Bu yaz tatilimizi nerde yapacağımıza karar vermeden önce aklımızda olan birkaç yerdeki otelleri kıyaslayarak bu tatilden beklentimizin ne olduğunu düşündük. Son yıllarda farklı tatlarıyla hem yerli hem de yabancı turistler arasında tercih edilen, yazılı ve görsel basında birçok ünlüyle adını duyduğumuz Çeşme’de, yorucu bir yılın ardından bize enerji depolayacak iki haftamızı geçirmeye karar verdik. İki hafta Çeşme için fazla mı olur, yapacak bir şey bulamazsak sıkılır mıyız diye de düşünmedik değil. Ama dediğim gibi beklentimiz hem dinlenmek, eğlenmek, gezmek, hem de denizin ve güneşin tadını çıkarmak olduğundan sıkılma düşüncesi geldiği gibi kayboldu zihnimizden..

Konaklamak için birçok dostumuzun anlata anlata bitiremediği, ağırladığı misafirleri ve organizasyonları ile de adını duyuran Ilıca Hotel’ i seçtik.

Çeşme’ye gitmeden önce, internetten yaptığım araştırmalar ve blog yazılarıyla aşağı yukarı bir program oluştu kafamda, hatta 2 hafta yetecek mi diye düşünmeye başladımJ

Her ne kadar birbirine çok yakın olsa da, Çeşme’nin farklı bölgelerinde de vakit geçirmek istediğimizden araba ile yolculuk yapmaya karar verdik…

Otele öğle 13.00 sularında vardık. Gayet sıcak bir karşılamadan sonra, otele kayıt işlemlerimiz yapıldı. Otel dolu olduğundan ve giriş saatinden önce vardığımızdan, odamızın hazırlanması için bir süre beklememiz gerekti. Odamızın hazır olmasını beklerken, ikram edilen buz gibi limonatanın eşliğinde otel ve çevre hakkındaki kısaca bilgilendirildik.

Odamıza yerleşir yerleşmez mayolarımızı giyip masmavi denize attık kendimizi. Deniz suyunun faydaları anlatılır yıllardır, hatta birçok hastalığa karşı bağışıklık sistemini de güçlendirir diye bilirim. Gerçekten insan derin sularda yüzdükçe, vücudundaki her hücre uyanıyor, yenileniyor sanki.

Ilıca Otel’in odalarındaki konfor plajında ve dış mekanlarında da aynı. Otelin kendine ait küçük kumsal plajı çok keyifli ama daha çok çocuklu aileler kullanıyor. Biz denize girmek ve güneşlenmek için iskeleleri tercih ettik. Havuzlar da çok cezp edici ama denizin yanında bizim için şansı olmuyor…Çevrede çok popüler beach club lar olmasına karşın, Ilıca Hotel plajda bulunan restoran ve barlarıyla da, beach clubları aratmıyor. Akşam yemeğimizi otelin açıkbüfesinde yedikten sonra, sabırsızlıkla keşfetmek istediğimiz Alaçatı sokaklarına gitmeye karar verdik.

Daha önceki tatillerimizi güney bölgelerde geçirdiğimizden, açık büfe yemek anlayışı ile ilgili bir önyargımız vardı. Büfede sunulan her çeşit birbirinin benzeri, lezzetli hatta doyuracak bir şeyler bulmanız bile zor olurdu zaman zaman onca yemeğin arasında. Ilıca Hotel’in akşam yemek büfesi ufak tefek eksikler olsa da, gerçekten özenle hazırlanmıştı. Hem bildiğimiz, hem de hiç bilmediğimiz, hatta adını bile duymadığımız çok lezzetli yemekler vardı. Zeytinyağlısından tatlısına kadar Ege mutfağının birçok farklı lezzetini burada tattım ve çok beğendim diyebilirim. Yemekler güzel olunca, restoranın çok kalabalık olması da kaçınılmaz oluyor sanırım.

Alaçatı’ya gelince Çeşme’de olduğumuzu unuttum. Taş evler, daracık birbirinden şirin sokaklar, hepsi farklı havada cafeler,restoranlar bizi farklı bir diyara getirdi sanki. Büyülendim diyebilirim.Meraklıları için Alaçatı’nın tam merkezinde çok büyük bir antika pazarı var. Burada antika dışında, kendi ürünlerini satan bayanların tezgahları da çok rağbet görüyor. Hiçbirşey almasanız bile 1-2 saatiniz keyifle pazardaki tüm tezgahları gezerek geçiyor. Lavanta çiçeği Alaçatı’nın simgesi olmuş taş evlerden sonra. Her sokak başında minik tezgahlarda satılan kurutulmuş lavanta buketleri veya kesecikleri, yörenin farklı bitkileri, sevdikleriniz için hoş birer armağan olabilir. Ben dayanamayarak lavanta keselerinden bolca aldım, eve dönünce arkadaşlarıma da vereceğim.

Alaçatı’ya tatilimiz süresince gece gündüz birçok kez gittik. Gerçekten gecesi ayrı, gündüzü ayrı bir keyif. Alaçatı’da butik otel sayısı çok fazla, otellerin hepsi çok güzel. Bir dahaki tatilimizde 2-3 günü mutlaka burada geçirmek istiyoruz ama otel seçmek gerçekten çok zor. Ve mutlaka Alaçatıya geldiğiniz zaman bir sabah kahvaltınızı taş evlerin bahçelerinde yer alan mekanlardan birinde yapın. Zeytin yağı ile pişirilmiş menemene ekmek bandırmanın tadı Alaçatı’da bir başka… Üzerine de Sakızlı Türk kahvesi..

Alaçatı merkezin 4-5 km dışında çok güzel koylarda sıra sıra surf okulları var. Alaçatı surfe elverişli rüzgarlarıyla dünyada ilk üçe girmiş ve binlerce yerli yabancı surf tutkununun akınına uğruyor. Biz surf yapmayı bilmediğimiz için sadece denizde rengarenk bir görüntü oluşturan surfçüleri izlemekle yetinsek de, gelecek yıl bu spora başlamak ya da en azından denemek için karar aldık.

Çeşme’nin rüzgarına inat en sakin yer Aya Yorgi koyu. Bu koyda da çok güzel beach clubler var, manzara mükemmel burada. Ancak giriş, otopark ücreti de dahil fiyatlar biraz yüksek.Aya Yorgideki beach clublerin akşam yemeği için denize sıfır restoranları var ve hepsi yemek sonrasında dünyanın en iyi DJ leri ile sabahın ilk saatlerine kadar tatilcileri eğlendiriyor. Odanıza gidip uyumadan önce Çeşme’nin olmazsa olmazı, kumru yemek alıyor sırayı. Ilıca’ya gittiğinizde deniz kenarında sıra sıra dizilmiş kumrucuların hepsi kalabalık, herkes uyumadan önce kumru yemek için bekliyor. Bizim alıştığımız gibi çorba yerine kumru da Çeşme gecelerinin finali oluyor.

Çeşme’nin gece hayatı sadece beach clubler ile sınırlı değil. Her hafta başka bir popüler sanatçının sahne aldığı barlar, beach clublerde düzenlenen farklı konseptlerde geceler de Çeşme’de eğlencenin bir parçası. Alaçatı Babylon’da her hafta yapılan sirtaki gecesine katılma şansımız oldu bizim de. Sakız Adası’ndan 3 kişilik bir grup , plajda kumların üzerine atılan masa ve sandalyeler, Ege mutfağının mezeleri bu gecenin konseptini başarıyla oluşturmuş. Babylon’un hemen yanında Makah Beach’de her hafta farklı bir ülkenin konseptinde geceler düzenleniyordu, ancak bizim katılma şansımız olmadığından biraz içimizde kaldı.

Tarihten hoşlanıyorsanız Çeşme’de çok fazla seçeneğiniz olmasa da, Çeşme Kalesi, günümüzde sergi salonu olarak kullanılan büyük kilise, kervansaray ve sokak aralarında bulunan çeşmeler görülebilir. Küçük bir balıkçı köyü olan Ildırı’da bulunan antik kent de görülebilecek tarihi yerler arasında. Ildırıya ziyaretimiz sırasında, yolun kenarında çok güzel deniz manzarası olan bir cafede oturduk. Burada, çıtır çıtır kızarmış İzmir lokmasını yerken güneşin batışını izlemek gerçekten çok büyük bir keyif. Ildırı’da çok güzel balık restoranları da var ama biz tercihimizi Dalyan’dan yana kullandık.

Çeşme’nin kendine özgü keyifleri var ve bence en önemlisi, 7den 70 e hiç kimsenin sıkılmayacağı bir yer. Biz iki haftamızı dolu dolu gezerek, Çeşme’nin her köşesinin tadına vararak geçirdik. Çeşme’ye çok yakın olan Yunan adası Sakız’a vizemiz olmadığı için gidemedik. Günü birlik gidişlerde vizeye gerek olmadığını sanıyorduk, biraz hayal kırıklığına uğradık. İnşallah gelecek tatilimizde bir gün Sakız’a da gideceğiz.

Çeşme’de son günümüzü otelin SPA merkezinde dinlenerek geçirdik. Buradaki termal su havuzunu görünce biraz şaşırdım, suyun rengi kahverengi, çamurlu ve kirli gibi. Merakla biraz da çekinerek sordum görevliye, termal suyun içinde yüksek oranda farklı mineraller olduğunu, rengini ve kokusunu da bu minerallerden aldığını söyledi. Zaten içindeki minerallerden dolayı birçok hastalığa iyi geliyormuş. Suyun sıcaklığı çok yüksek olduğundan ben uzun süre kalamadım havuzda ama bu kısa süre bile rahatlayıp gevşememe yetti. Havuzdan sonra yaptırdığımız masajlar ile bir yılın yorgunluğu o odada kaldı sanki…

Otelden ve Çeşme’ den ayrılırken biraz içim burkuldu. Yol boyunca yaşadıklarımızı düşündüm ve tekrar gelinceye kadar beni yalnız bırakmayacak Çeşme anılarımla eve döndüm.

Sizlerin de bu anılara sahip olmanız dileğiyle

M.S

Banu

Hayatımda en önemli insanlarla beraber atlarız arabamıza ve rota doğru çeşmedir. alaçatıya girdiğinizi pervanelerin başlamasıyla anlarsınız.. Kumrucaların ardaarda sıralanması, ılıca da olduğunuzu anlatır size.. Ilıca yolundan çeşmeye doğru devam ederken sağ tarafta denize sıfır 5 yıldızlı bir otel bulumakta. Ilıca Hotel !!! Daha otele yanaşırken güleryüzlü çalışanları karşılar sizi.. Odaları çok lüx, yemekleri birbirinden lezzetli ve bol çeşitli, rahatlığa ve konfora dair herşey düşünülmüş. Çocuklarımızın mini club’ta attığı kahkahalar dahada mest eder tatilimizi… En güzel şeyler ayrıntılarda saklıdır ya işte böyle bir durum, onlarca ayrıntı tek bir otelde sabitlenmiş sanki.

Bir yandan eğlenirken deniz’in kum’un spor aktivitelerinin dansın ritmine kaptırırken bir yandanda huzurun keyfini çıkartıyoruz. Üstelik süreklide ünlü kişiler ağırlanıyor. Beach partileri yaza damgasını vuruyor zaten.. David Vendetta ve Murat Boz’a denk gelmiştik, ne eğlenmiştik ama.. Yorgunluğumuzu, spa centerında gideriyoruz. Özellikle tercihim thai ve bali masagı. Termal suyu ve Thalasso suyundan da yararlanarak doğru odamıza 1 saat şekerleme yapmaya..

Akşamı bir başka güzel otelin.. Özellikle deniz kenarında bulunan Grill Barı muhteşem. Pizza en sevdiğim yemeklerdendir. Oradaki ustalarında ellerine sağlık, muhteşem italyan pizzalar yapıyorlar.. Pizza ve şarap keyfi, sakız adasından bu tarafa gelen ılık esinti ve canlı müzik eşliğinde söylediğimiz şarkılar alıp çook uzaklara götürüyor bizi.. Gökyüzünde binlerce yıldız şahit bu güzel gecelerimize..

Çeşme ile bağdaşlaşmış yerler var.

Mesela alaçatının tarih kokan dar sokaklarında yürüken sağlı sollu mağazalarına bakmaktan ufak-tefek hediyeler almadan gidilmez. Alaçatı sokaklarında yürürken dışarıdan bakıldığında küçücük gibi gözüken Cafe&Restoranlarına adım attığınızda arka tarafa doğru yayılan kocamaan bir alan sizi bekler. Surf tutkunuysanız zaten başlıbaşına alaçatılısınızdır.

Dalyan tarafında ayayorgi koyu öyle güzeldir ki, Özellikle de gündüz beach olarak gittiğiniz yere akşam birdaha gitmek istemeniz normaldir, çünki gündüzü kadar geceside hareketlidir. Paparazzi, Solemare, Granada, Shayna bir koyun etrafında dizili mekanlardan…

Dalyan deyince akla ilk gelenlerdendir Rakı & Balık. Deniz üzerine kurulu platformlarda ve müthiş manzarasıyla balık yemek ayrı bir lezzettir.

