

Tercihiniz geceye devam etmekten yana ise Aya Yorgi Koyunda, Alaçatı, Dalyan ve Ilıca’ da yer alan gece clubleri ülkenin en popüler sanatçıları ve dj leri ile sabaha kadar eğlence sunuyor. Bu gece clublerinin birçoğu gece eğlenceleri ile sınırlı kalmayan misafirlerini, gündüz beach partileri ile ağırlıyor.

Ilıca’dan 4 km daha batıya doğru devam ettiğinizde artık Çeşme merkezdesiniz. Denize baktığınızda göreceğiniz kara parçası karşı komşu Sakız Adası… Çeşme’de çarşı turu yaparken alışveriş için sınırsız imkânlara sahipsiniz. Ancak almadan dönmemeniz gereken paket mutlaka arabanıza bindiğinizde elinizde olsun.

Sakız reçeli başta olmak üzere, farklı çeşitleriyle damak tadınıza hitap eden reçeller, sakız likörü, zeytinyağı ve ev yapımı sabun…

Damla sakızını tadabileceğiniz bir başka alternatif ise Çeşme’nin meşhur sakız dondurması.Çok uzun yıllardır sakızlı dondurmalarıyla ün yapan dondurmacıların diğer çeşitlerinin de tadına mutlaka bakılmalı.

Çeşme’ de Osmanlı Dönemi’nden kalma Kale, Kervansaray, çok sayıda çeşme ve tarihi dokuları bozulmamış evler yörenin tarihi yapıtları arasında..Kale’de bulunan Çeşme Müzesi, pazartesi hariç her gün tarihe meraklı ziyaretçilerini ağırlıyor.

III. Selim döneminde sadrazamlık yapmış olan Osmanlı devlet adamı Cezayirli Hasan Paşa, evcilleştirdiği bir aslan ile dolaşmasıyla nam salmış… Çeşme’de aslanı ile birlikte yapılan heykeli, turistlerin en çok fotoğraf çektikleri yerler arasındadır.

Çeşme, 80’li yıllardan günümüze kadar her yıl Temmuz ayında düzenlenen, farklı ülkelerden yarışmacıların katıldığı Şarkı Yarışması ve Çeşme Festivali ile de uluslar arası üne sahip… Yaz ayları boyunca anfi-tiyatroda, birbirinden değerli sanatçıların verdiği konserler, yaz geceleri için ayrı bir alternatif sunmakta.

Çeşme Merkez’den hareket eden minibüsler her yere ulaşımı kolay kılmakta. Yaz boyunca çevre köy ve beldelere her on dakikada bir minibüs bulmak mümkün…

Dalyanköy’ de, aynı günün sabahı egenin mavi sularından ağlara takılmış balığın, her birinin bir çok çeşidi olan deniz mahsullerinin, köylülerin topladığı kıpkırmızı domatesten, rokadan, taze naneden yapılan salatanın tadına bakılmadan dönülmez. Yanına rakı yakışır, üstüne ise sakız muhallebisi ile keyfi çıkarılır.

Çeşme’nin en batı ucu Çiftlik Köy’de ıstakoz -halk dilinde böcek- sevenlere, bu işlerin erbapları hizmet eder. Pırlanta koyu ve Altınkum plajları denize girilebilecek, dinlenebilecek şık beach clubları ile hizmet verir. Yarımadanın bir tarafı hiç bitmeyen rüzgarı ile kite surf sevenleri ve öğrenmek isteyenleri ağırlarken, diğer tarafı sakin havası ve dalgasız denizi ile kuytuyu arayanlara doğanın eşsiz nimetlerini sunuyor. Çiftlik Köy’den dönüşte tadılabilecek en güzel yiyeceklerin bazıları ise sahildeki salaş kafelerde, köylü kadınların beceriyle yaptıkları katmerdir, çiğ börektir…

MÖ.1000’li yıllarda bugünkü Çeşme’nin ilk başladığı yerde, Ildırı İskelesinden yukarı enginar tarlalarına doğru yola çıkıldığında, her hastalığa deva, zeytinyağının en çok yakıştığı, ege sofralarının vazgeçilmezi olan sebzeyi köylülerin yardımı ile kendiniz toplayabilirsiniz.…Çeşme’ ye 17 km mesafede, küçük adacıkları olan güzel bir koyda bulunan Ildırı Köyü’ nde ortaya çıkarılan ilk yerleşim merkezi – Erythrai Antik Kenti – mutlaka görülmeli…Bu küçük balıkçı kasabasında oturup çayınızı yudumlarken, güneşin utangaç bir kız edasıyla batışına şahit olmak unutulmazlar listenize eklenecektir. ‘Girit mutfağında neden hep otlardan bahsedilir, bütün yemeklerde otlar kullanılır’ diye merak ettiyseniz veya bununla ilgili keyifli hikayeler dinlediyseniz, Ildırı ‘da bu otların tadına bakarak cevabını kendiniz keşfedin…

Çeşme’nin turumuzda son durağımız Ovacık Köyü, şarap bağları ile sanki ilçeden bağımsız başka bir dünyaya sürükler misafirlerini.Tarihte, verimli topraklarda yetişen üzümlerden yapılan şaraplar ile ünlenen bölge, şarap kültürüne yabancı insanların buraya göç etmesi ile, bağcılık yerine tütün, domates ve kavun yetiştirilen bir yer olmuş.. Son yıllarda verimli topraklara kurulan tesisler ile bağcılık tekrar başlayarak, Çeşme şarapları dünyaya tanıtılmıştır… Üzümün yanı sıra yetiştirilmeye devam edilen kavun da, eşsiz lezzetiyle hak ettiği üne sahip olmuştur.

Yürümeyi seviyorsanız bağların arasından dağlara doğru çıktığınızda mis kokan kekikleri toplama imkânına sahip olabilirsiniz.

Çeşme’yi karadan gezip bitirdikten sonra sıra koylarına, masmavi denizine gelir. Her gün sabah saatlerinde merkezden hareket eden tekneler ile gidilen eşek adası, kara ada ve mavi koyda denize girip, eğlenceden yorgun düşmüş bir halde akşam saatlerinde kıyıya ayak basabilirsiniz.

İlk gelenler merak ederler, her yerini görmek isterler… Dönüş vakti geldiğinde içler biraz buruk, evlerine vardıklarında onlar bile henüz farkında değildir ki Çeşme’nin suyundan içip Çeşmeli olmuşlardır. Bir sonraki tatil durakları buradan geçmeyecektir; rota direk burası olacaktır.

Küçük ölçekli büyük Çeşme’de yapabileceklerinizin sadece bilinenleridir bunlar. Keşfetmeyi seviyorsanız, tanımaya meraklıysanız, kim bilir daha ne güzellikler karşınıza çıkacaktır.

Tavsiyelerimizden bir kısmını bile gerçekleştirdiyseniz artık siz de ÇEŞMELİSİNİZ…

Gurme Vedat Milor “Tadı damağımda” kaldı dediği farklı lezzetler için Ege’yi adım adım geziyor… Bu haftaki durak Çeşme.

Güncelleme: 11:53 TSİ 25 Haziran. 2009 Perşembe

Gurme Vedat Milor , deniz böceklerini usta elleriyle müthiş lezzetlere dönüştüren Langusta’ya, Ege’nin verimli topraklarında merlot, shiraz( şiraz) gibi üzümlerin yanında değişik üzüm cinsleri ile de deneyler yapan Ali Deveci’nin üzüm bağlarına, kumrucu Hüseyin’e ve leziz balık pişirme teknikleriyle ünlü Ferdi Baba’ya gidiyor…

Milor programda İzmir ve çevresi için şunları söylüyor: “Doğal güzellik kadar nadir olan bir şey de iyi yemek pişirmeyi bilmek ve malzeme. Dağlar, ovalar, verimli topraklar ve deniz. Hepsi birarada. Tabiat ana buraya cömert davranmış. Buranın halkı da iyi yemek yemeğe meraklı. İyi ile öktü arasında ayırım yapmayı biliyorlar. Yemek onlar için sadce yaşamak için bir gereklilik değil aynı zamanda bir sanat dalı ve hayat biçimi. Kısacası İzmir ve civarında çok sayıda gerçek gurme var.”

Özellikle İzmir’in yakıcı sıcağından kaçanların ilacıdır ÇEŞME

İzmir’in yakıcı sıcağından kaçanlar için ilaç gibidir Çeşme. Esintisi hiç durmaz, denizi cam gibidir, bahçeler dinlendirir, doğası cömerttir…

Bir zamanlar Ilıca, daha çok İzmirliler’in termal sularından yararlanmak ve temiz denizinde yüzmek için tercih ettiği bir tatil yeriydi. Bugünkü Ilıca Plajı ve civarı, 50 yıl önce, içerilere kadar, çöl manzarasına benzeyen bir görüntü veren kum tepelerinden oluşuyordu. O zamanlar İzmir’den yol 2.5- 3 saat sürerdi. 1950’lerde burada, bir kooperatif olarak yapımına başlanan 400 evin inşası o kadar uzun sürmüştü ki, bu bölgenin ismi bugüne dek ‘’Şantiye’’ olarak kaldı.