Kısacası Çeşme bambaşkadır ve vazgeçilmezdir. Sizlerle paylaşıyorum çünki eğer gitmediyseniz kesinlikle çok şey kaçırıyorsunuz demektir. Gittiyseniz zaten sizde Çeşmelisinizdir!!!

BT

Oysa, kendilerine “Önemlice bir ikramiye kazanırsanız ne yaparsınız?” diye soru sorulan kişilerin yanıtlarına bakarsanız pek de öyle olmadığını görürsünüz.

Pek çoğu, “Bir ev alırım, bir araba alırım” diye yanıtlar sizi.

Bir dünya gezisine çıkarım diyenler, parmakla gösterilecek kadar azdır. Bir kısmı ise, paramı vadeli mevduata yatırır, çalışmadan yaşarım der. Öteki dünyadaki yerini sağlamlaştırmak için hayır yapacağını söyleyenlere de rastlanır aralarında…

Para içinde yüzen insanlar, daha doğrusu o parayı emek harcamadan kazananlar, paralarıyla ne yapacaklarını bilemezler.

Gece kulüplerinde tabak kırarak, ceket yakarak eğlendiklerini sananlar, göbek dansçılarının koyunlarına dolarları tıkıştıranlar, orta yere para saçanlar, düğünlerde, partilerde kompleksini tatmin edecek şekilde şampanya patlatanlar, aslında mutluluğun ne olduğunu bilmeyenlerdir.

Tabiî, kıt kanaat geçinecek kadar para kazanabilenler de ne yapacaklarını bilemezler!

Türkiye’de, yirmi birinci yüzyılın başında, asgarî ücret, dört kişilik bir ailenin ekmek parası; bir gecelik mutluluk parası bile değil!

Orta sınıfın hali de farklı değil.

Sabahları çok erken bir saatte kalkar, akşamdan kalma çökelmiş kahvelerini ısıtıp, aceleyle bir iki lokma atıştırarak yollara dökülürler, yoğun trafik akışına dalar, egzoz kokularını içlerine çekerek iş yerlerine ulaşırlar.

İşlerinden hoşlanıp hoşlanmadıklarını, iş arkadaşlarını sevip sevmediklerini düşünmeye bile fırsat bulamadan aslında akıllarından hiç çıkmayan, bir sabah ansızın işsiz kalabilecekleri korkusuyla, akşama kadar bir robot gibi çalışır, öğleyin, çok kez ayakta, fast-food yiyip kola içer, akşam olunca yorgunluktan bitkin bir hâlde evlerine dönerler. Eşlerine sarılacak, çocuklarıyla oynayacak güçleri bile kalmamıştır.

Akşam yemeğinde televizyon seyreder, daha sonra, yine televizyon karşısında, koltuk ya da kanepelerinde bir süre uyukladıktan sonra yataklarına çekilir ve hemen uyurlar.

Evet, evlerinde her çeşit dayanıklı tüketim malı vardır.

Fırın, çamaşır ve bulaşık makineleri, buzdolapları, televizyonlar, en gelişmiş müzik setleri, kapının önünde arabaları…

“Acaba?” diyor insan…

“Para mutluluk getirmez, ama parasız da mutluluk olmaz!”……..

Haydi bu kategorilerin dışında olanlar var diyelim.

Hoşlandıkları bir işte çalışıyor olsunlar.

Kazandıkları da onlara haydi haydi yetsin.

Günlerinde mesai saati diye bir şey olmasın.

Canlarının istediğini istedikleri zaman yapabilsin bu insanlar…

Hayal, ütopya ama neyse olsun.

Bana kalırsa böyle kişiler bile mutluluğun yanından geçemezler.

Neden mi?

Çünkü hep korktukları bir şeyler vardır.

Çünkü her an, ne ölçüde dayanıklı inşa edildiğini bilmedikleri evlerinin 7.2 şiddetinde bir depremle kafalarına çöküp çökmeyeceği konusunda şüpheliler.

Suratlarını bir kalaşnikoftan çıkan mermilerin dağıtıp dağıtamayacağından, kontak anahtarını çevirir çevirmez arabalarının havaya uçup uçmayacağından emin değiller.

Ramazanda oruç tutmadıkları için evlerinin taşlanabilme ihtimalini ve de tesettürlü dolaşmadığı için eşlerinin sokak serserilerinin saldırısına uğrayabilme ihtimalini düşünmek zorundalar.

Herkes öyle aslında.

Her an tepelerine hafifletilmiş bir nükleer uçak mermisinin düşebileceğini düşünmek zorunda herkes…

Ne acı değil mi?

Eeee…

Ne yapacağız peki mutlu olabilmek için?

Cevabını ben de bilemiyordum.

Ta ki geçenlerde sıradan bir Şarlo güldürüsü izleyene kadar.

Charlie Chaplin, filmin bir sahnesinde, ormanlık ve karlı bir yerde; çevresinde kan gövdeyi götürüyorken; bombalar, tüfekler ateş saçıyorken, bir elinde tüfeği, saf saf sağına soluna bakınıyor, gözü biraz ilerde karlar arasında yeni açmış bir kardelen çiçeğine ilişiyor.

Tüfeğini bir yana bırakarak eğilip, çiçeği kopararak yakasına iliştiriyor. Her şeye karşın mutlu olduğu belli.

Bir süre düşündüm o sahne hakkında.

Şarlo’nun ne demek istediğini biraz geç anlayabildim…

Mutluluk neredeydi, savaş meydanı nerede?..

Her şey bir yana herhalde mutluluğu bulmak o kadar da zor bir şey değil.. Kasmaya gerek yok gibi…

Hem kassan ne fark eder ki?

B: Balık demişken.. Bir dönem usta yazarların balıkla rakı içilir mi tartışmasında siz biraz çekimser kalmıştınız. Bu konudaki fikriniz nedir?

T: Ben pek balık sevmem ondan çekimser kaldım. (Gülüyor) Çok fazla kuralcı olmamak lazım. Balıkla rakısını içmek isteyen içsin. İnsanlara çok fazla kural koymamak lazım. Çünkü yorup sıkıyor o zaman. Bence bu içki işinde hiç kimsenin o kadar otorite olma hakkı yok. Onunla onu yeme! Ya sana ne, benim hoşuma gidiyor, yiyorum işte. (Gülüyor)

Bir kez bana şeyi soruyorlardı, “Jack Daniels mı Jim Beam mi daha iyi?” Alın dedim bir bardağa birine, diğer bardağa birini doldurun. İki üç de buz veya su koyun içine, hangisini beğeniyorsan o daha iyidir. Sen beni niye dinliyorsun ki?

B: Bu konuda otorite olarak kabul ediliyor olmanızdan kaynaklanıyor olsa gerek.

T: Vefa Bey’in de dediği gibi eğer sen konuştuğun kimselere veya okullara neler aranır, hangi tatlar içinde aranır belirtilse… Ben de hala yeni çıkan şeylerle ilgili okuyorum, araştırıyorum. Okuduğum şarap yazarları var. İnsan bir şeyler kapıyor. Senin tatmadıklarının 10 katını tadanlar var, sen onlardan öğreniyorsun, sen başkalarının 10 katını tadıyorsun… Böyle zincirleme giden bir şey bu. İçinde normalde aklına gelmeyen fakat algılanması gereken tatlar oluyor mesela. Okuyup onu içtiğinde sahiden bunda muz kokuları var dediğinde insanların da hoşuna gidiyor. Ama onu içmeyin, onunla bunu yapmayın demek tehlikeli. Ben bunu hiç yapmadım.

V: Zaten damak kendi kendini geliştirir. Ne kadar seans yapar, tadıma katılırsanız damağınız o kadar gelişir.

T: Damağın inanılmaz bir hafızası var. Ahmet Örs ile konuşuyorduk geçen gün, o kısa bir yazı yazmış gurmelik üzerine. “Ben gurme değilim.” diye… Çok güzel bir yazı, her kelimesine katılıyorum. Ben sadece yemek yiyip, içki içmekten zevk alıp duyduğum zevki başka insanlarla paylaşmaya çalışıyorum diyor. Doğru çünkü dikte etmeye çalışmamak lazım, belki bazı şeyleri olduğundan daha fazla ciddiye de almamak lazım. O yazıda şeyi yazmış, gurme olduğun zaman insanlar zannediyorlar ki seni sürekli bir yerlere davet ediyorlar; Bedava seyahat edip bedava yemek yiyorsun. Hiç öyle değil, tamam arada bir davet ediliyorsun ama bu işi yaparken zamanla tattığın, yediğin şeyler o kadar iyi şeyler oluyor ki evinde de onu yemeye çalışıyorsun, e o da ciddi maliyet diyor. (Gülüşmeler) Eskiden içtiğimiz bir sürü şarap vardı Türkiye’de. Şimdi Kayra, Terra gibi pek çok şey çıktı. Şimdi eskisini içebilir miyiz? İçemeyiz çünkü daha iyisine alıştık. Düşünsene ayda üç gün dört gün çağırıyorlar seni, Fransa’da şatolarda şarap içiyorsun, sonra burada kötü bir şarap içiyorsun. Bu ne dersin? Hep onu içmek istersin. Damak o konuda çok nankör çünkü.

JAPON OLMANIN FAYDALARI

-Bakkalınızdan Japon yapıştırıcısı isterken gururla ” – Şu bizim yapıştırıcıdan versene” dersiniz.

-Çok kiloluysanız zayıflamak için milyonlarca lira harcamaz aksine Sumo Güreşçisi olup üstüne para kazanabilirsiniz.

- ” -Adamlar yapmış ağbi! “diyerek hep kulaklarınızı çınlatırlar.

- Devleti yönetenlerin koltuklarını bırakmaları için ölmelerini beklemezsiniz.

iNGiLiZ OLMANIN FAYDALARI

- Her zaman için beyaz atlı prensin kapınızı çalma ihtimali vardır(Prens Charles! ) .

- Ve üstteki mantığa göre kaynananız bir kraliçe olabilir.

- Hiç bir baltaya sap olamazsanız bir tamirhanede ” ingiliz anahtarı “olabilirsiniz.

- ingilizceyi su gibi konuşursunuz. (!)

ETiOPYALI OLMANIN FAYDALARI

- Solarium için milyonlarca lira ödemeniz gerekmez.

- Diet yapmak için kasmazsınız.

- Tüm yardım konserleri sizin için yapılır.

- Akrabalarınız ya basketbolcu ya şarkıcı ya da dansçıdır.Aç ayı oynamaz lafını altüst edersiniz.

AMERiKALI OLMANIN FAYDALARI

- Kendinizi iyi hissetmeniz ve Amerikalı olmanın hazzını ve gazzını almak için herhangi bir Amerikan filmini seyretmeniz yeterlidir.Eğer hala övünmekten böğ gelmemiş ve kusmamışsanız.

- Her zaman ülkeniz savaştadır ama size zarar gelmez..

- NBA maçlar ını izlemek için sabahın köründe kalkmazsınız..

- Her apartmandaki 10 kişiden 5 ‘i dünyayı kurtaracak güçtedir.. Düşman ister uzaylı olsun isterse bir göktaşı … (örnek: Ramboterminator v.s..)

ÇiNLi OLMANIN FAYDALARI

- Çocuğunuzun ismini tabak çanak kırıp koyabilirsiniz. Çang Çung Çing gibi..

- Uzaydan görülebilen tek insan eseri olan ” Çin Seddi” ni gerçekleştirmiş olmanın gururunu yaşarsınız..

- Uzağı net görmek için gözlerinizi kısmanız gerekmez.

- Tek yataklı oda parası verip üç kişi yatabilirsiniz.

FRANSIZ OLMANIN FAYDALARI

-ingilizce bildiğiniz için değil bilmediğiniz için hava atarsınız( Yani onlar öyle sanıyor) ..

- Her şeye Fransız kalabilirsiniz..

- Fransızca küfür bile etseniz şiir okuyosunuz sanırlar…

iTALYAN OLMANIN FAYDALARI

- Kaybolmazsınız. Çünkü her yol Roma’ya çıkar.

- Herkesin sırtını yaslayacak bir dayısı vardırözellikle Sicilya dolaylarında…

- Dünya kızları yakışıklılıkta hep sizi örnek gösterir..

- Doğan SLX fiyatına FERRARi alabilirsiniz( Abartık ama olsun! Eee.. Böyle vergilere böyle espri!) …

VEE TÜRK OLMANIN FAYDALARI

- 2050 yılında dünyanın tek hakimi olabilirsiniz(Çünkü herkes uzaya çıkmış olacak)…

- Eğer dünyanın hakimi olursanız uzaydan gelebilecek UFO lara taş atıp onları korkutup kaçırabilirsiniz( UŞAK da yaşanmıştır) ..

- Restoran lokanta gibi yerlerde masaları birleştirebilir ortaya bir salata söyleyebilir masanın kısa bacağının altına katlanmış kağıt koyabilirsiniz…

- Otobüs uçak hastahane vb. gibi cep telefonu kullanmanın yasak olduğu yerlerde gizli gizli cep telefonu ile konuşabilir plajda cep telefonunuzu mayonuza sıkıştırabilir ve herşey çok normalmiş gibi davranabilirsiniz..

-işsizlik üretimsizlik sosyal eşitsizlik trafik canavarı enflasyon ve sonu gelmeyen zamlarla canla başla mücadele ederek ” ülke yönetmecilik “oynayan siyasetçilere yıllarca katlanarak ” Varolmanın dayanılmaz eziyeti “ve”insanoğlunun dayanıklılık gücü” konularında bilimsel araştırmalara katkıda bulunabilirsiniz…

Evet şaka bir yana aslında nerede yaşadığınız değil nasıl yaşadığınız daha önemli değil mi? Victor Hugo ne güzel söylemiş…

diliyle jenerik marka haline gelir. Örneğin Selpak kâğıt

ürünlere, Cif ‘ciflemek’ gibi fiile dönüşüp kendi

kategorisindeki ovmalı tüm deterjanlara, Kot bir tekstilcinin

soyadıyken Türkiye’deki denim kumaşla yapılan tüm ürünlere

adını vermiş.

Koska da 102 yıldan bu yana helvayla birlikte anıla geliyor.

Koska denince helva, helva denince de akla Koska geliyor.

Markanın adı Koska, ancak markanın kapsadığı beş ayrı şirket

var. Her biri farklı işleve sahip olan şirketler, Merter Helva

AŞ, Merter Helvacılık Mağazalar AŞ, Kossan AŞ, Kostat AŞ ve

Kospek Taşımacılık AŞ olarak faaliyetlerine devam ediyor.

ANADOLU’DA DOĞAN BİR BAŞARI ÖYKÜSÜ DAHA

20. yüzyılın başında, 1902 yılında Denizli’de küçük bir

helvacı dükkanı olarak kurulmuş Koska. O zamanlar adı

kurucusundan ötürü Şekerci Hacı Emin diye geçermiş. Markanın

şimdilerdeki adı neden Koska bilemiyorum ama Türkçedeki büyük

sesli uyumuna uygunluğu markanın akılda kalıcılığını sağlamış.

Küçücük bir dükkanla başlayan helva üretimi, Dindar ailesinin

bir asır sürecek helvacılık sürecini de başlatmış. Bugün 11

dönüm arazi üzerinde kurulu 18 bin metrekare kapalı alana

sahip yeni Koska tesisleri, en son teknolojiyle entegre bir

işletme. Avcılar’da kurulu tesiste helvanın yanı sıra tahin,

pekmez, lokum, reçel, kozhelva, susam helva ve geleneksel Türk

tatlıları da üretilmekte. Açıkçası, bugüne değin fabrikanın

yanından geçerken restoranı görür ve “Helvacının helvası olur,

baklava başka bir şey.” diye düşünürdüm. Yanılmışım!

MARKAYI BÖL PARÇALA, AMA İYİ YÖNET!

Markayı kullanma hakkına sahip kardeşler yıllar içinde

kendilerine farklı yollar seçebiliyor. Koska Helvacısı’nın

tarihinde de Güllüoğlu, Seyidoğlu, Vefa ve Sultanahmet

Köftecisi gibi kardeş sayısının çok olduğu ailelerde yaşanan

ayrılık 1982 yılında vuku bulmuş. İkinci kuşaktan rahmetli

Adil Dindar’ın oğulları; Mümtaz, Nevzat ve Mahir kardeşlerin

en küçüğü kendi yoluna gitme kararı almış. Başlarda rahmetli

Mümtaz Dindar ile Nevzat Dindar’ın birlikte götürdüğü Koska

Helva AŞ’de şimdilerde Nevzat Dindar ve beş kuzen bir arada

çalışıyor. Aile fertleri yeteneklerine göre farklı işleri

paylaşıyor. Biz söyleşimizi yurtdışı pazarlardan sorumlu

Yönetim Kurulu üyesi ve rahmetli Mümtaz Dindar’ın oğlu Emin

Dindar ile yapıyoruz.

ORTADOĞU’DA HELVAYI EN İYİ TÜRKLER YAPAR

100 milyon TL’lik aktif büyüklüğü olan Koska’nın ürettiği

lezzetler dört kıtada 50 ülkeye ihraç ediliyor. Üretiminin

yüzde 30′unu ihraç eden Koska, kapasitesini artırmak için

sürekli yeni yatırımlar yapıyor. Ayrıca dünyada ilk kez

diyabetik helva, lokum ve badem ezmesinin de üreticisi olan

Koska, diyabetiklerin de bu karşı konulmaz lezzeti tatmasını

sağlıyor.

Yüz yılı aşkın bir süreden beri helvanın markası olarak

anılmak pek de kolay olmasa gerek. Koska Helva AŞ Yönetim

Kurulu Üyesi Emin Dindar’a, “Aslında damak zevkine yönelik

yapılan işlerde tadı her zaman aynı tutturamamaktan ötürü bir

risk de vardır. Bu kadar uzun süre sürdürülen başarının sırrı

nedir?” diye soruyorum, “Kalite, hijyen ve eğitim. Kalite

konusunda sadece kendimizle yarışıyor ve kendimizi sürekli

olarak yeniliyoruz. İleri teknolojiyle donatılmış tam

teşekküllü laboratuvarımızda Ar-Ge çalışmaları yapıyoruz.”

diye cevaplıyor.

Helvacılık her babayiğidin harcı değil. Bir ustalık işi.

Dindar ailesi dört kuşaktan bu yana taşıdığı ustalığını

bugünün teknolojisi ile birleştirmeyi de becerebildiğinden

başarısını sürdürebilmiş. Emin Dindar, modern teknolojiyle

ustalığın birleşmesini şöyle anlatıyor: “Mesleğimizde 102

yaşına bastık, bunu yaparken de eski usulleri en modern hale

getirecek yatırımları da beraberinde gerçekleştirdik. İddia

ediyoruz ki mekanik anlamda Türkiye’nin en modern ve hijyenik

üretim tesislerine sahibiz. Sektörün lideriyiz ve pazarın

yaklaşık yüzde 50’si bizim. Günlük yaklaşık 50 ton helva, 20

ton reçel ve 10 ton lokum üretimi yapabiliyoruz. Organik

ürünlere de girdik ve bu alan bizim de yatırım yapacağımız

alanlardan biri olacak.”

SATIŞ AĞI İLE ÜLKEYİ VE YAKIN COĞRAFYAYI SARMIŞLAR

Koska’nın Avrupa ve Anadolu’da 100′e yakın distribütörü var.

Anadolu’da her şehirde satıcıları, her bölgede müdürlükleri

bulunuyor. Koska’nın İngiltere Vejetaryen Derneği’nden aldığı

kalite sertifikası, ISO 9002 Kalite Belgesi, üretimin NASA’nın

belirlediği hijyen standardına uygun olduğunu belgeleyen HACCP

hijyen sertifikası ve ISO 9000 kalite belgelerinin en son

versiyonu olan ISO 22000 belgeleri var. Ayrıca Amerika ve

İsrail’den aldıkları Kosher Sertifikası (hayvansal ürün

kullanılmadığına ve çok kapsamlı hijyenik üretim yapıldığına

dair kalite belgesi) bu ülkelerde yaşayan Müslüman ve

Yahudilerin Koska ürünlerini gönül rahatlığıyla tüketmelerini

sağlıyor. Türkiye’de ve yurtdışında bölge satış müdürlükleri

ile birlikte 700′e yakın çalışana iş imkanı sağlayan Koska,

piyasada saf olarak bulunması güç olan ve helvanın yaklaşık

yüzde 60′ının hammaddesi olan tahinin de büyük üreticisi.

ÜRETİMDEN PERAKENDEYE YAŞANAN TESADÜFLER

Nevzat Dindar bir gün evde börek yapar. Eşi ve kızı bu lezzeti

beğenince mağazalarında verdikleri sabah kahvaltısının

menüsüne bu böreği de eklerler. Tadanlar çok beğenir ve öğlen

menüsünde de börek istemeye başlarlar. İş burada da bitmez,

öğle menüsü zenginleştirilir; çorba, zeytinyağlı, bir iki

ızgara çeşidini de servise koyarlar. 6 sene önce girişilen

restoran işi müthiş ilgi görür. Bugün dört mağaza ile

müşterilerine hizmet veren Koska, mağazalarında pasta da

satıyor. İlk zamanlar günde 30-40 pasta satarken saat

18.00′den sonra yaptıkları yüzde 50 indirimle günde 1.500

pasta satmaya başlarlar. Mağazacılıkta para kazanmanın daha

kolay olduğunu söyleyen Emin Dindar, önümüzdeki süreçte mağaza

sayısını artıracaklarını aktarıyor.

KOSKA’NIN GÖZÜ UZAKDOĞU’DA

“İhracata 20 sene önce başladık. Bugün Avrupa ülkelerinin

tümü, Amerika, Kanada, Arjantin, Meksika, Peru, Panama,

Ortadoğu ve Afrika’da Yemen, Mısır, Birleşik Arap Emirlikleri,

Bahreyn ihracat yapılan ülkeler arasında. Kuzey’de Rusya,

Ukrayna, Moldova, Gürcistan ve tüm Türk cumhuriyetlerine de

önemli miktarda ihracatımız var. Uzakdoğu’da da Malezya’ya,

Singapur’a ihracat yapıyoruz. Yapmış olduğumuz tanıtıcı

çalışmalar neticesinde son 4-5 senedir bu ülkelerin market ve

süpermarketlerine de ürünler veriyoruz. Aldığımız sonuçlar son

derece başarılı.

İhracatımızdaki bu başarı tabii ki ciromuzu olumlu yönde

etkiliyor. Üretimin yüzde 30′unu ihracata ayırıyoruz, bu da

büyük bir döviz girdisi sağlarken, üretim kapasitemizi de tam

kullanmamızı sağlıyor. İhracatta geçen seneye göre yüzde 20

büyümemiz oldu. Üretim sürekli artıyor, dolayısıyla biz de

birtakım yeni ürünler yapıyoruz. İhracatımızı daha da artırmak

istiyoruz, Koska’nın büyüme stratejisinde önemli hedeflerinden

biri de yurtdışı pazarları olarak belirlendi.

Ayrıca Uzakdoğu pazarları ilgimizi çekiyor. Bazı tat

çalışmaları yapıp, bu ülkelerde de tüketicilerimiz olsun

istiyoruz. Ayrıca yine lokum üretimi için Marks&Spencer ile

görüşmelerimiz sürüyor. Bu sıralar Amerika’da ve Avrupa’da

yaşanan finansal kriz sebebiyle bu ülkelerden bazılarına

ihracatımız düştü. Diğer yandan Ortadoğu ve Kuzey Afrika

ülkelerine yapılan ihracat rakamları artış gösteriyor.

İngiltere’de 650 mağazası olan Thortons zincir marketlerine

lokum veriyoruz. İngiltere’de özellikle lokum pazarında önemli

yol kat ettik.” diyen Emin Dindar’a ‘Başarılı şirketleri

yabancılar hemen görür, acaba yabancı ortaklık düşünülüyor

mu?’ diye soruyorum. “Böyle bir girişim söz konusu değil.”

diye karşılık veriyor.

PAZAR DARALDI, AMA KRİZİ SANCISIZ ATLATTIK

“Krizde yeni satış yerleri açarak bu dönemi sancısız atlattık.

İşçi çıkarmadık, aksine onlar için yeni işler açtık.

Depolarımızı elden geçirdik, büyük temizlik işlerine giriştik.

Bu arada iç pazarda marketlere ve küçük toptancılara satış

yapan büyük toptancılarla bir miktar sıkıntılarımız oldu.

Marketlerden para alamayınca bize olan 60 günlük vadeleri, 100

güne kadar uzatmaya başladılar. Zincir marketler ödemelerini

geciktirdi. Biz alacağımız ürünü peşin veya kısa süreler

içerisinde ödeyerek alıyoruz. Toptan alıcılar ödemeyi

geciktirince nakit sıkıntısı doğdu. Biz de yüzümüzü

yurtdışında döndürdük ve yeni yerlere ihracat yapıp,

rakamımızı artırdık. İhracatta para belli bir süre içerisinde

dönüyor, hatta peşin satış yaptığımız ülkeler bile var. Mesela

Türk cumhuriyetleri ve Rusya bunlardan bazıları.” diyor.

Helvacı olup da kilo sorunu

yaşamamak mümkün mü?

“Hem rakiplerin hem de kendi ürünlerinin tadına sürekli

bakınca insan ister istemez kilo alıyor.” diyen Emin Dindar

genç bir yönetici. Motosiklete binmeyi, işinin gereği olan

yeni yerlere gitmeyi seviyor. Ekip çalışmasına inanıyor.

Hataların olabileceğini, hatalardan öğrenmenin değerine

inandığını söyleyen Dindar, en çok işin yapılıyormuş gibi

yapılıp geçiştirilmesine kızıyor. Kendini en çok yeni bir

ülkeye satış yapıp mal teslimi sonrasında her şey yolunda

diyen müşteriyle konuşurken mutlu hisseden Koska Helva Yönetim

Kurulu Üyesi Emin Dindar, geçmişte yaşadığı ve yüklü bir

siparişin kullanım tarihini yanlış yere yazmaktan ötürü geri

çevrilmesini ise hiç unutamıyor. Uzakdoğulu tüketicilerin

Türklere göre daha az şekerli sevdiğini söyleyen Dindar,

özellikle pişmaniye ve kuruyemiş içeren ürünlerde ürünün çabuk

bozulma riski taşımasından ötürü çok hassas davrandıklarını

sözlerine ekliyor. Koska yurtiçindeki büyümesine mağazacılık

alanındaki yatırımlarıyla devam edece

Michelangelo, Jean Genet, Bill Clinton, Barack Obama, Greta Garbo ve Nicole Kidman’ın ortak yönü solaklıkları ama bu özellik bir zekâ göstergesi değil.