Şantiye Evleri’nin tamamlanmasından sonra, plaj düzenlendi, yollar yapıldı ve burası değerlendi. Bugün hálá burada bir adres tarif edilirken, ‘’Şantiye’’ sözcüğü kullanılır. Şantiye’nin en görkemli binası, Ilıca Plajı’na sıfır Sheraton Oteli. Otelin iki yanında, beş dakikalık yürüyüş mesafesinde, market, tek tük bakkal, restoran, bar, eczane, manav gibi sayfiyecilerin günlük ihtiyaçlarını karşıladığı yerler var. Her geçen yıl, gayrimenkul olarak daha da değerlenmesine rağmen, yıllara direnen, Şantiye’nin tek açık hava sineması Site Sineması, hálá mavi, ahşap sandalyelerini doldurabiliyor. Burada arkasında Gene Kelly ya da Marilyn Monroe yazılı sandalyelere oturup, çekirdek çıtlatmak ve yakın zamanda vizyona giren bir filmi, Çeşme’nin serinliğinde seyretmek, vazgeçilmez bir keyif.

Ilıca Plajı’na paralel devam eden ve buraların günün birinde böylesine popüler olabileceği öngörülmeden yapılan bu yolda, yaz aylarında dayanılmaz bir yoğunluk yaşanıyor. Son yıllarda açılan ‘’Beach Club’’lara rağmen, ince kumu, sığ ve ılık deniziyle ünlü Ilıca Plajı’nın yeri başkadır. Ne kadar kalabalık olsa da, bu plajda rahatça yayılmak, yürümek ve spor yapmak her zaman mümkün. Ilıca Plajı’nın dört girişi var ve yazlıkçılar bunlara ‘’merdiven’’ der. Herkes merdivenlerin numaralarına göre birbirine randevu verir. 2. merdivende buluşanlar, daha çok gençlerdir, burada flört edilir. Eskilerde birçok evliliğin temeli burada atılmıştır. 4. merdiven sosyetenindir, 3. merdiven ise sadece denize girmek isteyenler için…

AKŞAMÜSTÜ GEZMELERİ

Ilıca’nın merkezine Sheraton Oteli’nden ya da otogardan 5- 10 dakikada yürümek mümkün. Sayfiyeciler akşamları buradaki kahvelerde, pastanelerde, kumrucularda vakit geçirir, bir ileri bir geri yürür, kumru, lokma, katmer gibi Çeşme’ye özgü tatları tüketirler. Ünlü Kumrucu Hüseyin buradadır. Atatürk’ün de kaldığı, 1950’lerin birinci sınıf oteli Rasim Palas, az kalsın yıkılacakken kurtarılmışsa da, dondurmacıların ve konser afişlerinin arasında, amaçsız bir şekilde terk edilmiş duruyor. Bir zamanlar Rasim Palas, yüksek tavanlı odaları, güzel aynaları, pirinç karyolaları ile İzmirli zenginlerin her yıl tatile geldikleri bir oteldi. Bugün artık otelin iskelesinin olduğu yerde kafeler ve palmiye ağaçlarının dikildiği, yeni bir gezinti yolu var. Her ne kadar o dönemin en iyi termal banyolarına sahiptiyse de, üçüncü sınıf otel olmaktan kurtulamamış Karabina Oteli hálá varlığını sürdürebiliyor. Gelir seviyesine göre, önce Rasim Palas, sonra yerinde bugün artık yeni bir bina olan İstanbul Oteli ve en son olarak da Karabina’da kalınırdı.

Buradan, deniz kıyısından 5 dakikalık bir yürüyüşle Yıldızburnu’na varılır. Buruna doğru giderken, daha çok İzmir’de yaşayan ve ‘’Levanten’’ olarak bilinen Avrupalı tüccar ve sanayicilerin, Ilıca’dakilerden farklı bir mimariye sahip, güzel evlerinden geçeceksiniz. Aralarında, bugün Celal Bayar’a ait olan ve ailesi tarafından giriş katının No:15 (0232 723 49 80) adlı hoş bir kafe olarak işletildiği bir ev de var.

Yıldızburnu boyunca denize girilir, akşamları özellikle dolunayda rıhtımda ya da kafelerde oturulur. Buranın en ilginç yeriyse, mendireğin ucundaki, denizin içinde bulunan, etrafı taşlarla çevrili sıcak su kaynağı. Burada her yaştan, hayatın her kesiminden insana rastlamak mümkün. Şifa arayanlar, şnorkelli çocuklar, suyun içinde sigara içenler ya da gazete okuyanlar… Ara sıra serinlemek isteyenler, bu doğal havuzdan çıkarak denize açılırlar. Burası aynı zamanda civardaki otellerde kalan turistlerin de uğrak yeridir. Bu burunun ucunda, küçük yaştan itiaren yelkenci yetiştiren Yelken İhtisas Spor Kulübü (0232 723 19 15) var.

Buradan, yeni açılan barların gürültüsüne katlanarak yazı geçiren sitelerin arasından geçerek, 20 dakikalık bir yürüyüşle, Çeşme’nin ilk otellerinden, özellikle marinasıyla ünlü Altın Yunus’a varılır. Bu otel, tatilcilerin akşamüstü gezmelerinin önemli duraklarından biridir. Birçok İzmirli’nin yaz düğünü ve daveti bu otelin havuz başında ve bahçelerinde yapılır.

BİR KASABA OLARAK ÇEŞME

Çeşme kasabasına gitmek için anayola çıkmak gerekiyor. Bu yol boyunca, solda, sayfilerin bahçeleri için bitki ve mobilya satan yerlerin yanısıra Raja (0232 723 40 00), Nispet Club (0232 723 11 44) ve Cece (0232 723 19 19) gibi gece kulüpleri sıralanır. Yolun sağında ise, daha çok Fransız turist gruplarının tercih ettiği ve Çeşme’nin en güzel koylarından birine kurulmuş olan Boyalık Beach Otel var. Otelle aynı adı taşıyan Boyalık Koyu ve Plajı, siteler nedeniyle küçülmesine rağmen, hálá birçok tatilcinin tercihi.

Belirli zamanlarda trafiğe kapalı Çeşme kasabasının anayolu turistik eşya satan dükkanlarla dolu. Dükkanların üst katlarında hálá eski Çeşme evlerinden örneklere rastlamak mümkün. Çarşının içindeki görkemli taş bina, bugün artık kasabanın kültür merkezi olan, 19. yüzyıla ait Ayios Haralambos Kilisesi. Uğramadan geçmeyin, içinde ilginç sergilere rastlayabilirsiniz. Kilisenin yanıbaşındaki meydanda, fasıl geceleri düzenleyen küçük restoranlar var. Bu yol boyunca, halıcılar, kuyumcular, dericiler, çantacı ve ayakkabıcılar arasında, Çeşme’ye has sakızlı dondurmanın yaratıcısı Hasan ve Hüseyin Mersin’in dükkanı Rumeli Pastanesi (İnkılap Cad. No: 46, 0232 712 67 59) var. Ayrıca burada yine buraya özgü sakız, bergamot, fıstık, incir ve turunç reçellerini de bulacaksınız. Çeşme Pazarı, pazar günleri Çeşme’nin girişinde kuruluyor, 09.00’dan günbatımına kadar açık. Sebze, meyve, çiçek ve giysi dahil çeşit bol.

Kasabanın deniz kıyısı her ne kadar çok gürültülüyse de, seyyar satıcılar, restoranlar, tur tekneleri ve gezmeye çıkan yerli halk ve turistlerle, oldukça hareketli bir yürüyüş güzergahı. Limana doğru giderken Çeşme Kalesi’nden geçilir. 16. yüzyılın başında, Cenevizliler tarafından yapılmış olan kale, sonraları II. Beyazıd tarafından yenilenmiş. Kalenin büyük bir kısmı Kuzey Kule’deki müze dışında boş. Bu küçük müzede (08:30- 19:00, 0232 712 66 09), Erythrai antik kentindeki kazılarda bulunan arkeolojik kalıntıların yanısıra Alaçatı ve Kalemburnu’nda açığa çıkarılan eserler sergileniyor. Kalenin önündeki heykel, Cezayirli Hasan Paşa’ya ait.

Kaleden, günbatımında liman görüntülerini seyretmelisiniz. Kalenin biraz daha ilerisinde, 1528’de Kanuni Sultan Süleyman tarafından yaptırılan iki katlı bir kervansaray var. Bir zamanlar kervanların gecelediği bu kervansaray, son yıllarda otel olarak restore edildi ancak bugün kapalı. Kalenin arka sokakları, Çeşme’ye ismini veren Osmanlı dönemi çeşmeleri ve pek fazla sayıda olmasa da, Ege kıyı mimarisi evlerinin tipik örnekleriyle, biraz zaman geçirmeye değer bir bölge. Limandan İtalya’ya ve Sakız Adası’na düzenli feribot seferleri var. Biletler buradaki acentelerde satılıyor. Çeşme kasabasının arkasından dolaşan çevreyolunda Ovacık yazan tabelayı göreceksiniz. Kavunuyla ünlü Ovacık köyünden Alaçatı’ya giden stabilize yol boyunca, yakın zamanda yeniden bölgede önem kazanan şarapçılıkla ilgili olarak bağlara rastlanıyor.