Solaklar daha mı zeki?

Şimdiye kadarki bilimsel araştırmalar bunu göstermiyor.

Kaşınmak tam olarak ne demek?

Kaşınmak, cildin çok hafifçe uyarılmasıdır.

Neden ateşimiz çıktığında üşürüz?

Kişi terlemediği ya da kan basıncı yükselmediği için üşür.

Neden soğan doğramak ağlatıyor?

Soğan doğrandığında havaya lachrymatoryfactor isimli bir enzim yayılıyor. Göz ise kendini savunmak için gözyaşlarını kullanıyor.

Parmaklar suda kalınca neden buruşuyor?

Su osmos yöntemiyle vücuda emilir. Bu duruma uyum sağlayabilmek için hücreler buruşur.

Arka koltukta neden araba tutuyor?

Arkada oturunca ufuk çizgisi görülmüyor. Araç tutması, iç kulakta hareket algılanırken, gözlerden sabit olduğunuz bilgisinin gelmesi nedeniyle yaşanır.

Deniz havası almak sağlıklı mı?

Sağlıklı olabilir. “Deniz havası” yani denizin neden olduğu güzel koku, sahilde yaşayan bir bakteri sayesinde ortaya çıkar.

Herkes evinde kalsa grip salgını biter mi?

Tek bir kişinin bile dışarı çıkması virüsün yeniden yayılmasına neden olur.

Bitkiler yaşlılık nedeniyle ölür mü?

Bazı bitkiler iyi bakıldığında sonsuza kadar yaşayabiliyor.

Sakız sonsuza dek midede kalır mı?

Hayır. Üç gün içinde vücuttan atılır.

Kendi kendine konuşanlar deli mi?

Hayır. İnsanların yalnız ya da sıkıntılı olduğunda kendi kendilerine konuşması oldukça normal bir durumdur.

Çay içmek gerçekten harareti alır mı?

Evet. Vücut daha çok terler ve bu da ısı kaybına yol açar.

Neden tek yumurta ikizlerinin parmak izleri birbirini tutmuyor?

Tek yumurta ikizleri aynı DNA’ya sahip olsalar da hücre-hücre aynı değildir.

Kuşlar gerçekten ıslanmaz mı?

Kuşlar gagalarında ürettikleri yağı alarak tüylerine sürer. Bu da suyun yağı geçerek tüylere ulaşmasını engeller.

Evrenin en soğuk yeri nerede?

Dünyanın 5 bin ışık yılı uzağında, -272 derece.

Eşekarısı bal yapar mı?

Hayır. Eşekarıları yalnızca çiçek özlerini emer.

Dijital fotoğraflar 100 yıl saklanır mı?

Güneş ışınlarından korunacak şekilde saklanırsa, evet.

Havaya atılan su buz olarak düşer mi?

Eksi 30 derecede havaya atılan su yere buz olarak düşer.

OK (Tamam) neyin kısaltılmasıdır?

“All Correct”in (herşey yolunda) kasıtlı olarak ‘Oll Korreckt’ biçiminde yanlış yazılmasından geliyor.

Mikroplara da mikrop bulaşır mı?

Evet, mikroplara da bulaşan daha küçük mikroplar bulunuyor.

6’sında Salihli ovasına varıyorsunuz. Üzüm bağları ve Salihli kenti

karşılıyor sizi. Turgutlu’ya yaklaştığınızda, üzüm bağları yerini

Zeytin ağaçlarına bırakıyor. Bornova’ya dek devam eden ve

uçsuz-bucaksız izlenimi veren yeşil deniz(ova), insana o denli

duyusal sevinçler(Hazlar) veriyor ki, ille de yazma gereksinimi

duyuyorsunuz. Bu, hazzın kalıcılığını sağlayan bir yaklaşım. Çünkü

insan, doğaya ve doğana(kendisine) bu hazzı her an yok edecek bir

saldırı içinde. Böylesi bir korku ve bu korkuyu taşımanın ayıbı

içinde, hazzı yok ettiğimizin farkında değiliz.

Otobüsün ikinci katında alabildiğine uzanan yeşilin hiç bitmeyecek

sonsuzluğunu izliyor olsanızda, bu korkuyu atamiyorsunuz üstünüzden.

Dağlar ve Tepeler gökyüzünün maviliğine payanda olmuş, yeşil örtünün

mavi çatısını oluşturmuş adeta.

Ececan mavi ve yeşilin birleştiği noktalarındaki aldatıcılığı

karşısında, sevinçle “Baba bak, denize geldik” çığlığını atması,

gözlerini yeni açmış yolcuların güne tebessümle başlamasını sağladı.

Ececan Tavan Mavi, taban yeşil halı manzara karşışısında hayli

etkilenmiş olacak ki sürekli bir şeyler söylemeye çalışıyor. Yeşiy

halıya renk ve desen katan Zeytin ağaçlarını, üzüm bağlarını

gösterirken ki hali herkese adeta dinlencenin güzelliğini bir kez

daha anımsatıyor gibi, çünkü herkes Ecoş’a bakıp zor da olsa sabahın

mahmurluklarına tebessüm katabiliyorlar. Bornova yakınlarındaki

Manisa dağlarının oluşturmaya başladığı hafif rampayı tırmanarak,

yamanlar dağını teğet geçiyoruz. Bornova’yı geçip İzmir’e

yaklaşırken Üzüm bağları yerini, zeytin ağaçlarına, Zeytin ağaçları

da, daha yükseklerde yerini Çam ağaçlarına bırakıyor. Yamanlar

dağının alt eteklerinden yavaş yavaş inişe geçerken, Çam ağaçları da

sizinle birlikte aşağı inmeye çalışıyor. Ama birden Zeytin ağaçları

önüne çıkıp “Dur, Bundan sonrası benim!” dercesine Çamların önüne

atlayıp, bize eşlik etmeye başlaması, insana güzellik sunmak için

yarış içindeki doğanın hallerinden biri. Doğa’nın bu halini izlemek

Doğanlara müthiş bir duygu veriyor olması gerek, çünkü bir Doğan

olarak Doğa’nın bu yarışı bize müthiş bir sevinç ve de erinç

veriyor. Düze indiğinizde Zeytin ağaçlarının arasında birkaç çam

ağacının ürkek duruşu, Zeytin ağaçlarına rahmen düzlüğe kaçak inmiş

Çam ağaçlarının olduğunu gösteriyor. Onlara birkaç selvi ve Kavak

ağaçları da katılmış. Ürkek birlikterliğin verdiği bir hüznü

duyumsasanız da Yine de doğanın bu ürkek duruşu insanı

umutlandırıyor.

07’de İzmir’e indiğinizde, hostes’in anons sesi ile uyananlar

gözlerini oğuşturarak camdan dışarıya yöneliyorlar bakışlarıyla.

Hostes devam ediyor: “27/07/1996’da başlayan(tabi ki böyle değil.

Hostesi ben sırf tarihi belgelemek için böyle konuşturuyorum)

yolculuğumuz sona ermek üzere. Bizleri tercih ettiğiniz

için.vs.vs..Buca, Narlıdere vs.vs istikametinde gidecek yolcularımız

servis araçlarından faydalanabilirler.” Diye sonlanan reklam

arasından sonra “Yeşil” de bitiyor. Yeşil ile Maviyi, daha doğrusu

denizin doğasını ve kara’nın doğasın birbirinden ayıran, yatay ve

dikey gri kara hatlar yeşil ile mavinin yerini almış. Öylesine

devasa bir hat ki aşmanız olası değil. Her yazımda söylüyorum, bur

da da söyleyeceğim: “Denize düşseniz Karaya, Karaya düşseniz denize

çıkmanız olası değil..Kapkara devasa bir hat” Evet her kıyı

kentimizde olduğu gibi; İzmir girişinde de, gri kara beton yoğunluğu

estetikten yoksun haliyle sizi karşılıyor. Yeşil; zeytin’i, Selvisi,

Kavağı, Çamı ile esaret duvarına çarpmışçasına İzmir girişinde geri

dönmüş. Sağındaki Bayraklı ve solundaki Kahramanlar duvarı İzmir

girişinde esir koridoru oluşturmuş adeta. Bu koridordan salt Kente

ufuk çizgisi belirsiz grikara bir silüet süzülüyor. Bu grikaralık

Alsancakta yoğunlaşarak Mavi çatiyi zorlayan yüksekliğe

ulaşıyor…İşte yeşil ve Mavi’nin tum umutlarının söndüğü,

özgürlüğünün yok edilip esaretinin kurumsallaştığı kapı bu. Yeşi ve

mavinin burada girmesi yasak, ancak kozmetik duvarlarında yer

alabiliryorlar. Bu kapıdan sonra rastladığınız duvarlardaki yeşi ile

mavi asla özgür değiller. Bunların duruşu; NE TE KİM’in Devrim

sözcüğü yerine kullandırttığı İNKİLAP sozcüğü lekesi gibi duruyorlar

duvarlarda.

Karagribeton ormanındaki doğa özgürsüzlüğü

Nu yaşayıp Narlıdere’ye indiğinizde, esaret duvar yüksekliklerinin

azaldığın gözlemliyorsunuz. Narlıdere’den başlayan otoban’dan Urla

ve Çeşme’ye doğru yöneldiğinizde, artık yeşil-yeşil göğün maviliğine

bakarak nefes almaya başladığınız an doğa özgürlüğünün başladığını

hissediyorsunuz.

Otoban’ı hızla geçerken doğadaki ürkekliği yaşıyorsunuz, çünkü yeşil

ve mavinin olağanüstü birlikterliği bitecek endişesine

kapılıyorsunuz. Çünkü arkanızda sizi izleyen karagri esaret bulutu

her an sizi geçecekmiş duygusunu yaşıyorsunuz.

Ürkeklik yavaş yavaş kalksa da sakınımı(temkini) kesin elden

bırakmıyorsunuz. Narlıdere karşıladığında bir kez daha derin bir

nefes alıyorsunuz.. Tekkedağı tepesini tırmanarak Güzelbahçe’ye

indiğinizde, yeşil ile mavinin özgürlük savaşını kazandığını

görüyorsunuz. İnsan olarak bunda katkınız olsun istiyorsunuz. Çünkü

bu; doğa savaşımındaki evrensel kutsallığın en yücesi.

Sürdürülebilir doğa ve doğan yaşanırlılığının evrensel gerekliliği..

Güzelbahçe beraberinde Krızman’ı getiriyor. Yazanı ve çizeni için en

zor güzellik..Hiçbir yazar, ressam bunu sayfalarına görüntüleyemez.

Müthiş bir doğa görselliği..Marmaris’li Nitekim için bir şey

diyemem..

Ececan ile, sabahın altısında; doğayı daha rahat izleyebilmek için,

boşalan ön koltuklara geçer geçmez sormuştu: “Baba Çeşme’ye geldik

mi?” diye. Her gördüğü yeni yer için ayni soruyu tekrar eder oldu.

Belli ki sıkıldı..sıkmaya da başladı. Anladı da. Bu sefer soruyu

değiştirdi, ama içinde yine de Çeşme var: “Baba Çeşme’ye niçin çeşme

diyorlar?”. Yanıtsız bırakmıyoruz. Fakat takmış çeşmeye. Bu sefer

kendi kendine mırıldanmaya başladı: “Galiba çoook çeşme vary, çeşme

de..Gidince göyüyüm..” Etrafımızdakiler Ececan’a bakıp bakıp

gülüyorlar. Özellikle solumuzdaki bayan Ececan ile ilgilenir oldu.

Tanıştık. O da bizim gibi Ankaralı imiş(Arhavili olarak artık

kendimi Ankaralı görmeye başladım). Bu müthiş yerin adının;

Güzelbahçe-krızman olduğunu söyledi. İlk kez geldiğimiz anlayınca

her yeni yeri bize söyler oldu. Urla dedi, Alaçatı dedi, ve en

sonunda Ececan’ın istediği ÇEŞME dedi. Biz de “Oh be” dedik. Ececan

iki eliyle çocuksu alkış yaparak: “Yaşasın geldik!” çığlıkları

atmaya başladı. Füsün hanım buraların yerlisi olmuş. Çeşme-

Çiftlikköy’de amcası ile ortak villası varmış. Amcası 65’inden sonra

Çeşme’nin güzelliğine dayanamamış ve Yerleşmiş. Çeşme ve Alaçatı.

Rüzgarları ile ünlü . Fakat Çiftlikköy’de rüzgar pek rahatsız edici

değilmiş. Füsün hanım anlattıkça anlatıyor. Susacağı yok. Bir soru

ile durdurayım dedim, pişman oldum sorduğuma çünkü daha hızlı

konuşmaya başladı. Bu sefer kesmiyorum, çünkü söyledikleri ilginç,

sürekli not alıyorum. O otomatiğe bağlanmış makine gibi konuşuyor.

Daha doğrusu kumar makinesinden para döker gibi harfleri seri olarak

önüme döküyor, ben topluyorum. Güzelbahçe-Krızman bölgesinde

otobanın deniz tarafı yoğun yapılaşma içinde olmasının, kara

tarafının aksine yapılaşmaya açık olmamasının nedeni otoban imiş.

İnsanlar otoban inşa edilmezden bu bölgedeki denize sıfır alanları

işgal etmişler. Otoban olunca Çeşme’ye ulaşım süresi çok çok düşünce

yetkililer, tabi ki merkezi yönetim otobanın her iki tarafını Doğal

Sit Alanı ilan etmiş. Ve her iki tarafta da yapılaşma durdurulmuş.

Arsa fiyatları düşmüş. Nedeni yapılaşma yasağı, fakat mevcüt

yapıların fiyatı alabildiğine artmış…Alaçat’dayız. Sizi ayakta

kalmanın gururuyla Yel Değirmenleri karşılıyor. Eski ve yeni yapılar

arasından süzülerek, Çeşmeye yaklaşmaya çalışıyoruz. Ve Çeşme’deyiz.

Ececan Çeşme dendiğinde alkışlamasına karşın Çeşme’ye gelemeyişinin

sorgusunu yapmış olacak ki, geldiğimize kesin kanı getirince bir kez

daha alkış birlikte çığlığını tekrarladı. O’nun tüm sıkıntıs

Çeşme’den çok Kuzenleri Ezgi ve Hazal’a kavuşmak. Otobüs kendi özel

garajında bizi bıraktı. Sevgili baldız Nesrin ve Bacanak Meten

sönmez’in evleri hayli uzakmış. Telefon etmek için Kulubeye

yaklaşırken köşeden Metin kardeş çıkmasın mı, elindeki filelerle…

Hasretlik seronomisinden sonra, ben istirahatı düşünürken, haydin

Dalyanköy’e demesinler mi?

Metin ve Nesrin Çeşme gümrüğünde görevliler. Metin çalışıyor. Nesrin

izinli. Arabasıyla bizi Dalyanköy’e gidiyoruz. Dalyan’ın sözcük

anlamı; Balık avlama yeri..Bakalım bu Balık avlanan yerde ne var ne

var. Çünkü nesrinin dediğine göre burada yok yok, tabi ki doğa

bağlamında. Dalyanköy hem bir köy, hem de koy, ama her şeyden önce

bir balıkçı köyü ve koyu.

Bayındır inşaatın yol çalışması ve Çeşme Koy’undaki Yat İnşaatı

devam ediyor. Bu nedenle pek de içaçıcı bir görüntü yok. Tek inşa

bunlar. Konut inşası yok kadar az. Sevgili metin’e soruyorum: “..”

“Ha balık, ha deniz ne fark eder, ikisi de ayni kokuya çıkar. Keşke

öyle bir şey olsa idi. Bu bok kokusu, bok..” Evet kanalizasyon

sistemi olmadığı için foseptik kullanıldığı için, altyapı projeleri

olmadığı için, arıtma projeleri düşünülmediği için, İçin da için .

İşin özü Dünyanın sayılı kıyı kentlerinden birinde Bok kokusundan

geçilmiyor. Kıyı kentlerimizin temel sorunu. Doğal Sit Alanı ilan

edilmesinden sonra hiç değilse mevcutlarının alt yapısı doğaya zarar

vermeyecek şekilde dizayn edilse. Bu Doğal Sit Alanı yaptırımının

fazla süreceğini zannetmiyorum.

Metin ve Nesrin’in evi Terminalın hemen üstü. Aynı zamanda Çeşme

girişi. Çeşme esiyor ya, burası daha çok esiyor. Bulundukları yer

Karadağ diye geçiyor. Dağ-mağ yok. Tepe nin eteğinde evleri. Tepe

saçkıran olmuş gibi kel. Çeşme’nin çevresi Kıran dağlarının

oluşturduğu tepeciklerle çevrili. Karadağ da bunlardan biri.

Metin’in anlattığına göre tepe ormanlık değil Bağlıkmış. Rumlar’ın

göç etmeleri sırasında buralar yanmış, yok olmuş. Uzun zaman Karabağ

denmiş buralara. Karadağ olarak değiştirilmesi düşündürücü.. Metin

Çeşme ormanları yangınlarla yok oldu diyor. Anlaşılan yapılaşma

yanında yangınlaşma da Çeşme yarımadasında etken olmuş. Çeşme

yarımadası Doğal ve Tarihi zenginliklerle dolu demek yanlış. Bana

göre Çeşme, Tarih ve Doğanın açık hava müzesi zenginliğinde bir

görkeme sahip.Tarihte Ticaret merkezi ve önemli deniz üssü olarak

kullanılmış. Yat Limanı ve Otoban inşası o’nu tarihteki varsıllığına

kavuşturmaktan ziyade birilerinin varsıllığına varsıllık katma

porejeleri diyebiliriz.

DALYANKÖY/KÖSTE:

Çeşme’yi uzun-uzun anlatacağız. Biz şu Dalyan’a bir geçiverelim.

Biliyor musunz, bilmiyorum.?! Nerden bileceğim? Hepiniz yanımda

değilsiniz ki, bildiğinizi bilebileyim. Ben yine de bildiğimi

yazayım, dahası Nesrin’den öğrendiğimi:Ülkemizde iki tane dalyanımız

varmış.Birincisi tüm dünyanın “caretta caretta” kaplumbağaları ile

tanıdığı Muğla’nın, diğeri de balık restoranları ile söz edilen

Çeşme’nin Dalyanköy’ü..İzmir’e karayolundan çok yakın olan ,

Çeşme’nin bu güzel mi güzelin, köyünde, koyunda ve koynundayız.

Dalyanköy Çeşme Yarımadası’nın kuzeyinde limanı ise Top burnunun 1

deniz mili kadar güneyinde yer alıyor. Taşevleri ve portakal

bahçelerinden geçerek ulaşıyoruz. Çeşme’ye mesafesi 4 km.Yat limanı

tamamen doğal bir koy ve Nesrin’in anlattığına göre, hiçbir hava

etkilemediği için tam bir kış sığınağı. Etrafı balıkçı

lokantalarıyla dolu. Limanın iki tarafında da irili ufaklı bir çok

plaj bulunuyor. Ayayorgi ve Sakızlı bunlardan en çok bilinenleri.

Buralarda denizi ve kumunun güzelliğini anlatmak için tüm dünya

dillerinin sözcükleri yetmiyebilir. Bu nedenle tedarikli olmakta

fayda var!!?? Dalyanköy sakinliği ne zaman benim sükünetimi ve

güzelliğimi bozarlar endişesinin getirdiği bir sakinlik geldi bana.

Dalyan yörede yaz gecelerinin en gözde mekani olmaya namzet.

Yatların ve balıkçı teknelerinin, kayıkların bağlandığı doğal limanı

bir dere gibi karanın içine girmektedir. Köyün Rumlar döneminden

kalan eski evleri, sokakları oldukça iyi korunmuş durumdadır. Bazı

evlerin pansiyon olarak düzenlendiği köyün daracık sokaklarının

arasından geçip dalyana, deniz kıyısına çıktığınızda yörenin en

güzel balıkları sizi bekliyor. Bir dizi balıkçı lokantasının

sıralandığı Dalyan’da Barbaros Hayrettin ve bir de balıkçı heykeli

bulunuyor. Yaz sezonunda sık ve düzenli ulaşım sağlanıyor.

Dalyan dediğim gibi tam bir doğal sığınak .Özellikle kış

aylarında..Limanın sol başında bir denizkızı heykeli, sağ köşesinde

de bir Turgut Reis heykeli var..

Dalyanköy’ün eskiden adı “Köste”ymiş..70 li yılların sonuna kadar

kendi halinde küçük bir balıkçı köyü.. O dönem tarlalarda köylüler

tütün ekerler, çocuklar salep ve nergis toplarlarmış..Tüm yazlık

yerlerimiz gibi ileriki zamanlarda bir beton yığınına dönüşmez

inşallah. Çünkü ülkenin elitleri tam anlamıyla keşfetmemişler

burayı.

Dalyanköy’lü Nezir’in destansı öyküsününü Nesrin anlattı bize. Nezir

sarışın ve yağız bir köy yakışıklısı.Sağır ve dilsiz, iri kıyım,

güçlü kuvvetli, yoksul bir genç..Kışın tarlada ve kamyonlarda

çalışıyor, bahar ve yaz aylarında balıkçılık yapıyormuş..60lı

yılların başında bir rum aile Sakızdan Köye gelmiş. Ailenin kızı

Tinike Nezir’e aşık olmuş. Nezir’de Tinika’ya.. Gözleriyle ve

davranışlarıyla bu sağır ve dilsiz gence aşkını hissettirmiş güzel

rum kızı. Sakız’a dönmüş.Nezir’i unutamıyor. Nezir’de o’nu. Nezir

sandalla Sakıza kaçıyor.Yunanlılar onu casus diye yakalamışlar ve

iade etmişler. Tarlasında bir kule yapmaya başlamış..Kule giderek

göğe yükselmiş..Kulelerin en uzunu olmuş..28 metre..Ta tepesinden

Sakızı görmeyi hayal edermiş Nezir…Sonra bir kayık inşa etmiş, 14

m uzunluğunda..Tekrar Sakıza kaçıp aşkına kavuşmak için..Böylece

yıllar geçmiş.Nezir yapamamış istediklerini..Yaşamında hiç

evlenmemiş..Birgün bisikletiyle köye gelirken de trafik kazasında

hakkın rahmetine kavuşmuş..O öldükten çok sonra köye Sakız’dan gelen

orta yaşlı bir bayan Nezir’in boş kulesine bir anahtar, bir kilit ve

bir demet kır çiçeği bırakmış ”Ben de seni çok seviyorum. Aşkların

en yücesine..” diye mırıldanarak ordan uzaklaşmış.

Dalyanköy’de denizin zevki de bir başka..Aya Yorgi var..Kocakarı

plajları var..Sakızlıkoy var.Aya Yorgi hiç rüzgar almayan nefis bir

koy.

SAKIZLIKOY:

Genelde, Dalyan’da Karadeniz Kökenlilerin yaşadığını öğrendim. Hayli

ilginç geldi bana. Sanki Karadenizlinin denizi yoktu da buralara

gelmişler. Denizin hem de karası karadenzde..Nezir’in kahvedeki

resmine bakmak için, aslen Trabzonlu olan ama tamamen yöre aksanını

almış yaşlı bir amca ile konuşuyorum. Nezir’in destanına o da

değiniyor. Köyün bana çok entersan bulduğum bir geleneğinden söz

etti. Nişan Balığı. Böylesi bir gelenek bizim Karadenizde pilmiyurum

pen(Bu gerçek Lazların, yani benim aksanım değil. Bu Trabzonlu ve

Rizelilerin aksanı. Trabzonlu Keldüm der, Rizeli Celdum der…İşte

öyle bir şey) Genelde karadeniz kökenlilerin yaşadığı köydeki

geleneklerden biri olduğunu söylüyor ama nerden edindiklerini

bilmiyor. Nezir’in atalarından mı, Rumlar’dan mı, yoksa Trabzon’dan

mı taşıdıklarından haberi yok.Geleneksel nişan balığı şöyle:

“..Nişan yapacak oğlan evi tarafından büyük bir balık avlanır(Belli

ki büyük balık avlanıncaya dek beklemek var). Çupra, istavrit ya da

levrek olabiliR. Oğlan evi tarafından süsleniyor, balığın üstüne

parlak kağıtlarla kız ve oğlanın isimlerinin baş harfleri çeşitli

motiflerle işleniyor.Süslenen balık bir tepsiye konuyor ve kız evine

gönderiliyor.Kız evi de bunu pişiriyor ve bir parçasını oğlan evine

gönderiyor.” Eeee Dalyan burası. Yani “Balık avlama yeri” Burada

yaşanmayacak da nerde yaşanacak balık fantezileri. Burada yaşanan

her şey güzel. Doğası, Doğanı, İçinden babamız çıksa yediğimiz Deniz

ve Balığıyla, her şey güzel..

Çeşme müthiş bir güzelliğe sahip, ah şu müthiş rüzgari olmasa.

Kendisini İzmir’e bağlayan ve sırasıyla üçkuyular, güzelbahçe, urla,

karaburun, zeytinler, alaçatı ve çeşme çıkışları bulunan yaklaşık 80

km uzunluğunda otoban’a sahip bir Çeşme..

29 km`lik Çeşme kıyı şeridi boyunca göreceğiniz birbirinden güzel

plajların her birinden ayrı bir keyif alıyorsunuz. Tertemiz denizi,

eşine az rastlanır yumuşacık kumsalları ve bunaltmayan güneşiyle

kucaklar sizi. Ve zengin deniz aktiviteleriyle bir harika Çeşme,

hepsini önceden düşünmüş ve her bir plajını farklı bir alternatif

olarak hazırlayıp hizmetinize sunmuştur sanki

DalyanKÖY ve Sakızlı koy’unu yazmıştık. Şimdi sıra diğerlerinde:

ILICA :

2 Km`ye yakın uzunluktaki geniş ve beyaz kumlu

plajları, nitelikli konaklama tesisleri ve termal olanaklarıyla

Çeşmenin en büyük ve popüler turizm merkezidir.