Kasabanın merkezine beş kilometre mesafedeki balıkçı köyü Çiftlikköy’den sonra Pırlanta ve Altınkum plajları, soğuk denizi sevenler için tavsiye edilebilir. Pırlanta Plajı, adını poyraz estiğinde pırlantaya benzeyen dalgalarından alıyor. Altınkum, eskiden ıssız bir plaj iken şimdi yavaş yavaş burası da beach club’larla dolmaya başladı. Burası kuytu olduğundan, özellikle rüzgarlı günlerde tercih ediliyor. Bu plajlara stabilize bir yoldan varılıyor. Bu yolun en ucunda, Anadolu’nun en batısı diyebileceğimiz Dolunay Kamping (Tursite) var. Denizi soğuk olmakla beraber, temiz denizde yüzmek ve kamping yapmak steyenlerin tercihi…

Çeşme kasabasına girmeyip, Migros’tan hemen sağa sapılınca, birkaç kilometre sonra, araçla 10 dakika sürecek toprak bir yolla, cam gibi suyu ve en rüzgarlı günlerdeki sakin deniziyle Ayayorgi Koyu’na gelinir. Bir zamanlar sükunet arayan birkaç ailenin ev yaptırdığ bu koyda bugün Çeşme’nin fiyakalı beach club’ları, restoranları ve gece kulüpleri var. Her nedense aralarında bir türlü anlaşamadıklarından, bu mekanların her biri ayrı telden çalıyor. Yine de Ilıca Plajı’nda zaman zaman esen şiddetli rüzgardan kaçanlar için bu keyifli koydan vazgeçmek kolay değil. Bunların arasında en köklü ve bölgeyi en çok korumaya çalışan işletme, Paparazzi. Ayayorgi’ye sapmadan, sağı takip ederek yola devam edince, Çeşme’nin en güzel balık yenilen yerlerinden biri Dalyanköy’e gelinir. Deniz kıyısında lüks denebilecek restoranlar sıralanır. Çeşme ve Ilıca’da değil de, burada kalmayı tercih edenler için birkaç şık otel var.

SİT ALANI ILDIRI

Otoyoldan Çeşme yönüne doğru gitmez, Alaçatı’dan Ildırı tabelasını izlerseniz, Çeşme Yarımadası’nın bir başka yüzünü keşfedebilirsiniz. Şifne, sıcak suları, çamur banyoları ve yine balık restoranlarıyla ünlü. Biraz daha ileride, güzel denizi olan Paşa Limanı’nda, son yıllarda yapılan deniz manzaralı villalar ve beach club’lar var. Ilıcalı birçok yazlıkçı bile zaman zaman buraya denize girmeye gelir. Yola devam edince Reisdere ve Germiyan köyleri, yine yazlıkçıların siteleriyle dolu. Bu yolu takip edince, Ilıca’nın 17 km kuzeydoğusunda, şirin bir balıkçı köyü olan ve antik kentiyle ünlü Ildırı’ya (Erythrai) varılır.

Ildırı’daki Erythrai antik kentini gezmek, her zaman Çeşme’ye gelen tatilcilerin listesinde olmasa da, plajdan ve güneşten bunalanlar için burası güzel bir akşamüstü gezintisidir. Yol boyunca jogging yapanlara rastlayacaksınız. Günbatımını seyrederken Manzara Kahvesi’nin ünlü lokmasından yemek, yazlıkçılar için adeta bir ritüeldir. Balıkçıların buluştuğu Ildırı Kıraathanesi’ne de uğramalısınız. Bu köhne kahvenin pencerelerinden görünen muhteşem manzarayı artık kanıksamış olan balıkçılar, çay içer, havadan sudan, poyrazdan, gerenceden bahsederler. Eskiden taze ve ucuz balık almak için bu kahveye uğranır, balığı olan balıkçının evine gidilirdi. Bugün artık kahvenin karşısında bir balıkçılar kooperatifi var. Mübadelede Alaçatı’da olduğu gibi Ildırı’ya da Selanik’ten gelen Türkler yerleştirilmişti. Ildırı bugün, 1. derece sit alanı. Yeni evler yapılamadığından, bu 350 kişilik köyün kuzeydeki bir tepeye taşınacağından bahsediliyor.

Köyün sırtlarında, İonya Birliği’ni kuran 12 kentten biri olan antik Erythrai, İÖ 700- 800 yıllarında, görkemli bir kentti. O dönemde Çeşme, Erythrai’nin iskelesiydi. Kentin ünü şarap ticaretinden geliyordu. Her ne kadar, birçok antik yazarın bahsettiği Erythrai, ticaret alanında ünlü bir kenttiyse de, bugünkü kalıntılar ancak çok meraklı ziyaretçiyi tatmin edebilir. Birçok mitolojik hikayede, çipura, mercan ve barbunyasıyla ünlü Erythrai’nin kıyılarından çıkarılan balıkların lezzetinden ve sihirli etkisinden bahsedilir. Yün üretimi ve çömlekçilik buranın önemli ihracat ürünleriydi. Kazılarda, tiyatronun arkasında MÖ 4. yüzyıl ve öncesine ait çömlek atölyeleri ortaya çıkarıldı. Gerence koyuna bakan harab durumdaki tiyatro, Helenistik devre ait. Tiyatroya giderken, gri mermerden, daire şeklinde bir Mozole hemen sağında hamam kalıntıları, tiyatronun kuzeyinde ise, MÖ 7. yüzyıldan kalma, krala ait mozaikli bir ev var. MÖ 530’a ait Athena Tapınağı, Akropolis’in tepesinde kurulmuş. Kent, Bizans döneminde önemini tamamıyla yitirmiş. Antik kentin 30 yıldır bekçiliğini yapan Hüseyin Bey’le sohbeti kaçırmayın. Burada konaklamak için belki de Çeşme’nin en güzel pansiyonu Herakles Pansiyon var. Artık buradan itibaren Çeşme’den çıkılır, Balıklıova ve sonra da Karaburun’a varılır.

MOLA

Çiftikköy- Altınkum tarafındaki en hoş plaj, Okan’s Place (0532 394 01 31, www.okansplace.com)… 22 yıl önce bu bakir bölgeye gelip yerleşen, İzmirli Okan Kızıldağ, burada sonradan arka arkaya açılan yerler arasında, en doğal mekanın yaratıcısı. 24 saat açık Okan’ın Yeri’nde hiçbir zaman aç kalmazsınız; kahvaltısı, menemeni, sardalyası ve salatası muhteşemdir. Okan Bey, nev-i şahsına münhasır bir karakter. Organik tarım yaptığı bahçesi, zaman zaman uçurduğu, sayısı 500-600’ü bulan güvercinleri ve tavuklarıyla, yaşadığı yeri tüm hücrelerinde hisseden biri. Ayrıca burada bir kamping alanı, 20-30 kadar çadır ve bungalovlar var.

YAZARIN SEÇİMİ

Adının yanına ‘’Beach Club’’ eklememekte kararlı, Ayayorgi koyunun ilk ve en istikrarlı bar-restoranı Paparazzi (0232 712 67 67), etrafındaki işletmeler her yıl el değiştirirken veya kapanıp yerlerine yenileri açılırken, çizgisinden hiç şaşmadı. Paparazzi’nin sahibi Bülent Gülcen, yıllar önce babasının aldığı, o zamanlar kuş uçmaz kervan geçmez bu arazide büyüdü. Buraya ilk restoranı o açtı ve bugün hálá bu ıssız koya dikkat çekmiş olmanın ağırlığını taşıyor. Mekan düzenlemesi ve müzik kadar restoran da başarılı. Mönüdeki ilginç seçeneklerden birkaçı; limon yaprağında ızgara çipura, safranda marine edilmiş ahtapot salatası, pembe biberli bonfile, midye buğulama, papaz erikli avokado püreli somon… Yakın zamanda bahçeye yapılan odun fırını sayesinde artık kahvaltı masasına, ev reçelleri ve yöre peynirlerinin yanında fırından taze çıkmış ekmek de geliyor. Günbatımından sonra ve özellikle dolunayda, bambaşka bir havası olan Paparazzi’de, soft rock, latin ve caz çalınıyor. Çarşamba, caz gecelerine ayrılmış. Bazı gecelerde arp ve klasik gitar dinletileri de oluyor. Pazar akşamları ise muhteşem salsa var. Dans hocası Özlem’in salsa grubu çok eğlenceli. İzmirli öğrencileri onu Çeşme’de de bırakmıyor, Paparazzi’nin barında ve dans pistinde yerlerini alıyorlar.

PAPARAZZİ CV

Lavanta, sardunya, papatya, asma, begonvil, nar kokuları arasında; doğanın sunduklarını insanın aradıklarıyla buluşturan bir mekan: Paparazzi.

Çeşme’nin en güzel yeri olan Aya Yorgi Koyu’nda hizmet veren mekanda, mavi bayraklı denizle adeta flört eden kumsalın yanısıra; özgürlüğün, huzurun simgesi olan, dünü bugünle & yarınla buluşturan su kemerleri dikkat çeken özellikler arasında.

Konuklarını 25 yıldan bu yana aynı isimle, aynı yerde, aynı işletmeci ve aynı çizgi ile ağırlayan Paparazzi; beach club-restaurant-bar tarzının, doğayı bozmadan, gürültü kirliliği yaratmadan da gerçekleştirilebileceğinin az sayıdaki önemli örneklerinden biri.

Çeşme’de esen kuvvetli rüzgar, Ayayorgi’de yerini sakin bir denize ve ferahlatan bir esintiye bırakıyor. Paparazzi, o keyfe dokuyu bozmadan, minik dokunuşlarla dahil oluyor.

Akdeniz ve Ege mutfağının en özel yemekleri, Paparazzi’nin eşsizliğiyle birebir örtüşüyor. Özel mahzeninden seçilebilecek şaraplarının yanısıra, geniş içerikli, seçkin markaların ürünlerine de yer verdiği mönü, denemeye değer..

10:00-12:30 saatleri arasında, ev sofrası zenginliğinde ve sıcaklığında kahvaltı (yöre zeytini, peyniri, ev reçelleri ve kendi taş fırınından çıkan taze ekmek çeşitleri), akşamüstü renkli, keyifli 5 çayı (Tatlı-tuzlu kurabiye ve meyve çeşitleri) eşliğinde hoş saatler geçirebilirsiniz.