Deniz`in içinden kaynayan sıcak termal suları, ılıca plajını ve

yöredeki diğer plajları büyük birer termal havuz haline getirir.

Ilıca`daki büyük, küçük konaklama tesisleri, yoğun bir turist

kapasitesinin ihtiyacını karşılayabilecek durumdadır. Ilıca`nın

önemini arttıran en önemli husus, termal olanaklarıdır. Birçok

küçük, otel ve pansiyonlarda bile kaplıca suyu vardır. Çeşme

plajlarının ve özellikle ılıca plajının en önemli özelliklerinden

biri de, kıyıdan denize doğru yaklaşık yüz metrelik bir şeridin

insan boyunu geçmeyecek derinlikte olmasıdır. Sığ sularda, özellikle

termal kaynaklarla beslenen sularda ultraviyole ışınlarının insan

sağlığına çok daha fazla yararlı olduğu bilimsel bulgularla

kesinleşmiştir. Bunların yanı sıra , bu plajlardan çocukların

yararlanma olanakları, sağlık ve can güvenliği bakımından

elverişlidir.

BOYALIK KOYU :

Yaklaşık 5 Km. uzunluğunda çok güzel plajlara sahip bir koydur.

Ilıca plajının karakteristiklerini gösteren bu koy, bugün Çeşme`nin

en hızlı gelişen turizm alanlarından biridir. Koyun orta kısmında

yer alan Kalem Burnunun karayla birleştiği yerde, yapıldığı yıllarda

Türkiye`nin en büyük ve en modern konaklama tesislerinden biri olan

ALTINYUNUS TATİL KÖYÜ ve Marinası bulunmakta olup köyün tüm doğal

zenginliklerini turistin hizmetine sunmaktadır. Bu koyun kuzey

rüzgarlarına kapalı en sakin plajı SAKİN DENİZ (Ayayorgi) plajıdır.

Kıyısındaki lokantaları ve kamp yerleriyle gerçekten sakin ve

dinlendirici bir köşedir.

ŞİFNE-BÜYÜK LİMAN-PAŞA LİMANI : Ilıca plajı merkez olmak üzere

kuzeydoğu yönünde Şifne`ye kadar uzanan kıyı bandı, güzel plajları

ve kaplıcalarıyla değerli bir merkez oluşturur. Büyük Liman, Paşa

Limanı koyları, turistik tesislerin, kamp alanlarının ve toplu

yazlık konutların toplandığı bir yerdir. Şifne, kaplıcalarıyla ünlü

bir merkez olup, çok sayıda temiz ve düzenli pansiyon hizmet

vermektedir. Ilıca merkezine yaklaşık 5 Km. uzaklıktaki bu önemli

turizm merkezine ulaşım Ilcadan sağlanır.

ILDIRI :

Antik Erythria kentinin bulunduğu Ildırır ve yöresi, doğal plajları

ve kamp alanlarını bakımından kampçılar için ilginç, bir yöredir.

Çeşme ilçe merkezine 22 km. Ilıca`ya 15 km. uzaklıktaki bu tarihi ve

doğal zenginliklere sahip yöreye ulaşım Şifne`den sonra stabilize

bir yolla yapılmaktadır.

ÇİFTLİKKÖY VE PIRLANTA PLAJI :

Çeşme ilçe merkezinin güney ve güneybatısında yer almaktadır. Bu

yörenin en önemli plajları PIRLANTA-TURSİTE ve ALTINKUM plajlarıdır.

Kaliteli Motel ve pansiyonlarıyla çok sayıda turisti ağırlayabilecek

kapasiteye sahiptir. Ayrıca kamping yapmak için uygun alanlar

vardır. Çeşme bölgesinde hakim olan kuzey rüzgarlarına kapalı

bulunan bu plajlar, Çeşme ilçe merkezine yaklaşık 10 Km.

uzaklıktadır.

ÇATAZMAK PLAJI :

Ulaşım Çeşme ilçe merkezinden sağlanır. İlçe merkezine uzaklığı 5

km.`dir.

EŞEK ADASI :

Eski adıyla “GONİ” olarak bilinen günümüzün Eşek Adası Çeşme`den

yatlarla bir saat uzaklıkta, temiz koyları ve konuksever eşekleriyle

günübirlik yat gezintileri için ideal bir yerdir. Doğal konumu

itibariyle kuzey rüzgarlarına kapalı olan koylarında sualtı ve su

üstü sporları yapmaya çok elverişlidir. Adanın tamamı maki ile

kaplıdır ve üzerinde yaşayan eşeklerin yaşayabilmesi için rüzgarla

çalışan bir tatlı su kuyusu bulunmaktadır. Bahar aylarında yolunuz

düşerse sizleri yaban nergisleri, katır tırnakları ve kekiklerin

sarhoş eden kokusuyla karşılaşırsınız. Ada tamamen turistik amaçlara

hizmet etmekte olduğundan ve Milli Parklar kapsamında olduğundan

gece konaklaması mümkün değildir. Adanın hemen yanında bulunan

Karaada, doğal bir akvaryum görünümünde olan Mavi Koy sizi büyüleyen

bir uğrak yeri olacaktır

Ececan Çeşme’yi sayıklarken “Heyhal çok çeşmesi vay, o’nun için adı

Çeşme” diye mırıldanmıştı. Bu Ececan’ın çocuksu doğrusu doğru

olanmış. Çünkü Çeşme’nin tarihi dokusu içinde ÇEŞMELERİN büyük yeri

var.

Sırasıyla tarihi dokusuna bir dokunalım:

ÇEŞMELER :

Çeşme’nin tipik Ege mimarisi özelliklerine sahip pek çok yapısının

yanısıra, adını aldığı Osmanlı dönemi çeşmeleri de, bu mimari

zenginliğe ayrı bir değer kazandırır. İlçe merkezi planında yerleri

belirlenen bu çeşmelerden Anonim Çeşme 1792 yılında, Kaymakam adlı

Çeşme de 1829 yılında yaptırılmıştır.

KALE :

Çeşme kalesi, 1508 yılında Osmanlı Padişahı 2. Beyazıt tarafından

deniz kıyısına yaptırılmıştır.. Sonraki yıllarda denizin

doldurulması sonucu bugünkü halini almıştır. Kale ve Liman, ticaret

ve savaş gemilerini kötü hava koşullarına ve düşman saldırılarına

karşı korumaktaydı. Kalenin güney kapısı, Osmanlı mimarisinin bütün

özelliklerini taşımaktadır. Kale içinde müze mevcut olup, müzede

Ildırı (Eritre)’den çıkarılan arkeolojik eserler sergilenmektedir.

KERVANSARAY:

1529 yılında Kanuni Sultan Süleyman tarafından yaptırılan iki katlı

kervansaray, tipik Osmanlı dönemi kervansaraylarından biridir. Bir

benzeri de Kuşadası’nda (Öküz Mehmet Paşa Kervansarayı) bulunan

yapının mimarı Ali Pabuççu’nun oğlu Ömer’dir. “U” biçiminde bir

plana sahip olan yapının ortasında geniş bir avlu, bu avlunun

çevresinde de dükkan, depo ve odalar yer almaktadır. Bir veya birkaç

merdivenle birinci kata çıkılır, burası da biçim bakımından zemin

katına benzer. Yolcular özellikle yabancı tüccarlardır. Bunlar

oralarda ya hayvanlarıyla geceyi geçirebilecekleri bir konut veya

şehirlerde mallarını koyacak ve satacak bir yer bulurlar.

Kervansarayın restorasyonu tanımlamakta olup, otel olarak günümüzde

hizmet vermektedir

TÜRBELER :

18. Yüzyıla ait altıgen planlı bir türbedir. Osmanlı türbe

mimarisinin temel karakteristiklerini yansıtmaktadır. İlçe merkezi

planında yeri belirlenmiştir.

CAMİLER :

Camilerin tümü 19. Yüzyıla aittir. Bugün kullanılmakta olan bu

camilerden Hacı Memiş Camii 1832 yılında, Hacı Mehmet Camii 1842

yılında inşa edilmiştir.

ÇEŞMEKÖY :

“Eski Camii” olarak da anılan yer, Çeşme ilçe merkezinin 2 Km.

güneyindedir. Bizans egemenliği sırasında 1. Kılıç Arslan`ın

kayınpederi Emir Çaka, yarımadayı ele geçirince, 1081 yıllarından

Çeşme`ye gelmiş ve Oğuz Boylarından gelen Türkleri bu merkeze

yerleştirmiştir. Halen bir cami kalıntısı ve geniş mezarlığıyla 11.

Yüzyıl Türk yerleşmelerine ait ilginç bir örnektir.

Çok değil bundan kısa bir süre önce Çeşme, neredeyse sadece deniz

tutkunlarının bildiği, uğradığı ufak kendi halinde küçük bir balıkçı

kasabasıydı. Yeşille mavinin bu derece içiçe geçmişliği bu şirin

beldeyi bir tutku haline getirdi.Sıcak su kaynaklarıyla, güneşiyle,

kumsalleriyle Çeşme bugün bir turizm cenneti.

Korkum şu ki; önümüzdeki yıllarda Bodruma seçenek gösterilip,

görgüsüz sosyetelerin mekaninına dönüşmesi(28 Temmuz 1996). İşte o

zaman, hiçbir zaman dinlemediğim Ferdi Tayfur’un türküsünü dinlerim

gibime geliyor:

susadım çeşmeye varmaz olaydım

elinden bir tas su içmez olaydım

yolum düştü köyünüzden geçmez olaydım

gelmez olaydım, güzel yüzüne bakmaz olaydım

……… Felaket tellallığın bırakıp biz Çeşme’nin tarihine bir göz

atalım:

İlk çağda CYSSUS adıyla bilinen Çeşme, Anadolu’nun Batı kıyısında

MÖ.1000 yıllarında tahmin edilen 12 İyonya kentinden biri olan

Erythrai (ERİTRE)’nin Ildırı İskelesiydi.Bu nedenle Çeşme’nin tarihi

ile bir arada ele alınması gerekir. Erythrai, Çeşme merkezine 27 Km.

uzaklıkta küçük adacıkları olan güzel bir koyun üzerinde

kurulmuştur. Arkeolojik kalıntılarda M.Ö. 3000 de Erythoros

yönetiminde olan kolonistler tarafından kurulduğu

anlaşılmaktadır.Bugün arkeolojik ve turistik yönden büyük önem

taşıyan ERİTRE, MÖ.7. ve 8. Yüzyıllarda büyük bir iktisadi güce

sahip olmuştur.Bu dönemde kent, Doğu Akdeniz ve özellikle Kıbrıs ile

ticari ilişkilerde bulunuyor ve (CHIOS) -SAKIZ adası ile birlikte

esir ve şarap ticaretini elinde tutuyordu. ERİTRE, önce LYDIA

(LİDYA), sonradan perslerin saldırısına uğrayıp büyük ölçüde zarar

görmüş, MÖ.14.yüzyılda ise yeniden zengin bir devlet olmuştur.

MÖ.2.yüzyılda kent , Bergama krallığına , daha sonra da Roma

İmparatorluğuna bağlanmıştır. Romalılar zamanında Çeşme yöresi

CYSSUS adını almıştır.Roma imparatorluğu ikiye bölününce Bizans

topraklarında kalan ERİTRE, önemini kaybetmiş, özellikle Put’a ve

çok Tanrılı dinlere karşı olan inancın güçlendiği dönemde, kentteki

antik yapıların çoğu yıkılıp yakılmıştır.

Ortaçağda Bizans İmparatorluğu’na bağlı olan ERİTRE ve Çeşme Yöresi

ilk olarak ÇAKA BEY zamanında Türklerin eline geçmiştir.M.S. 1081 de

Birinci Kılıçaslanın kayınbabası ÇAKA BEY tarafından Selçuklular

devrinde KLOZEMENE yarımadası ele geçirilmiştir. Osmanlılar

zamanında Yıldırım Beyazıt tarafından yeniden Osmanlı

İmparatorluğu’na bağlanan kent Türk egemenliğine girdiği 1336 dan

sonra Erythrai, Erythre, Rhtrai Lythri şeklinde değişiklikler

gösteren bu yerleşme yeri, 1402 Ankara Savaşından sonra Timur

tarafından tekrar Aydınoğullarına bağlanmış, 1422 yılında yeniden

Osmanlılara geçmiştir. 16.y.y.`dan sonra İlderen ve Ildırı halini

almıştır. Birinci Dünya Savaşından sonra yurdumuzun paylaşılmasıyla

Çeşme Yunanlılar tarfından işgal edilmiş, fakat Kurtuluş Savaşı’nda,

Fahrettin Altay Paşa birlikleri tarafından, 16 Eylül 1922’de düşman

işgalinden kurtarılmıştır.

Erythrai`den çıkarılan taşınabilir eserlerin tümü İzmir Arkeoloji

Müzesindedir.