20:30-24:00 saatleri arasında muhteşem manzarayı romantik müziklerin süslediği akşam yemeği saati.

Huzura geçici de olsa veda; hafta içi saat 03:30’de, hafta sonu saat 04:00’te kısa bir mola…

Aydınlatılmış deniz, akşam yemeği yiyen konuklarına, rengarenk balıkların dansıyla, “akvaryum” hissini yaşatıyor.

Misafirler, briç ve tavla turnuvaları sayesinde, zamanın nasıl akıp gittiğini fark etmiyor. Mekanın duvarları; klasik müzik, jazz, latin ve geceleri “Bar Saati”nde soft rock (Alternative rock) melodileriyle çınlıyor.

Mekan, sunduğu konfordan sınırsız şekilde yararlanabilmeleri için, konuklarına gelmeden önce rezervasyon yaptırmalarını şart koşuyor.

Konuklarını ilk günden bu yana “tarihi iskele” farkıyla ağırlayan Paparazzi, 2008 yılından itibaren, yıkılan iskelesinin tadını daha geniş ve bir o kadar zevkle döşenmiş, atmosfere renk katan köşeleriyle, yeni alanında yaşatıyor.

Ziyaretçilerinin “doğal”, “sıcak” sözleriyle tanımladığı Paparazzi; yarınları, “nostalji rüzgarından” ayrılmadan kucaklıyor.

Çeşme’nin sezonu en erken açan ve en geç kapayan “marka” mekanı, doğanın ve tarihin tadını yaşatan dokusuyla, yeni sezonunda da tutkunlarını büyük keyifle ağırlıyor.

Zaten sloganları da, bu keyiften ileri geliyor:

“Mutluluğun ayakları suya değer mi?”

Paparazzi’de, gerçekten değiyor.

Türkiye’nin Çanakkale’den sonra en batıdaki noktası olan Çeşme, Türkiye’deki en güzel iklimlerden birine sahip. Güneydeki beldeler yanarken buradaki rutubetsiz hava hoş bir rüzgarla destekleniyor, bir de buna termal suları eklediğinizde, güzel bir tatil için Çeşme’yi seçmek için ortaya yeteri kadar neden çıkıyor.

Kuşadası’ndan yaklaşık iki saat mesafede bulunan Çeşme İzmir’e de 85 kilometre uzaklıkta. İlçe merkezindeki en etkileyici yapı olan ve yazın konserler için de kullanılan kale, Cenevizliler tarafından inşa edilmiş, Fatih’in oğlu Sultan Bayezid tarafından da onarılmış. Önünde köleyken satılan sonra da sadrazam olan Cezayirli Gazi Hasan Paşa’nın bir heykeli bulunuyor. Çeşme, 1770’de Osmanlı donanmasının Ruslar tarafından yakıldığı yer olarak tarihe geçmiş.

İlçenin akşamları piyasa yapmak için güzel bir sahil şeridi var, yayalara ayrılmış ana caddesi olan İnkılap üzerinde de restore edilmiş ve dükkana çevrilmiş eski, güzel Rum evleri bulunuyor. Caddenin tam ortasındaki Ayios Haralambos Kilisesi bir kültür merkezi olarak kullanılıyor.

GÜNDÜZ DENİZ GECE EĞLENCE

Çeşme’de birbirinden güzel plaj kulüpler var. Burada gündüzleri denize girip güneşlenirken, akşamları da yemek yiyip vur patlasın, çal oynasın eğleniyorsunuz. Yalnız elinizi çabuk tutun, okulların açılmasıyla plajların hepsi sezona veda ediyor.

Çeşme’den yaklaşık 10 kilometre ileride yer alan Altınkum muhteşem bir yer. Akvaryum gibi bir su var. Sanki Karayipler ayağınıza gelmiş ama biraz acele edin, Turizm Bakanlığı’nın burada binlerce yataklı turistik tesisler yapma planları var. Cennet cehenneme dönüşmeden tadını çıkarın.

Bu bölgede bulunan Kum Beach Çeşme’nin en gözde mekanlarından. Taht benzeri oturma gruplarını yaklaşık bir kilometrelik plajın üzerine yerleştirmişler. İnsan kendini padişah gibi hissediyor. (0232 722 22 95 www.kumbeach.com)

Aya Yorgi, adını Hıristiyan bir azizden almış. Adı 1980’ler sonrasında değiştirilmeyen nadir yerlerden biri. Su tertemiz, bütün plajlar yan yana sıralanmış. Granada (0232 724 03 55), Sole Mare (0232 712 20 57), Shayna (0232 712 11 22) ve Paparazzi (0232 712 67 67) Aya Yorgi’de bulunuyor. Paparazzi Çeşme’nin ilklerinden, pizzaları çok lezzetli. Shayna’nın içinde İtalyan restoranı Alliance var. Kulüp ünlü dj’lerin performanslarına sahne oluyor. Sole Mare daha ziyade yeni yetme gençlerin mekanı. Kapıdakilere iyi davranın, kraldan daha kralcılar, içeri kabul edilmeniz maalesef tamamen onların tekelinde. Granada da ise tam tersi, güleryüzlü bir personel var. İçindeki Cafe de Paris akşam yemeği için alternatifler arasında.