Çeşme günümüzde denizi ile gündemde. Tarihte de Denizdeki

savaşlarıyla. Ve Çeşme deyince Kârhaneciler(Burada antrparantez

açtım bile. Çünkü her şeyin, her kesin bir anda anlamı kayan

ülkemizde, bu kelimenin de anlamı kayabilmektedir; aynen bu

kelimenin kaydığı gibi . Halbüki sözcüğün anlamı “İş yeri” dir );

börekçisi, Pidecisi, Ötelcisi diye sıralar ama Çeşme deyince;

elbetteki ‘Çeşme kendisiyle ünlü’ diyeceğiz öncelikle, doğa

zenginliği nedeniyle. İşte bu ünlüyü oluşturan dokuları sıralarsak;

Başta çeşme Kalesi, Altın Kum sahilleri, rüzgari, boy vermeyen ama

mavinin anlatılmaz tonuyla zevk veren denizi, Ilıcası, bana göre

sivrisineksizliği. Ama bir ünlü var ki o’da CEZAYİRLİ HASAN PAŞA.

Bakmayın Cezayirli denmesine, hemşehrim ve meslekdaşım olur. Şaka

bir yana gerçek şu ki; Kafkas kökenlidir ve de Mühendislik okulunun

temelini atan kişidir. İşte ben bunu en başa oturturum Çeşmenin

ünlüleri arasında.

Çeşme’nin güzelliği değil, Rüzgarı başına bela idi.Hiç aklınıza

gelir mi Rüzgarın savaşa sebep olacağı? Tarihte de rüzgar nedeniyle

savaşan iki devlet Osmanlı ve Rustur diyebiliriz. Bilindiği gibi;

Çeşme’nin çok eski zamanlardan beri var olan önemi, kürekle hareket

edebilen kadırga ve çektirmelerin yerlerini sadece yelkenle

seyredebilen büyük kalyonlara terk etmelerinden sonra daha da

artmıştı. Çünkü; sabit donanımlı(arma) dörtgen şekilli büyük

yüzeylerden oluşan yelkenlere sahip ve kabasorta diye tanımlanan

gemiler için devamlı aynı yönden esen “Ticaret rüzgarına sahip

Çeşme, yani istikrarlı ve kuvvetli rüzgarı olan Çeşme Ruslar için

çok önemliydi. Ayrıca Osmanlı İmparatorluğunun güç kaybetmeye

başlamasıyla, Venedik donanmasının iki de bir Çanakkale Boğazını

kapaması ve Osmanlı donanmasını dışarı bırakmaması nedeniyle, Çeşme

Limanı daha da önem kazanmıştı. İmparatorluğun çeşitli yerlerinden

gemi ve askerler Çeşme’den istenilen yerler kolaylıkla

seyredilebiliyor. Çeşme’de tutulan birkaç kalyon Boğaz ağzından

Venedikleri kovalamakta etkili oluyordu. Gene tahıl ve diğer zirai

ürünlerin Avrupa ülkelerine gönderilmesi de Çeşme limanı

aracılığıyla ucuz ve emin şekilde mümkün oluyordu.

Tüm bunlar savaş nedeniydi. İşte “5 Temmuz 1770 Çeşme Deniz Savaşı”:

1770 yazında Sakız ve Çeşme önlerinde beliren Ruslar Türk ve Rum

halklarını şoke etmişti. Pek çok Rus askerlerinin kalabalık

filolarla Ege kıyılarına ve adalarına çıktıkları söylentisi

yaygındı. Özellikle Rus taraftarı provokatörlerin de abartısıyla

giderek halk arasında endişe ve huzursuzluk yaratmıştı. Osmanlı

ahalisi Rus tehdidinin olsa olsa Karadeniz yönünden gelebileceğini

bunu da Azak kaleleri, sonra İstanbul ve Çanakkale boğazında

engelleyebileceğini düşündüğü için Rusların birdenbire ortaya

çıkmalarına inanmakta zorluk çekmişti. Peki ama Ruslar Karadeniz’den

ve Boğazlardan görünmeden nasıl Ege’ye gelmişlerdi? Ruslar

Egedeydiler. Bu olay sadece Müslüman ve hrıstiyan Osmanlı tebasının

değil Babıali’nin de şaşkınlığına yol açmıştı. Fransızlar

zaman-zaman Osmanlıyı Rusların filo hazırlığı içinde oldukların

konusunda uyarmış, fakat Osmanlı bunu ciddiye almamıştı.

Petro’nun ölümünden önce önerdiği, Boğazlardan geçip sıcak denizlere

açılma ve Osmanlı İmparatorluğunun ortodoks teb’asını ayaklandırarak

İmparatorluğu zayıflatma stratejisi Ruslar tarafından başlatmak için

önce Mora halkı ayaklandırılmış başaramamıştı. Donanmanın ve adalar

denizi harekatı verilen operasyondan amaç; Çanakkale Boğazını

zorlayıp Marmara’ya çıkmak oradan da İstanbul’a saldırmaktı. Ancak

bu arada Ege’ye çıkmış olan Osmanlı donanmasını ortadan kaldırmak

gerekliydi. Donanma, boğazlardan geçmeye en büyük engeldi. Kaptanı

Derya Hüsameddin Paşa tarihte Rus donanmasına karşı etkin olamamış

başarısız komutandı. İşte bu noktada Cezayirll Hasan Paşa efsanesi

devreye giriyor. O tarihte Hüsamettin Paşanın emrinde olan Cezayirli

Hasan beyin (sonradan Paşa unvanını almış ve Kaptan-ı Derya

olmuştur.) atak bir yaklaşımla Rus filosuna saldırmak istiyor fakat

engelleniyor..

Osmanlı donanmasının 5 Temmuz günü bugün Damlasuyu adı verilen

mevkide yarların altında kıyıya birkaç gomina((185.2 metre-deniz

milinin onda biri) mesafede iki sıra olarak demirlendiğini savlarlar

tarihçiler. Fakat Cezayirli Hasan bey komutasındaki Burc-u Zafer;

dokuz ay önce çok iyi cins ağaçlardan yapılmış, iyi donatılmış ve

bazı kaynaklara göre 90 bronz topla silahlandırılmış savaş sınıfı

ihtişamlı gemi(kalyon) en deneyimli ve becerikli olanıdır , Osmanlı

filosunun diğer gemilerine oranla.

Rus filosunda İngiliz Amiral öncülük yapıyor. Bunu HAZMEDEMEYEN Rus

komutan filonun önünde bulunan Evropa adlı kalyonun arkasından

Burc-u Zafere saldırıyor ve ateşini çok yaklaşıncaya kadar tutuyor.

Amacı çok yakından yapacağı bir savlo (sancak cekmek icin kullanilan

1, 5 burgatalik/parmak ince halat.) ile Türk gemisinin işini bir

defada bitirmek. Ancak Demir haladı üzerine pürmeçe(Permece’dir ve

yedek halat demektir) tutmak suretiyle borda(geminin üstü) toplarını

Rus Amiral gemisine çevirip beklemekte olan Cezayirli Hasan Paşa,

onlardan önce ateş komutu vererek geminin armasının büyük kısmını

tahrip ediyor manevradan aciz duruma düşen gemi sürüklenerek Osmanlı

gemisinin üzerine düşüyor. Türk ve Rus, asker ve gemicileri şiddetli

bir çarpışmaya başlıyorlar, bir süre sonra bir rivayete göre Rus

gemisinin tutuşan direği, bir başkasına göre Burc-u Zafer’in direği

rus gemisinin cephaneliğinin üzerine düşüyor ve infilak ederek 800

kişiyle beraber batıyor.

Ancak bahse konu Adalar denizi harekatının karanlık ve pek iyi

bilinmeyen yönleri de var

Netice itibariyle Yevstafiy tüm gemicileri ve askerleri ve ayrıca

Mora’ dan gemiye binen bir bölük süvari askeriyle birlikte havaya

uçtu. Amiral Sprıdov ise on altı subay ve astsubay birlikte

infilaktan birkaç dakika önce gemiden ayrılmış bulunuyordu.

Yevstafiy’in üzerine düşmüş olduğu Burc-u Zafer’in demir haladına

kaloma(demir atmış bir geminin zincirinin su içinde kalan kısmı…)

vererek Rus gemisinin çatmasını(hukukta gemilerin çarpışmasına

verilen ad.) hafiflettiğini olayın şahitleri anlatıyorlar. Ancak bu

yetmemiş olmalı ki Osmanlı filosunu öncü gemisi demir yerinden

koparak sürüklenmiş ve 600 -700 metre güneyde bir buruna oturarak

kısmen yanmış ve batmış bugün battığı yerde hala sert ağaçtan

yapılmış kalıntıları durmakta

Rus gemisinin batması ve Burc-u Zafer’in tutuşup karaya oturmasını

takip eden dakikalarda Osmanlı donanmasının paniğe kapılıp Çeşme

limanın içine kaçtığını ve üst üste bir şekilde demirledikleri

savlanır. Ruslar ve İngilizler 6 Temmuz günü Çeşme’nin içine kaçan

Osmanlı donanmasının yok edilmesi için bir plan tasarlarlar. 6

Temmuzu 7 Temmuz a bağlayan gece üç ateş kayığını(Yangınlarda

kullanılan ince, uzun, 3 veya 4 cift kurekli kayık) esmekte olan

kuzey rüzgarından faydalanarak limana doğru yolladılar. Kayıklardan

birine bir Rus teğmen diğer ikisine İngiliz subayları kumanda

etmektedirler. Bu üç kayıktan bir tanesi hedefine erişip deniz

suyuna karşı yağlanıp ziftlenmiş bir kalyonu tutuşturunca üst üste

durumdaki gemilerinde tutuşmaları gecikmedi. Birbiri akasına tutuşan

cephaneliklerin infilakları ortalığı cehenneme çevirdi.

Savaş ilginçliklerle dolu. Yukarıda Bizimkiler Rus Donanmasını

Karadeniz’den beklerken, Rus Donanmasının Batlıktan İngilizlerin

yardımıyla Akdeniz’e inmesine ve Mora’yı alıp Rumları isyana

katmalarına değinmiştik. Bu savaştaki zafer Rusları o kadar

etkilemiş ki; Kont Orlov sonradan Ceşmenski yani Çeşmeli adını bile

alabilmiş. Sanki zaferi kendi kazanmış gibi. St. Petersburg

yakınlarında Çeşme Kilisesi, Çeşme Hamamı, Çeşme Kilisesi olduğunu,

o dönem inşa edilen Rus gemilerine Çeşme adı verildiği savlanır.

Çeşme Deniz Savaşı Osmanlı Donanması açısından önemli bir kilometre

taşı niteliğindedir. Osmanlı İmparatorluğu’nda modern anlamdaki ilk

ilim ve bilim yuvalarından olan Deniz Harp Okulu’nun temellerinin

atılmasına neden olduğundan, herkes tarafından bilinmesi ve

dikkatlice incelenmesi gerekir.

Çeşme Deniz Savaşı , tarihimize “Çeşme Faciası” diye geçer. Çünkü;

Meydan larousse, Anabritanıca ve Büyük larousse ansiklobedilerden

faydalanarak değindiğim gibi; , 1770 yılının 6 temmuz gecesi , Rus

donanmasının gerçekleştirdiği baskınla , Osmanlı deniz gücü tümüyle

yok edildi. Fakat şu gerçeği de unutmamak gerekir, tarihçiler: Çeşme

Deniz Savaşı Osmanlı Donanması açısından önemli bir kilometre taşı

niteliğindedir. Osmanlı İmparatorluğu’nda modern anlamdaki ilk ilim

ve bilim yuvalarından olan Deniz Harp Okulu’nun temellerinin

atılmasına neden olduğundan, herkes tarafından bilinmesi ve

dikkatlice incelenmesi gerektiğini söylerler.

Çeşme tarihi ile özdeşleşen iki kişi var Birincisi; 1071 yılında

Aandolu`yu yurt haline getirme girişimlerine başlayan Türkmen

Beylerinden ÇAKA BEY, diğeri isi yakın tarihte cesareti ile ün

salmış olan CEZAYİRLİ HASAN PAŞA:

“Hasan Paşa 1720`de Gelibolu`da doğdu. Köle idi. Sonradan efendisi

tarafından azad edilen Hasan Paşa, onun verdiği bir miktar sermaye

ile, yiğitlerin şöhretini duyduğu Cezayir`e gitmek için yola çıkmış.

Yolda gemileri Düşman gemisiyle çatışmaya girince Hasan Paşa, çok

genç olmasına rağmen düşman gemisine sıçrayıp büyük bir cesaretle

cenge katılmış. Geminin mürettebatından on beş kadarını tek başına

öldürdükten sonra, diğerlerini geminin ambar ve kamarasına kapatarak

gemiyi ele geçirmişti. Hasan Paşa`nın bu cesareti o zamanın Cezayir

dayısı tarafından pek takdir edildiğinden, gemi kendisine verilerek

Dayılar( cezayir, tunus, vetrablusgarb’da merkezden gönderilen

osmanlı eyalet beylerbeylerinin etkinlikleri yok olduktan sonra

ortaya çıkan ve yönetime yerleşen yerel egemenlerin seçtiği

yöneticiler) arasına katılmıştır. Kısa zamanda şöhrete ulaşarak

Cezayir’deki Tlemsen şehri Beyi olan Hasan Paşa, Cezayir`deki

dayıların hasetliğine maruz kalıp, hayati tehlikeye düştüğünden

İspanya`ya geçmiş.