Fontana en güzel plajlardan biri ve Paşalimanı’nda yer alıyor. Çok popüler olan hafta sonu partilerini kaçırmayın. Albümleri çok satan şarkıcılarımız da sık sık bu mekanda konserler veriyor. (0232 717 08 60). Fontana yakınlarındaki Aqua tam bir gizli bahçe. İçinde termal havuz var, havuzda da içki servisi. Dileyen masaj yaptırsın, dileyen pizzalarla, makarnalarla karın doyursun. (0232 717 02 62)

YOLDA DURUN NOTION’A UĞRAYIN

Kuşadası Çeşme arasında seyahat ederken Athena tapınağı ile dikkat çeken ve süper bir manzaraya sahip olan Notion’da durabilirsiniz. Şehir 15 kilometre içerideki Colophon’un limanı olarak kurulmuş. Roma döneminde Didim ve Delfi’deki Apollo tapınakları kadar önemli olan Klaros ziyaret edebileceğiniz bir başka antik yerleşim. Ege Üniversitesi’nden Prof. Nuran Şahin’in yaptığı kazılarla gün ışığına çıkan Klaros’ta neredeyse sekiz metrelik bir Apollo heykeli var.

FAYDALI BİLGİLER

Kuşadası’ndan Samos (Sisam), Çeşme’den de Chios (Sakız) adasına feribotla geçebilirsiniz. Bu konu için Kuşadası’nda Anker Travel’dan bilgi alabilirsiniz.(0256 612 45 98 www.ankertravel.com) Gün içinde gidip dönerseniz fiyatı 35 euro civarında. Çeşme’deki Ertürk Turizm’den Sakız Adası için feribot bileti alabilirsiniz.(0232 712 67 68 www.erturk.com.tr) Çeşme özellikle İtalya’ya giden büyük feribotların da kalktığı büyük bir liman. Yurtdışına aracınızla gidiyorsanız Çeşme’den feribota binmek büyük bir avantaj. (www.marmaralines.com)

Troya filminde Brad Pitt’in taktığı takılar hoşunuza gittiyse Şirince’deki Demetrius of Efesus’a bir uğrayın. Fimdeki takılar onların el emeği göz nuru. Benzerlerini satın alıp eşe dosta hava atabilirsiniz.(0232 898 32 85)

NEREDE YENİR?

Dalyan Körfez Restaurant Dalyan, Çeşme’de balık restoranlarının sıralandığı bir yer. Körfez deniz ürünleri için en doğru adreslerden biri. Çeşitler zengin. Akşamüstüne doğru giderseniz manzara harika. (0232 724 79 47 www.dalyankorfezrestoran.com) Altınkapı Yılların kebapçısı Ilıca’da bulunuyor. Adını taşıyan Altınkapı kebabının tadına bakmalısınız. (0232 723 18 41) Gözde Balığa ve güzel manzaraya meraklıysanız, Ilıca’nın püfür püfür esen rüzgarı eşliğinde yemeğinizin tadını çıkarabilirsiniz. (0232 723 34 14) İmren Çeşme’nin ana caddesi üzerinde ev yemekleri yapan bir aile işletmesi. Ege’nin meşhur zeytinyağlılarını deneyebilirsiniz. (0232 712 76 20) La Passione Fransız ve İtalyan mutfağından yemekler sunuyor, yemek sonrası müzik eşliğinde içkilerinizi yudumlayabileceğiniz hoş dekorasyonlu bir mekan. (0232 712 01 82) Rıhtım Biftek de var, balık da. Tam denizin üzerinde.(0232 712 74 33)

NEREDE YENİR?

Beş yıldızlılara meraklıysanız, Sisus Otel (0232 724 03 30 www.sisushotel.com),  Ilıca Otel (0232 723 26 36 www.ilicahotel.com.tr), Sheraton Çeşme (0232 723 12 40 www.sheratoncesme.com), Altınyunus Otel (0232 723 12 50 www.altinyunus.com.tr), Grand Ontur (0232 724 00 11 www.onturcesme.com), Pırıl Otel (0232 712 75 74 www.pirilotel.com.tr) size hitap edebilir.

Kervansaray Otel. Çok otantik ama hak ettiği bakıma sahip değil. Kanuni zamanından, 1528’den kalma. (0232 712 71 7