İstanbul`a dönen Hasan Paşa, Cezayir`e gitmeden önce yeniçeri

ocağına yazılmış ve Belgrad seferinde büyük başarılar göstermiştir.

Kendisi denizciliği ile meşhur olduğundan kaptanlar sınıfına

alınarak, bir de gemi verilmiştir. 1770`de MİR-İ MİRANLIK(Askeri

beylik) payesi verilerek kaptan olmuş ve Limni adasını

Hırıstiyanlardan alıp “GAZİ” ünvanını almıştır. Aynı sene içinde

vezir olan Hasan Paşa, Kaptan-ı Derya tayin olmuştur. Daha sonra

boğaz muhafızı, sonra da Anadolu eyaleti ve Rusçuk Seraskeri (savas

ve asker isleri bakani ) oldu. 1786`da Sadaret(basbakanlik)

kaymakamı olan Hasan Paşa, iki sene sonra Kaptan-ı Deryalıktan

azledildi. Hasan Paşa Kaptan-ı Derya(oramiral) olduğu senelerde 1768

Türk-Rus harbi baş göstermişti. Rusların Akdenize gönderdikleri

Baltık donanması önce Osmanlı donanmasıyla çarpışmış, ama bu

çarpışmada kesin sonuç alınamamıştı. Ege kıyılarına yakın KOYUN

ADALARI civarında yapılan ikinci bir savaşta asıl muharebe Hasan

Paşa`nın kalyonu ile Rus Amirali Sipiridov`un gemisi arasında

olmuştur. Hasan Paşa ile otuz kadar yiğit Rus gemisine geçmiştir.

Düşman gemisinde yapılan kahramanca çarpışma esnasında yaralanan

Hasan Paşa, tekrar kendi gemisine geçmiştir. Bu beklenmeyen baskın

ile şaşkına dönen Moskoflar telaşa kapılarak kendi cephaneliklerini

ateşlemişler, ateş Türk gemisine de sıçrayınca her iki gemi de

yanmaya başlamıştı. Türk yiğitleri de kıyıdan gönderilen bir kayıkla

kurtarılmışlardı. Hasan Paşa`ya gösterdiği kahramanlık sebebiyle

kendisine Kaptanlık ve Beylerbeyliği(sancak beylerinin-valilerin

başı) verilmiştir. Hasan Paşa`nın ikinci Kaptan-ı Deryalığı 15 yıl

sürdü. Bu süre içinde pek büyük hizmetlerde bulunan Hasan Paşa,

Suriye ve Irak`ta baş gösteren Tahir Ömer isyanını bastırmış, daha

sonra 1787 Rus-Avusturya harbinde Yılan Adası savaşına katılıp, Rus

donanmasını mağlup etmiştir. Ertesi yıl İsmail önünde de Rusları

hezimete uğratarak başarı kazanmış, bu başarısı üzerine

Sadrazamlık(Başbakanlık) payesi verilmiştir. Hasan Paşa`nın bu

görevi 3 ay sürmüştür; 1790 senesinde vefat etmiştir. Hasan Paşa,

yürüttüğü devlet hizmetleri yanında birçok hayır eserleri de

bırakmıştır. İstanbul tersanesinde bir kışla yaptıran Hasan Paşa,

Midilli`ye çeşmeler yaptırdı. Bakla`da yine çeşme, Vizne`de cami,

hama ve üç çeşme, Midilli`de Paşa köşkü ve büyük mermer havuz ve

Limni, Sakız, İstanköy adalarında çeşmeler yaptırdı.Bence en büyük

hizmeti: bugünkü İstanbul Teknik Üniversite’nin, dahası

Mühendisliğin temelini atmasıdır. Şöyle ki “1773 senesinde,

haliç’te, tersane-i amirenin darağacı semtinde, büyük maçunanın(Ağır

yük kaldırma makinesi) bulunduğu mahalledeki bir gözde, tersane

hendesehanesini(mühendishane) kurmuştur. Burası 1784′te

mühendishane-i bahri hümayun(Deniz Harp Okulu), 1795′te

mühendishane-i berri-i hümayun(Kara Harp Okulu), 1883′te hendese-i

mülkiye mektebini doğurmuş ve istanbul teknik üniversitesi, deniz

harp okulu ve yüksek denizcilik okulunun kuruluşlarına ön ayak

olmuştur-ekşi sözlük”

Hasan Paşa`nın en büyük özelliği, kendisine alıştırdığı bir aslanı

daima yanında gezdirmesiydi. Çeşme Kalesi önündeki Aslanlı heykeli

turistlerin en büyük ilgi odağı.

1996 Temmuz’unun 29’u. Dün başlayan ve hala devam eden bir yangından

söz edeceğim. Önce gazetelerdeki haberi veyeyim: “Türkiye’nin iki

önemli turizm merkezi, orman yangınlarıyla cehenneme döndü.

Kuşadası’ndaki yangin Dilek yarımadası Milli parkını tehdit ederken

Marmaris’teki yangın da Datça yarımadasına doğru yayılıyor. 2000

Hektarlık alan kül oldu. PKK’da Osmaniye’de orman

yaktı(Milliyet-29/7/1996)”

Son tümce düşündürücü geldi bana. Yani PKK’nın orman yakması

tümcesi. Bu bana sevgili Metin’in söylediği; Çeşme’de azınlıkları

göçe zorlayan Orman ve Bağ alanlarının yangınını çağrıştırdı.

Aslında, “Ormanı yakan kim ? sorusunun yanıtından önce ormanı yakmak

kendimizi yakmak olduğunu öğrenmemiz gerekir. Ne olursa olsun, hangi

nedene dayanırsa dayansın doğayı yakmak, doğanı, yani kendimizi

yakmamızdır. Bunu fark edemeyişimizin zavallılığını atamadığımız

sürece hem kendimizi hem doğamızı yok etmeyi sürdüreceğiz. Gazetinin

bir başka köşesinde, bir başka yok oluşu okuyorum. Evet zülfü

Livaneli’nin “Ölümden Yaşama Dönüş” başlıklı köşe yazısını. Ölüm

oruçlarında ölen gençleri ve olayları yazıyor. Ölen

gençlerden-Adalet bakanı Şevket kazan’ın : “ Gizli örgüt

itirafçılara zorla ölüm örücü tutturuyor. Örgüt’ün faksı ve de cep

telefonları bile var..Cezaevleri gizli örgütlerin adeta eğitim

alanı..Bunlara müdahale edeceğiz, ilk müdahalelerde olduğu gibi yine

en az 50 kişi ölebilir..” şeklindeki açıklamalarından-Refah Parti

milletvekili Mukadder Başeğmez’in de içinde yer aldığı, Zülfü

Livaneli, Ercan Karakaş, Yaşar Kemal, Eşber yağmurdereli, Oral

Çalışları, Halil Ergün ve Ercan kanar’ın yer aldığı, cezaevindeki

olayları izleme ve uzlaştırma komitesinden- Ve uzlaşı komitesini,

içerideki bölücü örgütün, din düşmanı ABD yandaşlarının dışarıdaki

uzantısı olduğunu belirten, Akit gazetesinden Yaşar

Kaplan’dan(21/7/1996 günkü yazısı)’ söz eden yazısını okuyorum.

Erbakan iktidarı utanmadan Kendi Milletvekilini bile suçlayan

değerlendirmelerde bulunabiliyor, cezaevinde onlarca hükümlü

ölürken. Ve “ Bay- rampaşa’daki tutuklular Solcu, sağcı, ülkücü,

dinci, Kürtçü olabilir, biz demokrasinin evrensel dayanağı insan

hakları için varız. Amacımız ölümleri durdurmaktır..” diyen gurubu

Akit gazetesi, Emperyalistlerin Kapitalist ağa babaların uşağı,

Namussuzlar-ki aralarında Mukadder başaeğmez de var- diye

suçayabiliyor. Bunlarla alay eden Şevket Kazan ise Yaşar Kaplan’a

göre namuslu. Belli ki bu namuslu adamlarla bu toplumun işi var.

Bunlar yarın farklı aldatmacalarla, belki de ABD kucağında karşımıza

çıkıp başımıza bela olurlar gibime geliyor…Göreceğiz bakalım.

Bugün 29/7/1996. Sevgili Bacanak ve baldız Çeşme’nin bir başka

güzelinin koynuna atacaklar. Evet Boyal Koy’a gidiyoruz. Cezayirli

Hasan Paşa’nın heykelinin önünden geçip Ankara’yı aramak için sahil

boyuna indim. Ankara’yı bulamadım, ama yerde bir top buldum. Evet

antik bir top. Herkes başına uçuşmuş Herkes topun tarihi feryadını

izliyor. PTT’ye yakın Çeşme kalesi-ki ayni zamanda Çeşme müzesi-

önündeki Cezayırli Hasan Paşa’nın önünde duruyor savaş topu. Başında

dalgıçlar, içlerinden biri bu araştırma gurubunun başı olsa gerek ki

sürekli talimatlar veriyor topu temizleyen dalgıçlara. Yakın bir

koy’dan çıkarmışlar. Büyük Çeşma Deniz savaşında batan tek Rus

gemisinin bugüne dek çıkarılan en büyük toplarından biri. Denizden

çıkan tüm ganimetler ona teslim edilmesi gerekiyormuş- çasına

Cezayirli Gazi Hasan Paşa’nın önüne atmışlar. Cezayırlı Aslanıyla

birlikte olayı izliyor.

Çeşme balıkçı barınağı; Bayındır A.Ş tarafından “Çeşme Turizm Yat

Limanı” na dönüştürmek için genişletiliyor.

Boyalı Koyundayız. Çeşme’de ilk yapılaşmaya açılan bu 5 km’lık kıyı

bandı, Çeşmeye’ye çok yakın. Buradaki yapılaşmayı , dahası kıyı

saldırganlığını görünce, kendimi karamsarlıklar girdabında buldum.

Hani hint Okyanusunda, cennetin halkaları gibi dizilmiş Adalar var

ya, adı Maldiv. İşte bunun için küresel ısınmadan dolayı çok yakin

gelecekte tamamen sular altında kalacak deniyor. Çeşme de böyle

giderse, yapıların altında kalabilir. Çünkü bunun sinyallerini

Boyalı koy’da alıyorsunuz. Doğanın evrensel boyasını bozanlar Boyal

Koy’a doğa duyarlılığı içinde baksınlar istiyorum.

Boyalı da kıyı yasaları-ki kim taka..-dikkate alınmaksızın denize

sıfır, üstelik estetikten yoksun hangar binası benzeri bir

yapılaşma. Olayı biraz abartacağım: ‘Hani çocuklar vardır, denizden

korkar, bir ayağı deniz de bir ayağı kumda ürkek duruş verirler ya,

yapılarımızın da durumu öyle diyebilirim. Çeşme’nin gelecekte Bodrum

ile yarışacağını söyleyenler beni ürkütüyor. Ya Bodrum’un o mavi ile

yeşili yok eden ariel beyazı beton yığınına dönüşürse Çeşme! Abartı

katsayımı biraz artıracağım. Hani kefen giymiş Bodruma …Yine Sevgili

bacanağın söylediğine göre, yabancılar mülk edinmeye başlamış,

özellikle, talan içerikli, özal’ın ‘Yabancıların Mülk edinmesini

kolaylaştıran’ yasası sonrası. Yabancılar Cennet diyormuş buralara.

Cennet olduğunu biz de biliyoruz. İspanya’da, Fransa’da, Nörveç’te

v.b ülkelerde böylesi cennetler yok mu.? Var! Var da; böylesi talan

kolaylıkları sağlanmıyor, sözde yatarmcı veya bir şekilde

talancılara. Çevreyi ve doğayı kesin tahrip ettirmiyor. Onun için

bizim buralar Cennet, yoksa cennet olduğundan değil. Kendilerine

verilen ödünün adı Cennet. Ödün üstüne ödün veren benim odunlarım,

bunun adını da yabancı yatırım diyorlar. Yabancılar da bizim oduna

mobilya iltifatları yaparak, Tükiye’nin özgürlükler ülkesi olduğunu

sölüyorlar. Biliyorum içinizden “Neee??!!” feryatlarının

koptuğunu.Çünkü biliyorsunuz ki, bu ülkede ‘Netekim’ ler yaşını

büyüterek çocukları astılar. Buna; ‘özgürlüğümüze hayran kaldıkları

için yabancılar yatırım yapıyor’ demeyelim. Bunun adı; bal gibi,

aptallığımıza güvenerek yabancıların ülkemizi yatırmasıdır. Evet;

Yabancı yatırımı değil, YABANCININ ÜLKEMİZİ YATIRMAS bunun adı.

Yeni yeni başlayan sörf tutkunları için Çeşme müthiş bir yer. Zaten

Yel değirmenleri gördünüz mu, bilin ki orda sörf yapılıyor.

Anladınız değil mi, rüzgar sörfünden bahsettiğimi. Çünkü, sörf’ün

tek materyali rüzgar. O da Çeşme ve Alaçatı’da çooook. Ya, Tarihi

taş evleri deyince..Durun oraya da geleceğim, yani Alaçat’ya biraz

sabredin beeeee!

Sevgili Metin ve Nesrin’in gümrükteki işleri çok ve de zor. Günlerce